o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej
Ustawa z dnia 22 grudnia 2000 r., Dz.U. 2001 nr 5 poz. 45, 3 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Art. 1.
W ustawie z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu
przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 43, poz. 221, z 1997 r. Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1112) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w pkt 1 po wyrazach „działalności ubezpieczeniowej,” dodaje się wyrazy „a także samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,”;
2)
w art. 4 w ust. 1 po wyrazach „lub art. 3 ust. 5” dodaje się wyrazy „, a także z art. 4a”;
3)
dodaje się art. 4a w brzmieniu:
„
Art. 4a.
1.
Pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje od dnia
1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, nie niższy niż
203 zł miesięcznie, w przeliczeniu na pełny wymiar Czas pracyCzas, w którym pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy albo innym wyznaczonym miejscu. Przepisy określają normy czasu pracy oraz okresy odpoczynku.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu łącznie ze skutkami
wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej przyrost przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia pracownika, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy łącznie ze skutkami
wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, w roku 2002 nie może być niższy niż kwota
ustalona według następującego wzoru:
\(
Pł = \left( {Pp - {{Pp} \over {Wsk}}} \right) \times 1,14
\)
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
”
Art. 2.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej
(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935 oraz z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268) w art. 44 dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu:
„
7.
Podmiot, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, może rozwiązać
bez Wypowiedzenie umowy o pracęJednostronne oświadczenie pracownika albo pracodawcy, które prowadzi do rozwiązania umowy o pracę po upływie okresu wypowiedzenia. Oświadczenie pracodawcy powinno spełniać wymagania przewidziane w prawie pracy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu lub odwołać kierownika zakładu opieki zdrowotnej,
jeżeli zakład ten przekroczył przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, ustalony
na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania
przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 43, poz. 221, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, z 1998
r. Nr 162, poz. 1112 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45), co spowodowało pogorszenie sytuacji
finansowej zakładu.
8.
Umowa cywilnoprawna zawarta z kierownikiem samodzielnego publicznego zakładu opieki
zdrowotnej, o której mowa w ust. 4 i 5, w zakresie postanowień określających przyczyny
rozwiązania takiej umowy bez wypowiedzenia powinna przewidywać przekroczenie przez
samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej przyrostu przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia, ustalonego na podstawie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania
przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw,
jeżeli spowodowało to pogorszenie sytuacji finansowej zakładu.
”
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 1 i 3 wchodzą w życie
z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.
