Historia zmian art. 101

Brzmienie w kolejnych tekstach jednolitych. Data przy wersji to data ogłoszenia tekstu, w którym brzmienie pojawiło się po raz pierwszy; zmiana mogła wejść w życie wcześniej.

1. Obecne brzmienie, od Dz.U. 2012 poz. 1015 (ogłoszony 13 września 2012 r.)

   Art. 101. § 1. Zobowiązanemu albo domownikowi razem z nim mieszkającemu służy prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem, byleby przez to ruchomość nie straciła na wartości. To samo stosuje się, gdy ruchomość zobowiązanego zajęto u innej osoby i pozostawiono pod jej dozorem, jeżeli osoba ta była uprawniona do używania tej ruchomości. § 2. W innych przypadkach dozorca nie ma prawa używania zajętej ruchomości, chyba że jej używanie jest konieczne dla utrzymania jej wartości. W razie używania przez dozorcę zajętego inwentarza żywego, wartość uzyskiwanych pożytków podlega zaliczeniu na koszty dozoru.

2. Wcześniejsze brzmienie, od Dz.U. 1966 nr 24 poz. 151 (ogłoszony 25 czerwca 1966 r., w życie od 1 stycznia 1967 r.)

   Art. 101. § 1. Zajęte ruchomości nie używane, stanowiące przedmiot obrotu handlowego, organ egzekucyjny sprzedaje właściwym jednostkom handlu uspołecznionego lub innym jednostkom gospodarki uspołecznionej po cenach obowiązujących te jednostki w stosunku do dostawców uspołecznionych lub po cenach skupu, a gdy takich cen nie ma, po cenach nie niższych od 75% wartości szacunkowej ruchomości (art. 95). § 2. Zajęte przedmioty o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej organ egzekucyjny, w uzgodnieniu z właściwym organem ochrony dóbr kultury, zgłosi w celu nabycia na warunkach określonych w § 1 instytucji, o której mowa w art. 96 § 3, lub przedsiębiorstwu państwowemu, zajmującemu się obrotem tymi przedmiotami.

   Co zmieniło się w następnej wersji

   Art. 101. § 1. Zajęte ruchomości Zobowiązanemu albo domownikowi razem z nim mieszkającemu służy prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem, byleby przez to ruchomość nie używane, stanowiące przedmiot obrotu handlowego, organ egzekucyjny sprzedaje właściwym jednostkom handlu uspołecznionego lub innym jednostkom gospodarki uspołecznionej po cenach obowiązujących te jednostki w stosunku straciła na wartości. To samo stosuje się, gdy ruchomość zobowiązanego zajęto u innej osoby i pozostawiono pod jej dozorem, jeżeli osoba ta była uprawniona do dostawców uspołecznionych lub po cenach skupu, a gdy takich cen nie ma, po cenach nie niższych od 75% wartości szacunkowej ruchomości (art. 95). używania tej ruchomości. § 2. Zajęte przedmioty o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej organ egzekucyjny, w uzgodnieniu z właściwym organem ochrony dóbr kultury, zgłosi w celu nabycia W innych przypadkach dozorca nie ma prawa używania zajętej ruchomości, chyba że jej używanie jest konieczne dla utrzymania jej wartości. W razie używania przez dozorcę zajętego inwentarza żywego, wartość uzyskiwanych pożytków podlega zaliczeniu na warunkach określonych w § 1 instytucji, o której mowa w art. 96 § 3, lub przedsiębiorstwu państwowemu, zajmującemu się obrotem tymi przedmiotami. koszty dozoru.