o Karcie Polaka
Ustawa z dnia 7 września 2007 r., tekst jednolity Dz.U. 2017 poz. 1459, 38 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa uprawnienia osoby, której przyznano Kartę Polaka, zwanej dalej „posiadaczem
Karty Polaka”, zasady przyznawania, utraty ważności i unieważniania Karty Polaka oraz
właściwość i tryb postępowania organów w tych sprawach.
Art. 2.
1.
Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego
i spełni łącznie następujące warunki:
1)
wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego,
który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów;
2)
w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „konsulem”, lub w przypadku,
o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika,
złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;
3)
wykaże, że jest narodowości polskiej lub posiadała obywatelstwo polskie, lub co najmniej
jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej
lub posiadało obywatelstwo polskie, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej
lub polonijnej działającej na terenie jednego z państw, o których mowa w ust. 2, potwierdzające
aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej
mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;
4)
złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na
podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską
albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką,
Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką
i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną
tych umów.
2.
Karta Polaka może być przyznana wyłącznie osobie posiadającej w dniu złożenia wniosku
o wydanie Karty Polaka obywatelstwo Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej,
Republiki Białoruś, Republiki Estońskiej, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki
Kirgiskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Mołdowy, Federacji
Rosyjskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Ukrainy lub Republiki Uzbekistanu
albo posiadającej w jednym z tych państw status bezpaństwowca.
3.
Karta Polaka może być także przyznana osobie będącej obywatelem jednego z państw,
o których mowa w ust. 2, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z
przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1392, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2017 r. poz. 60 i 858), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym.
Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
4.
Karta Polaka może być przyznana wyłącznie osobie nieposiadającej obywatelstwa polskiego
albo zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 3.
1.
Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.
2.
Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.
Art. 4.
1.
Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
2.
Do postępowań w sprawach należących do właściwości konsulów stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne
(Dz. U. poz. 1274, z 2016 r. poz. 1579 oraz z 2017 r. poz. 132, 813 i 858).
