o repatriacji
Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r., Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1118, 45 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta,
a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin.
2.
Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie wizy repatriacyjnej z zamiarem osiedlenia się na stałe.
Art. 2.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o:
1)
konsulu - oznacza to konsula w rozumieniu ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. Nr 9, poz. 34, z 1997 r. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 117, poz. 757 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532),
2)
najbliższej rodzinie repatrianta - oznacza to małżonka repatrianta i niepełnoletniego
pozostającego pod Władza rodzicielskaOgół praw i obowiązków rodziców wobec dziecka, służących pieczy nad jego osobą i majątkiem oraz jego wychowaniu. Powinna być wykonywana zgodnie z dobrem dziecka.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu co najmniej jednego z małżonków.
Art. 3.
1.
O ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do postępowania w sprawach uregulowanych
w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,
stosuje się przepisy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.
