Prawo celne
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r., tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 1373, 137 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego:
1)
zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej, zwanej dalej „Unią”, i
wywozu towarów z tego obszaru,
2)
zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną,
3)
sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu
towarowego z państwami członkowskimi Unii
- oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów
celnych.
Art. 2.
Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje
z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
Art. 3.
Ustawa ma zastosowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że umowa międzynarodowa
stanowi inaczej.
Art. 4.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
terytorium kraju - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
terytorium państwa trzeciego - terytorium państwa nienależącego do Unii;
3)
unijny kodeks celny - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października
2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.);
4)
rozporządzenie wykonawcze - rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające
szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny
(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.);
4a)
rozporządzenie delegowane - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych
zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.);
5)
Rozporządzenie ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych - rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy
system zwolnień celnych
(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).
Art. 5.
1.
Przepisy art. 134 ust. 1 oraz art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego stosuje się odpowiednio do przemieszczania towarów pomiędzy terytorium kraju a pozostałą
częścią obszaru celnego Unii, którymi obrót podlega na mocy przepisów krajowych, przepisów
unijnych lub umów międzynarodowych zakazom lub ograniczeniom, a także do przemieszczania
towarów, których nabycie wewnątrzwspólnotowe lub dostawa wewnątrzwspólnotowa podlega
opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
2.
W przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia naruszenia przepisów mających
zastosowanie do towarów, o których mowa w ust. 1, organ celny, w sprawach nienależących
do jego właściwości, niezwłocznie zawiadamia właściwe organy nadzoru i kontroli, które
podejmują stosowne działania. Jeżeli jest to uzasadnione, organ celny może również
w takim przypadku zatrzymać towar i niezwłocznie przekazać go tym organom.
Art. 8a.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wnioski, do których stosuje się alternatywne wymogi dla danych w stosunku do wymogów
określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego, oraz alternatywne wymogi
dla danych zamieszczanych w tych wnioskach;
2)
wnioski, do których stosuje się wymogi dla danych określone w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniającego
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów
przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego w okresie,
gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne, i zmieniającego rozporządzenie
delegowane Komisji (UE) 2015/2446
(Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1), zamiast wymogów dla danych określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego;
3)
wnioski inne niż określone w pkt 1 i 2, dla których w unijnym prawie celnym nie określono szczegółowych wymogów dla danych zawartych w tych wnioskach, a także
takie wymogi;
4)
wymogi dla danych zamieszczanych w deklaracji do czasowego składowania, powiadomieniu
o przybyciu oraz powiadomieniu o powrotnym wywozie;
5)
dokumenty załączane do wniosków, deklaracji i powiadomień, o których mowa w pkt 1-4.
2.
Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę standaryzację
i ułatwienie formalności celnych.
Art. 9.
Termin przechowywania dokumentów i informacji, o którym mowa w art. 51 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 5 lat.
Art. 10.
1.
Na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa pochodzenia towarów wywożonych
z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne, chyba że ratyfikowane umowy międzynarodowe
stanowią inaczej.
2.
Świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów, o którym mowa w tytule II w rozdziale 2 w sekcji 1 unijnego kodeksu celnego, dotyczące towarów wywożonych z terytorium kraju mogą być wystawiane również przez
inne podmioty upoważnione na podstawie odrębnych ustaw.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wystawienie świadectwa potwierdzającego
niepreferencyjne pochodzenie towaru, oraz to świadectwo,
2)
wzór świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru i wniosku o jego
wystawienie,
3)
sposób i tryb wystawiania przez organy celne świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne
pochodzenie towaru
- mając na uwadze zapewnienie kompletności informacji niezbędnych do udokumentowania
niepreferencyjnego pochodzenia towaru oraz ułatwienie formalności celnych.
Art. 10a.
1.
Wymiana informacji z organami celnymi drogą elektroniczną, w szczególności deklaracji
lub zgłoszeń, jest dokonywana przez Platformę Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych,
zwaną dalej „PUESC”.
2.
Wymiana informacji, o której mowa w ust. 1, wymaga uprzedniej rejestracji na PUESC
oraz przedstawienia organowi celnemu dokumentu potwierdzającego zakres uprawnień do
korzystania z usług oferowanych na PUESC.
2a.
Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis dokumentu,
o którym mowa w ust. 2. Odpis takiego dokumentu może również uwierzytelnić osoba uprawniona
przez przedsiębiorcę posiadającego pozwolenie na korzystanie ze statusu upoważnionego
przedsiębiorcy lub pozwolenie na stosowanie uproszczeń w rozumieniu przepisów celnych,
jeżeli uprawnienie takie wynika z treści przedstawionego organom celnym upoważnienia
dla tej osoby. Organ celny może w przypadku wątpliwości zażądać okazania oryginału
dokumentu, o którym mowa w ust. 2.
2b.
Jeżeli odpis dokumentu, o którym mowa w ust. 2, został sporządzony w formie dokumentu
elektronicznego, jego uwierzytelnienia dokonuje się, opatrując odpis podpisem, o którym
mowa w art. 10b ust. 1. Odpis dokumentu jest sporządzany w formatach danych określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne
(Dz. U. z 2024 r. poz. 307 i 1222).
3.
(uchylony)
Art. 10b.
1.
Dokumenty elektroniczne przesyłane organom celnym podpisuje się kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub zaawansowanym podpisem elektronicznym
weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego albo zapewnia się w inny sposób możliwość
potwierdzenia pochodzenia oraz integralności przesłanych danych w postaci elektronicznej,
jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 3b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879) minister właściwy do spraw finansów publicznych umożliwił podpisywanie określonych
dokumentów w taki sposób.
2.
Decyzje i inne dokumenty wydawane przez organ celny w postaci elektronicznej podpisuje
się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym
lub zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego.
3.
Dokumenty w postaci elektronicznej, inne niż decyzje, mogą być opatrywane zaawansowaną
pieczęcią elektroniczną organu celnego. Przepisu ust. 2 nie stosuje się.
Art. 11.
W celu ustalenia wartości celnej stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych ogłaszane
przez Narodowy Bank Polski.
Art. 13a.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
dla procedur specjalnych, o których mowa w art. 210 lit. b-d unijnego kodeksu celnego, w przypadku przeniesienia na terytorium kraju praw i obowiązków osoby korzystającej
z procedury, szczegółowe warunki lub tryb takiego przeniesienia, a także wzór dokumentu
stosowanego przy takim przeniesieniu, mając na uwadze zapewnienie skutecznego dozoru
celnego.
Art. 13b.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z właściwym ministrem
może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne organy administracji rządowej do wykonywania
niektórych zadań organów celnych określając szczegółowy zakres upoważnienia tych organów
oraz miejsca, w których wykonują one zadania organów celnych.
2.
Organom administracji rządowej przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, przysługują
prawa i obowiązki organów celnych.
