o żegludze śródlądowej
Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r., tekst jednolity Dz.U. 2017 poz. 2128, 107 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na wodach śródlądowych uznanych
za żeglowne na podstawie przepisów Prawa wodnego, zwanych dalej „śródlądowymi drogami
wodnymi”.
2.
Ustawa określa:
1)
organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje;
2)
warunki uprawiania żeglugi;
3)
zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru statków;
4)
wymagania bezpieczeństwa żeglugi;
5)
zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych;
5a)
zasady prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej;
5b)
zasady prowadzenia bazy danych statków;
6)
zasady wykonywania pilotażu;
7)
postępowanie w razie wypadku żeglugowego;
8)
przepisy karne.
3.
Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych,
zarobkowego przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, zarobkowego
połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych
wodach śródlądowych niż określone w ust. 1.
Art. 2.
1.
W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej i kwalifikacji ich załóg przepisy
ustawy stosuje się także na wodach morskich, z uwzględnieniem odrębnych przepisów.
2.
Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają przepisy Prawa wodnego.
Art. 3.
1.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące Umowa przewozuUmowa, przez którą przewoźnik zobowiązuje się przewieźć za wynagrodzeniem osoby albo rzeczy. Szczegółowe obowiązki stron zależą od rodzaju przewozu i przepisów szczególnych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu oraz przepisy Prawa przewozowego.
2.
Ustawa nie narusza przepisów Prawa ochrony środowiska oraz przepisów Prawa wodnego.
Art. 4.
Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji
i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej
oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych.
Art. 5.
1.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego,
w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych
drogach wodnych do:
a)
przewozu osób lub rzeczy,
b)
pchania lub holowania,
c)
inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub szkolenia,
d)
ratowania życia lub mienia,
e)
połowu ryb,
f)
wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub eksploatacji złóż
kruszyw,
g)
uprawiania sportu lub rekreacji,
h)
celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub warsztatowych, a także
jako przystanie pływające, doki lub zakłady kąpielowe;
2)
armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny
do władania statkiem we własnym imieniu;
3)
port lub przystań - akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą
się w granicach portu lub przystani;
4)
port macierzysty - port, który armator wskazał jako miejsce stałego postoju statku;
5)
szlak żeglowny - pas wody przeznaczony do żeglugi;
6)
głębokość tranzytowa - najmniejszą głębokość szlaku żeglownego określonego odcinka
drogi wodnej;
7)
wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku, w wyniku którego
nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub śmierć człowieka, Uszkodzenie mieniaDoprowadzenie cudzej rzeczy do pogorszenia jej stanu lub użyteczności. Może stanowić przestępstwo albo wykroczenie, zależnie od okoliczności czynu.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu znacznej wartości albo poważną awarię w rozumieniu przepisów Prawa ochrony
środowiska;
8)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską;
9)
państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim;
10)
dokument bezpieczeństwa statku - wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej, wspólnotowe
tymczasowe świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone
świadectwo zdolności żeglugowej;
11)
dokument dopuszczający statek do żeglugi - dokument bezpieczeństwa statku albo inny
dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego albo państwa trzeciego,
potwierdzający dopuszczenie statku do żeglugi po wodach śródlądowych tego państwa;
12)
usługi informacji rzecznej (RIS) - zharmonizowane usługi informacyjne wspierające
zarządzanie ruchem i transportem w żegludze śródlądowej;
13)
użytkownik RIS - podmiot korzystający z usług informacji rzecznej (RIS).
2.
Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne urządzenia napędowe,
niezależnie od sposobu ich zamocowania.
3.
Statkiem polskim jest statek, który stanowi własność:
1)
Skarb PaństwaPaństwo jako podmiot praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych dotyczących mienia państwowego, które nie należy do innych państwowych osób prawnych. Ma osobowość prawną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu;
2)
Osoba prawnaJednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje osobowość prawną, np. Skarb Państwa, spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością albo fundacja. Działa przez swoje organy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
obywatela polskiego zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej.
