ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2023/988 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1828 oraz uchylające dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Rady 87/357/EWG
Akt prawa Unii Europejskiej, CELEX 32023R0988, tekst skonsolidowany z 29.05.2026, 55 artykułów. Akt w EUR-Lex
Tekst skonsolidowany ma charakter informacyjny. Moc prawną ma tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i przedmiot
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy równoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
2.
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się podstawowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych wprowadzanych do obrotu lub udostępnianych na rynku.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do produktów, które wprowadza się do obrotu lub udostępnia się na rynku, w zakresie, w jakim prawo Unii nie zawiera mających taki sam cel przepisów szczególnych, które regulują bezpieczeństwo danych produktów.
W przypadku gdy produkty podlegają szczególnym wymaganiom związanym z bezpieczeństwem nałożonym przez prawo Unii, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do aspektów i ryzyk lub kategorii ryzyk nieobjętych tymi wymaganiami.
W odniesieniu do produktów podlegających szczególnym wymaganiom nałożonym przez unijne prawodawstwo harmonizacyjne zdefiniowane w art. 3 pkt 27:
a)
rozdział II nie ma zastosowania w zakresie, w jakim dotyczy ryzyka lub kategorii ryzyka objętych unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym;
b)
rozdział IIa, rozdział III sekcja 1, rozdziały V i VII oraz rozdziały IX–XI nie mają zastosowania.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a)
produktów leczniczych do stosowania u ludzi ani do weterynaryjnych produktów leczniczych;
b)
żywności;
c)
pasz;
d)
żywych roślin i zwierząt, organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie stosowanych w sposób ograniczony, a także do produktów z roślin i zwierząt bezpośrednio związanych z ich przyszłym rozmnażaniem;
e)
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych;
f)
produktów ochrony roślin;
g)
sprzętu wykorzystywanego przez konsumentów do przemieszczania się lub podróży, w przypadku gdy jest on obsługiwany bezpośrednio przez usługodawcę w ramach usługi transportowej świadczonej konsumentom i nie jest obsługiwany przez samych konsumentów;
h)
statków powietrznych, o których mowa w art. 2 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1139;
i)
antyków.
3.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do produktów wprowadzanych do obrotu lub udostępnianych na rynku, niezależnie od tego, czy są nowe, używane, naprawione lub odnowione. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów wymagających naprawy lub odnowienia przed użyciem, w przypadku gdy produkty te są wprowadzane do obrotu lub udostępniane na rynku oraz noszą wyraźne oznaczenie, że wymagają naprawy lub odnowienia przed użyciem.
4.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów określonych w prawie Unii dotyczącym ochrony konsumentów.
5.
Niniejsze rozporządzenie wykonuje się z należytym uwzględnieniem zasady ostrożności.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„produkt” oznacza każdy przedmiot, połączony lub niepołączony z innymi przedmiotami, dostarczany lub udostępniany za wynagrodzeniem lub bez, w tym w ramach świadczenia usługi, który jest przeznaczony dla konsumentów lub którego konsumenci mogliby używać w dających się racjonalnie przewidzieć warunkach, nawet jeżeli nie jest dla nich przeznaczony;
2)
„produkt bezpieczny” oznacza każdy produkt, który w zwykłych lub dających się racjonalnie przewidzieć warunkach używania, w tym w rzeczywistym czasie używania, nie stwarza jakiegokolwiek ryzyka lub jedynie minimalne ryzyko zgodne z jego używaniem, uważane za dopuszczalne i odpowiadające wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów;
3)
„produkt niebezpieczny” oznacza każdy produkt, który nie jest „produktem bezpiecznym”;
4)
„ryzyko” oznacza połączenie prawdopodobieństwa wystąpienia niebezpieczeństwa powodującego szkodę oraz stopnia powagi tej szkody;
5)
„poważne ryzyko” oznacza ryzyko, które na podstawie oceny ryzyka oraz z uwzględnieniem zwykłego i dającego się przewidzieć używania produktu uznaje się za ryzyko wymagające szybkiej interwencji organów nadzoru rynku, w tym w przypadkach, gdy skutki wystąpienia tego ryzyka nie są natychmiastowe;
6)
„udostępnienie na rynku” oznacza dostarczenie produktu do celów dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku Unii w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;
7)
„wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie produktu na rynku Unii po raz pierwszy;
8)
„producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie produktu i sprzedaje ten produkt pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym;
9)
„upoważniony przedstawiciel” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii oraz otrzymała od producenta pisemne upoważnienie do występowania w jego imieniu w zakresie określonych zadań w odniesieniu do obowiązków producenta wynikających z niniejszego rozporządzenia;
10)
„importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii i wprowadza do obrotu w Unii produkt pochodzący z państwa trzeciego;
11)
„dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia produkt na rynku;
12)
„dostawca usług realizacji zamówień” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która świadczy, w ramach działalności handlowej, co najmniej dwie z następujących usług: magazynowanie, pakowanie, adresowanie i wysyłanie produktów, nie będąc ich właścicielem, z wyłączeniem usług pocztowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
1
), usług doręczania paczek zdefiniowanych w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/644 (
2
) oraz wszelkich innych usług pocztowych lub usług transportu towarów;
13)
„podmiot gospodarczy” oznacza producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora, dostawcę usług realizacji zamówień lub każdą inną osobę fizyczną lub prawną podlegającą obowiązkom związanym z wytwarzaniem produktów lub udostępnianiem ich na rynku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
14)
„dostawca internetowej platformy handlowej” oznacza dostawcę usługi pośrednictwa wykorzystującej interfejs online, który umożliwia konsumentom zawieranie z przedsiębiorcami umów zawieranych na odległość na sprzedaż produktów;
15)
„interfejs online” oznacza oprogramowanie, w tym stronę internetową, jej część lub aplikację, w tym aplikacje mobilne;
16)
„umowa zawierana na odległość” oznacza umowę zawieraną na odległość zdefiniowaną w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2011/83/UE;
17)
„konsument” oznacza każdą osobę fizyczną działającą w celach, które nie mieszczą się w ramach jej działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub zawodowej;
18)
„przedsiębiorca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną – niezależnie od tego, czy jest to podmiot prywatny czy publiczny – która działa, w tym za pośrednictwem jakiejkolwiek osoby działającej w jej imieniu lub na jej rzecz, w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową;
19)
„norma europejska” oznacza normę europejską zdefiniowaną w art. 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;
20)
„norma międzynarodowa” oznacza normę międzynarodową zdefiniowaną w art. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;
21)
„norma krajowa” oznacza normę krajową zdefiniowaną w art. 2 pkt 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;
22)
„europejska organizacja normalizacyjna” oznacza europejską organizację normalizacyjną wymienioną w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;
23)
„nadzór rynku” oznacza działania wykonywane i środki podejmowane przez organy nadzoru rynku w celu zapewnienia, aby produkty spełniały wymagania określone w niniejszym rozporządzeniu;
24)
„organ nadzoru rynku” oznacza organ wyznaczony przez państwo członkowskie na podstawie art. 10 rozporządzenia (UE) 2019/1020 jako odpowiedzialny za organizowanie i sprawowanie nadzoru rynku na terytorium tego państwa członkowskiego;
25)
„odzyskanie” oznacza każdy środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu produktu, który już został udostępniony konsumentowi;
26)
„wycofanie z obrotu” oznacza każdy środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku produktu w danym łańcuchu dostaw;
27)
„unijne prawodawstwo harmonizacyjne” oznacza przepisy Unii wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020 oraz wszelkie inne przepisy Unii harmonizujące warunki oferowania produktów, do których to rozporządzenie ma zastosowanie;
28)
„antyki” oznaczają produkty, takie jak przedmioty kolekcjonerskie lub dzieła sztuki, w odniesieniu do których konsumenci nie mogą w racjonalny sposób oczekiwać, że spełniają one aktualne normy bezpieczeństwa;
29)
„towary istotne w kontekście kryzysu” oznaczają towary istotne w kontekście kryzysu zdefiniowane w art. 3 pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2747 (
3
);
30)
„tryb sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym” oznacza tryb sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym zdefiniowany w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2024/2747.
Artykuł 4
Sprzedaż na odległość
Produkty oferowane do sprzedaży online lub w inny sposób na odległość uważa się za udostępnione na rynku, jeżeli oferta jest skierowana do konsumentów w Unii. Oferta sprzedaży uznawana jest za skierowaną do konsumentów w Unii, jeżeli odpowiedni podmiot gospodarczy w jakikolwiek sposób kieruje swoją działalność do jednego lub większej liczby państw członkowskich.
ROZDZIAŁ II WYMAGANIA BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 5
Ogólne wymaganie bezpieczeństwa
Podmioty gospodarcze mogą wprowadzać do obrotu lub udostępniać na rynku tylko produkty bezpieczne.
Artykuł 6
Aspekty oceny bezpieczeństwa produktu
1.
Podczas oceny, czy produkt jest produktem bezpiecznym, uwzględnia się w szczególności następujące aspekty:
a)
właściwości produktu, w tym jego projekt, właściwości techniczne, skład, opakowanie, instrukcję montażu oraz, w stosownych przypadkach, instrukcję dotyczącą instalacji, używania i konserwacji;
b)
oddziaływanie na inne produkty, w przypadku gdy można racjonalnie przewidzieć, że będzie on używany wraz z innymi produktami, w tym wzajemne połączenie tych produktów;
c)
oddziaływanie, jakie inne produkty mogą mieć na produkt poddawany ocenie, w przypadku gdy można racjonalnie przewidzieć, że inne produkty będą używane wraz z tym produktem, w tym oddziaływanie przedmiotów niezintegrowanych, które mają determinować, zmieniać lub uzupełniać sposób działania produktu poddawanego ocenie, co musi zostać uwzględnione przy ocenie bezpieczeństwa produktu poddawanego ocenie;
d)
sposób prezentacji produktu, oznakowania na produkcie, w tym oznakowania informujące, czy produkt jest odpowiedni dla dzieci w określonym wieku, ostrzeżenia i instrukcje jego bezpiecznego używania i utylizacji, a także inne wskazówki lub informacje na temat produktu;
e)
kategorie konsumentów używających produktu, w szczególności poprzez ocenę ryzyka dla konsumentów podatnych na zagrożenia, takich jak dzieci, osoby starsze i osoby z niepełnosprawnościami, a także wpływ różnic wynikających z płci na zdrowie i bezpieczeństwo;
f)
wygląd produktu, jeżeli mógłby on skłonić konsumentów do używania produktu w sposób inny niż ten, dla którego został on zaprojektowany, a w szczególności w przypadku, gdy:
i)
produkt, który nie jest żywnością, przypomina ją, i można by go z nią pomylić ze względu na kształt, zapach, kolor, wygląd, opakowanie, oznakowanie, objętość, wielkość lub inne właściwości, w związku z czym istnieje możliwość wzięcia go do ust, ssania lub połknięcia przez konsumentów, zwłaszcza przez dzieci;
(ii) produkt, choć nie został zaprojektowany ani nie jest przeznaczony do użytku przez dzieci, mógłby być używany przez dzieci lub przypomina przedmiot powszechnie uznawany za atrakcyjny dla dzieci lub przeznaczony do użytku przez dzieci ze względu na sposób jego zaprojektowania, opakowanie lub właściwości;
g)
gdy wymaga tego charakter produktu – odpowiednie właściwości cyberbezpieczeństwa niezbędne do ochrony produktu przed wpływami zewnętrznymi, w tym działających w złej wierze osób trzecich, w przypadku gdy taki wpływ mógłby oddziaływać na bezpieczeństwo produktu, w tym możliwość utraty połączenia;
h)
gdy wymaga tego charakter produktu – ewoluujące, uczące się i predykcyjne funkcje produktu.
2.
Wykonalność osiągnięcia wyższego poziomu bezpieczeństwa lub dostępność innych produktów o niższym stopniu ryzyka nie może stanowić podstaw do uznania danego produktu za produkt niebezpieczny.
Artykuł 7
Domniemanie zgodności z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia produkt uznaje się za zgodny z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określonym w art. 5 niniejszego rozporządzenia w następujących przypadkach:
a)
produkt jest zgodny z odpowiednimi normami europejskimi lub ich częściami, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012, w zakresie ryzyk i kategorii ryzyk objętych tymi normami; lub
b)
w przypadku braku odpowiednich norm europejskich, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, produkt spełnia wymagania krajowe w odniesieniu do ryzyk i kategorii ryzyka objętych wymaganiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa określonymi w prawie krajowym państwa członkowskiego, w którym produkt jest udostępniany na rynku, pod warunkiem że prawo to jest zgodne z prawem Unii.
2.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe wymagania bezpieczeństwa, które mają być objęte normami europejskimi, aby produkty zgodne z tymi normami europejskimi spełniały ogólne wymaganie bezpieczeństwa określone w art. 5. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
3.
Domniemanie zgodności z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określone w ust. 1 nie uniemożliwia jednak organom nadzoru rynku podejmowania jakichkolwiek odpowiednich środków na podstawie niniejszego rozporządzenia w przypadku gdy istnieją dowody na to, że pomimo takiego domniemania produkt jest niebezpieczny.
Artykuł 8
Elementy dodatkowe do uwzględnienia w ocenie bezpieczeństwa produktu
1.
Do celów art. 6 oraz w przypadku gdy domniemanie bezpieczeństwa określone w art. 7 nie ma zastosowania, przy ocenie, czy produkt jest bezpieczny, uwzględnia się w szczególności następujące elementy, gdy są dostępne:
a)
normy europejskie inne niż te, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;
b)
normy międzynarodowe;
c)
umowy międzynarodowe;
d)
dobrowolne programy certyfikacji lub podobne ramy oceny zgodności przeprowadzanej przez osobę trzecią, w szczególności opracowane w celu wsparcia prawa Unii;
e)
zalecenia Komisji lub wytyczne dotyczące oceny bezpieczeństwa produktu;
f)
normy krajowe opracowane w państwie członkowskim, w którym udostępniany jest produkt;
g)
aktualny stan wiedzy i technologii, w tym opinie uznanych organów naukowych i komitetów ekspertów;
h)
obowiązujące w danym sektorze kodeksy dobrej praktyki w odniesieniu do bezpieczeństwa produktów;
i)
uzasadnione oczekiwania konsumentów w odniesieniu do bezpieczeństwa;
j)
wymagania bezpieczeństwa przyjęte zgodnie z art. 7 ust. 2.
ROZDZIAŁ IIa Procedury nadzwyczajne
Artykuł 8a
Stosowanie procedur nadzwyczajnych
1.
Art. 8b i 8c niniejszego rozporządzenia stosuje się wyłącznie, jeżeli Komisja przyjęła zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) 2024/2747 akt wykonawczy w odniesieniu do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Art. 8b i 8c niniejszego rozporządzenia stosuje się wyłącznie do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, które wskazano jako towary istotne w kontekście kryzysu zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2024/2747.
3.
Art. 8b i 8c niniejszego rozporządzenia stosuje się wyłącznie w czasie obowiązywania trybu sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym, który uruchomiono zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2024/2747.
Artykuł 8b
Domniemanie zgodności z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa w kontekście sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym
1.
Oprócz domniemania zgodności określonego w art. 7 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy poważne zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, które uwzględniono podczas uruchamiania trybu sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2024/2747, znacznie ograniczają producentom możliwości korzystania z odpowiednich norm europejskich, do których odniesienia opublikowano już w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1025/2012, domniemanie zgodności z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa określonym w art. 5 można również ustanowić do celów wprowadzania produktów do obrotu, jeżeli dany produkt jest zgodny z krajowymi wymogami dotyczącymi ryzyka i kategorii ryzyka objętych wymogami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa przewidzianymi w przepisach krajowych państwa członkowskiego, w którym produkt jest udostępniany na rynku, pod warunkiem że przepisy te są zgodne z prawem Unii.
2.
Oprócz przypadków, w których domniemanie zgodności z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa określonym w art. 5 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu i art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby do celów wprowadzania produktów do obrotu lub udostępniania produktów na rynku ich właściwe organy uznawały, że produkty spełniające odpowiednie normy europejskie inne niż normy, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012, odpowiednie normy międzynarodowe opracowane przez uznaną międzynarodową jednostkę normalizacyjną zdefiniowaną w art. 2 pkt 9 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 lub odpowiednie normy krajowe opracowane przez krajową jednostkę normalizacyjną zdefiniowaną w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 spełniają ogólny wymóg bezpieczeństwa określony w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do ryzyka i kategorii ryzyka objętych tymi normami, chyba że normy te nie są odpowiednie w świetle pozostałych elementów art. 6 i 8 niniejszego rozporządzenia.
3.
Art. 7 ust. 3 stosuje się do domniemania zgodności ustanowionego zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 8c
Priorytetowe traktowanie działań w zakresie nadzoru rynku oraz wzajemna pomoc między organami
1.
Państwa członkowskie priorytetowo traktują działania w zakresie nadzoru rynku dotyczące produktów objętych niniejszym rozporządzeniem wymienionych w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 8a ust. 1.
2.
Organy nadzoru rynku państw członkowskich zapewniają, aby dołożono wszelkich starań w celu udzielenia pomocy innym organom nadzoru rynku w czasie obowiązywania trybu sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym.
ROZDZIAŁ III OBOWIĄZKI PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH
Artykuł 9
Obowiązki producentów
1.
Wprowadzając swoje produkty do obrotu, producenci zapewniają, aby produkty te zostały zaprojektowane i wytworzone zgodnie z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określonym w art. 5.
2.
Przed wprowadzeniem swoich produktów do obrotu producenci przeprowadzają wewnętrzną analizę ryzyka oraz sporządzają dokumentację techniczną zawierającą co najmniej ogólny opis produktu i jego zasadnicze właściwości istotne dla oceny jego bezpieczeństwa.
W stosownych przypadkach w odniesieniu do ryzyk związanych z danym produktem dokumentacja techniczna, o której mowa w akapicie pierwszym, musi również zawierać:
a)
analizę możliwych ryzyk związanych z produktem oraz rozwiązań stosowanych w celu wyeliminowania lub ograniczenia takich ryzyk, w tym wyniki ze sprawozdań dotyczących badań przeprowadzonych przez producenta lub przez inny podmiot w jego imieniu; oraz
b)
wykaz odpowiednich norm europejskich, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. a), lub innych elementów, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) lub art. 8, zastosowanych w celu spełnienia ogólnego wymagania bezpieczeństwa określonego w art. 5.
W przypadku gdy normy europejskie, wymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa lub elementy, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8, zastosowano tylko częściowo, producenci wskazują, które części zastosowano.
3.
Producenci zapewniają aktualność dokumentacji technicznej, o której mowa w ust. 2. Producenci przechowują tę dokumentację do dyspozycji organów nadzoru rynku przez dziesięć lat po wprowadzeniu produktu do obrotu i na żądanie udostępniają ją tym organom.
4.
Producenci zapewniają wprowadzenie procedur mających na celu zapewnienie zgodności produktów produkowanych seryjnie z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określonym w art. 5.
5.
Producenci zapewniają, aby ich produkty były opatrzone numerem typu, partii lub serii lub posiadały inny widoczny i czytelny dla konsumenta element umożliwiający ich identyfikację, lub w przypadku gdy wielkość lub charakter produktu to uniemożliwiają – aby wymagane informacje były umieszczone na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu.
6.
Producenci podają swoje imię i nazwisko lub swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy, swój adres pocztowy i elektroniczny oraz adres pocztowy lub elektroniczny pojedynczego punktu kontaktowego, pod którym można się z nimi skontaktować, jeżeli różni się on od adresu producenta. Informacje te umieszcza się na produkcie, a jeżeli nie jest to możliwe – na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu.
7.
Producenci zapewniają dołączenie do swojego produktu jasnych instrukcji i informacji na temat bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym przez konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym dany produkt jest udostępniany. Wymaganie to nie ma zastosowania w przypadku gdy produkt może być używany bezpiecznie i w sposób zamierzony przez producenta bez takich instrukcji i informacji na temat bezpieczeństwa.
8.
W przypadku gdy producent stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać na podstawie posiadanych przez niego informacji, że produkt wprowadzony przez niego do obrotu jest produktem niebezpiecznym, dany producent natychmiast:
a)
podejmuje środki naprawcze niezbędne do skutecznego doprowadzenia do zgodności produktu z wymaganiami, w tym do jego wycofania z obrotu lub odzyskania, w zależności od przypadku;
b)
informuje o tym konsumentów, zgodnie z art. 35 lub 36, lub zgodnie z oboma tymi artykułami; oraz
c)
informuje o tym za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway organy nadzoru rynku państw członkowskich, w których produkt został udostępniony na rynku.
Do celów akapitu pierwszego lit. b) i c) producent podaje szczegółowe informacje, w szczególności na temat ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz podjętych już środków naprawczych, a także – jeśli są dostępne – informacje na temat ilości produktów znajdujących się nadal w obrocie, w podziale na państwa członkowskie.
9.
Komisja zapewnia, aby informacje mające na celu ostrzeganie konsumentów mogły być przekazywane przez producentów za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway oraz były udostępniane konsumentom na portalu Safety Gate bez zbędnej zwłoki.
10.
Producenci zapewniają, aby inne podmioty gospodarcze, osoby odpowiedzialne oraz dostawcy internetowych platform handlowych w danym łańcuchu dostaw byli terminowo informowani o wszelkich stwierdzonych przez nich problemach związanych z bezpieczeństwem.
11.
Producenci podają do wiadomości publicznej kanały komunikacji – takie jak numer telefonu, adres poczty elektronicznej lub wyodrębniona część ich strony internetowej, z uwzględnieniem potrzeb w zakresie dostępności osób z niepełnosprawnościami – umożliwiające konsumentom składanie skarg oraz informowanie producentów o wypadkach lub problemach związanych z bezpieczeństwem, których doświadczyli z danym produktem.
12.
Producenci badają otrzymane skargi i informacje dotyczące wypadków, które dotyczą bezpieczeństwa produktów udostępnionych przez nich na rynku i w odniesieniu do których skarżący podniósł zarzut, że są niebezpieczne, oraz prowadzą wewnętrzny rejestr tych skarg, a także rejestr przypadków odzyskania produktu i środków naprawczych podjętych w celu zapewnienia zgodności produktu.
13.
W wewnętrznym rejestrze skarg przechowuje się tylko te dane osobowe, które są dla producenta niezbędne do zbadania skargi dotyczącej produktu, wobec którego podniesiono zarzut, że jest niebezpieczny. Takie dane przechowuje się tylko tak długo, jak jest to niezbędne do celów zbadania skargi i w każdym wypadku nie dłużej niż pięć lat po dniu ich wprowadzenia.
Artykuł 10
Obowiązki upoważnionych przedstawicieli
1.
Producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela, udzielając mu pisemnego upoważnienia.
2.
Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w upoważnieniu otrzymanym od producenta. Upoważniony przedstawiciel na żądanie organów nadzoru rynku przekazuje im kopię swojego upoważnienia. Upoważnienie pozwala upoważnionemu przedstawicielowi na wykonywanie co najmniej następujących zadań:
a)
przekazywanie organowi nadzoru rynku, na uzasadnione żądanie tego organu, wszelkich informacji i dokumentów w języku urzędowym zrozumiałym dla tego organu niezbędnych do wykazania bezpieczeństwa produktu;
b)
w przypadku gdy upoważniony przedstawiciel stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać, że dany produkt jest produktem niebezpiecznym – informowanie o tym producenta;
c)
informowanie właściwych organów krajowych o wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania ryzyk, jakie stwarzają produkty objęte ich upoważnieniem, poprzez zgłoszenie na portalu Safety Business Gateway w przypadku gdy informacje te nie zostały już przekazane przez producenta lub na polecenie producenta;
d)
na żądanie właściwych organów krajowych – podejmowanie z nimi współpracy w działaniach podjętych w celu skutecznego wyeliminowania ryzyk, jakie stwarzają produkty objęte ich upoważnieniem.
Artykuł 11
Obowiązki importerów
1.
Przed wprowadzeniem produktu do obrotu importerzy zapewniają, aby produkt był zgodny z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określonym w art. 5 oraz aby producent spełnił wymagania określone w art. 9 ust. 2, 5 i 6.
2.
W przypadku gdy importer stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać, na podstawie informacji będących w jego posiadaniu, że produkt nie jest zgodny z art. 5 i art. 9 ust. 2, 5 i 6, nie wprowadza tego produktu do obrotu, dopóki nie będzie on zgodny z wymaganiami. Ponadto w przypadku gdy produkt jest produktem niebezpiecznym, importer natychmiast informuje o tym producenta oraz zapewnia poinformowanie o tym organów nadzoru rynku za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway.
3.
Importerzy podają swoje imię i nazwisko lub nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy, swój adres pocztowy i elektroniczny oraz adres pocztowy lub elektroniczny pojedynczego punktu kontaktowego, pod którym można się z nimi skontaktować, jeżeli różni się od adresu importera. Informacje te umieszcza się na produkcie, a w przypadku gdy nie jest to możliwe – na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu. Importerzy zapewniają, aby dodatkowe etykiety nie utrudniały odczytania informacji wymaganych na mocy prawa Unii umieszczonych na etykiecie przez producenta.
4.
Importerzy zapewniają, aby do importowanego przez nich produktu były dołączone jasne instrukcje i informacje na temat bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany na rynku, z wyjątkiem sytuacji, w których produkt może być używany bezpiecznie i w sposób zamierzony przez producenta bez takich instrukcji i informacji na temat bezpieczeństwa.
5.
Importerzy zapewniają, aby w czasie, gdy ponoszą odpowiedzialność za produkt, warunki jego przechowywania i transportu nie zagrażały zgodności produktu z ogólnym wymaganiem dotyczącym bezpieczeństwa określonym w art. 5 oraz zgodności produktu z art. 9 ust. 5 i 6.
6.
Importerzy przechowują kopię dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 9 ust. 2, do dyspozycji organów nadzoru rynku przez okres 10 lat po wprowadzeniu produktu do obrotu oraz zapewniają, aby dokumenty, o których mowa w art. 9 ust. 2, mogły być udostępniane tym organom na żądanie.
7.
Importerzy współpracują z organami nadzoru rynku i producentem w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktu.
8.
W przypadku gdy importer, który na podstawie posiadanych informacji stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać, że produkt wprowadzony przez niego do obrotu jest produktem niebezpiecznym, dany importer natychmiast:
a)
informuje o tym producenta;
b)
zapewnia, aby podjęto środki naprawcze niezbędne do skutecznego doprowadzenia do zgodności produktu z wymaganiami, w tym, w stosownych przypadkach, do jego wycofania z obrotu lub odzyskania; w przypadku gdy nie podjęto takich środków, musi je natychmiast podjąć importer;
c)
zapewnia, aby konsumenci zostali natychmiast o tym poinformowani, zgodnie z art. 35 lub 36, lub zgodnie z oboma tymi artykułami; oraz
d)
informuje o tym organy nadzoru rynku państw członkowskich, w których produkt został udostępniony na rynku, za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway.
Do celów akapitu pierwszego lit. c) i d) importer podaje szczegółowe informacje, w szczególności na temat ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz podjętych już środków naprawczych, a także – jeśli są dostępne – informacje na temat ilości produktów znajdujących się nadal w obrocie, w podziale na państwa członkowskie.
9.
Importerzy weryfikują, czy kanały komunikacji, o których mowa w art. 9 ust. 11, są publicznie dostępne dla konsumentów, umożliwiając im składanie skarg i zgłaszanie wszelkich wypadków lub problemów związanych z bezpieczeństwem, których doświadczyli w odniesieniu do produktu. Jeżeli takie kanały nie są dostępne, muszą je zapewnić importerzy, uwzględniając potrzeby w zakresie dostępności osób z niepełnosprawnościami.
10.
Importerzy analizują złożone skargi i otrzymane informacje na temat wypadków związanych z bezpieczeństwem produktów, które udostępnili na rynku i w odniesieniu do których skarżący podnosi zarzut, że są niebezpieczne, oraz wprowadzają te skargi, a także przypadki odzyskania produktu oraz środki naprawcze podjęte w celu zapewnienia zgodności produktu, do rejestru, o którym mowa w art. 9 ust. 12, lub do swojego własnego rejestru wewnętrznego. Importerzy na bieżąco informują producenta, dystrybutorów oraz, w stosownych przypadkach, dostawców usług realizacji zamówień i dostawców internetowych platform handlowych o prowadzonej analizie i jej wynikach.
11.
W rejestrze skarg przechowuje się wyłącznie te dane osobowe, które są niezbędne importerowi do zbadania skargi dotyczącej produktu, wobec którego podniesiono zarzut, że jest niebezpieczny. Takie dane przechowuje się tylko tak długo, jak jest to niezbędne do celów analizy, a w każdym wypadku nie dłużej niż przez pięć lat po dniu ich wprowadzenia.
Artykuł 12
Obowiązki dystrybutorów
1.
Przed udostępnieniem produktu na rynku dystrybutorzy weryfikują, czy producent oraz, w stosownych przypadkach, importer spełnili, w zależności od przypadku, wymagania określone w art. 9 ust. 5, 6 i 7 oraz art. 11 ust. 3 i 4.
2.
Dystrybutorzy zapewniają, aby w czasie, gdy ponoszą odpowiedzialność za produkt, warunki jego przechowywania lub transportu nie zagrażały zgodności produktu z ogólnym wymaganiem bezpieczeństwa określonym w art. 5 oraz zgodności produktu, w zależności od przypadku, z wymaganiami określonymi w art. 9 ust. 5, 6 i 7 oraz art. 11 ust. 3 i 4.
3.
W przypadku gdy dystrybutor, który na podstawie posiadanych informacji stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać, że produkt nie jest zgodny, w zależności od przypadku, z wymaganiami art. 5, art. 9 ust. 5, 6 i 7 oraz art. 11 ust. 3 i 4, nie udostępnia tego produktu na rynku, dopóki nie będzie on zgodny z wymaganiami.
4.
W przypadku gdy dystrybutor, który na podstawie posiadanych informacji stwierdzi lub ma powody, by przypuszczać, że produkt udostępniony przez niego na rynku jest produktem niebezpiecznym lub nie jest zgodny, w zależności od przypadku, z wymaganiami art. 9 ust. 5, 6 i 7 oraz art. 11 ust. 3 i 4, dany dystrybutor:
a)
natychmiast informuje o tym producenta lub importera, stosownie do przypadku;
b)
zapewnia, aby podjęto środki naprawcze niezbędne do skutecznego doprowadzenia produktu do zgodności z wymaganiami, w tym, w stosownych przypadkach, do jego wycofania z obrotu lub odzyskania; oraz
c)
zapewnia, aby organy nadzoru rynku państw członkowskich, w których produkt został udostępniony na rynku, zostały o tym natychmiast poinformowane za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway.
Do celów akapitu pierwszego lit. b) i c) dystrybutor podaje odpowiednie dostępne mu szczegółowe informacje na temat ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, liczby produktów, których to dotyczy, oraz podjętych już środków naprawczych.
Artykuł 13
Przypadki, w których obowiązki producentów mają zastosowanie do innych osób
1.
Osobę fizyczną lub prawną uznaje się za producenta do celów niniejszego rozporządzenia i podlega ona obowiązkom producenta określonym w art. 9, w przypadku gdy ta osoba fizyczna lub prawna wprowadza produkt do obrotu pod nazwiskiem lub nazwą lub znakiem towarowym danej osoby fizycznej lub prawnej.
2.
Osobę fizyczną lub prawną inną niż producent, która wprowadza w produkcie istotną modyfikację, uznaje się za producenta do celów niniejszego rozporządzenia i podlega ona obowiązkom producenta określonym w art. 9 w odniesieniu do części produktu, której dotyczy modyfikacja, lub w odniesieniu do całego produktu, jeżeli istotna modyfikacja ma wpływ na jego bezpieczeństwo.
3.
Modyfikację produktu, za pomocą środków fizycznych lub cyfrowych, uznaje się za istotną, w przypadku gdy ma ona wpływ na bezpieczeństwo produktu oraz spełnione są następujące kryteria:
a)
modyfikacja polega na zmianie produktu w sposób, którego nie przewidziano we wstępnej ocenie ryzyka produktu;
b)
z powodu modyfikacji zmienił się charakter zagrożenia, powstało nowe zagrożenie lub wzrósł poziom ryzyka; oraz
c)
modyfikacji na własny użytek nie wprowadzili sami konsumenci ani nikt w ich imieniu.
Artykuł 14
Wewnętrzne procesy dotyczące bezpieczeństwa produktów
Podmioty gospodarcze zapewniają wprowadzenie wewnętrznych procesów dotyczących bezpieczeństwa produktów, umożliwiających im spełnienie odpowiednich wymagań niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Współpraca podmiotów gospodarczych z organami nadzoru rynku
1.
Podmioty gospodarcze współpracują z organami nadzoru rynku w zakresie działań, które mogłyby wyeliminować lub ograniczyć ryzyko stwarzane przez produkty udostępnione na rynku przez te podmioty.
2.
Na żądanie organu nadzoru rynku podmiot gospodarczy dostarcza mu wszelkich niezbędnych informacji, w szczególności:
a)
pełny opis ryzyka stwarzanego przez produkt, związanych z nim skarg i znanych wypadków; oraz
b)
opis środków naprawczych podjętych w celu zareagowania na ryzyko.
3.
Na żądanie podmioty gospodarcze określają również i przekazują następujące odpowiednie informacje o produkcie, które umożliwiają jego identyfikowalność:
a)
każdy podmiot gospodarczy, który dostarczył im produkt lub część, komponent lub oprogramowanie wbudowane w produkt; oraz
b)
każdy podmiot gospodarczy, któremu dostarczyły produkt.
4.
Podmioty gospodarcze muszą być w stanie podać informacje, o których mowa w ust. 2, przez okres dziesięciu lat po dostarczeniu im produktu lub po dostarczeniu przez nie produktu, stosownie do przypadku.
5.
Podmioty gospodarcze muszą być w stanie podać informacje, o których mowa w ust. 3, przez okres sześciu lat po dostarczeniu im produktu lub części, komponentu lub oprogramowania wbudowanego w produkt lub po dostarczeniu przez nie produktu, stosownie do przypadku.
6.
Organy nadzoru rynku mogą zażądać od podmiotów gospodarczych przedkładania regularnych sprawozdań z realizacji działań oraz mogą decydować, czy lub kiedy środek naprawczy można uznać za zrealizowany.
Artykuł 16
Osoba odpowiedzialna za produkty wprowadzane do obrotu w Unii
1.
Produkt objęty niniejszym rozporządzeniem nie może być wprowadzany do obrotu, chyba że istnieje podmiot gospodarczy mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, który odpowiada za zadania określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1020 w odniesieniu do tego produktu. Art. 4 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia ma zastosowanie do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. Do celów niniejszego rozporządzenia odniesienia do „unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego” i „mającego zastosowanie unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego” w art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienia do „niniejszego rozporządzenia”.
2.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek obowiązków podmiotów gospodarczych wynikających z niniejszego rozporządzenia podmiot gospodarczy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oprócz zadań, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1020, oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktu, za który jest odpowiedzialny, w stosownych przypadkach w odniesieniu do możliwego ryzyka związanego z produktem, regularnie sprawdza, czy:
a)
produkt jest zgodny z dokumentacją techniczną, o której mowa w art. 9 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
b)
produkt spełnia wymagania przewidziane w art. 9 ust. 5, 6 i 7 niniejszego rozporządzenia.
Na żądanie organów nadzoru rynku podmiot gospodarczy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przekazuje dowody potwierdzające przeprowadzenie sprawdzenia.
3.
Nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz dane kontaktowe, w tym adres pocztowy i elektroniczny, podmiotu gospodarczego, o którym mowa w ust. 1, podaje się na produkcie lub na jego opakowaniu, paczce lub w dołączonym dokumencie.
Artykuł 17
Informacje dla podmiotów gospodarczych
1.
Komisja bezpłatnie przekazuje podmiotom gospodarczym ogólne informacje dotyczące niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa członkowskie przekazują podmiotom gospodarczym, na ich wniosek i nieodpłatnie, szczegółowe informacje dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia na poziomie krajowym oraz przepisów krajowych dotyczących bezpieczeństwa produktów, mających zastosowanie do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. W tym celu stosuje się art. 9 ust. 1 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/515 (
4
).
Komisja przyjmuje szczegółowe wytyczne dla podmiotów gospodarczych – uwzględniając w szczególności potrzeby tych podmiotów, które kwalifikują się jako MŚP, w tym mikroprzedsiębiorstwa – dotyczące sposobu wypełniania obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 18
Szczególne wymagania dotyczące identyfikowalności niektórych produktów, kategorii lub grup produktów
1.
W przypadku niektórych produktów, kategorii lub grup produktów, które mogłyby stanowić poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, jak wynika z wypadków zarejestrowanych na portalu Safety Business Gateway, danych statystycznych Safety Gate, rezultatów wspólnych działań w zakresie bezpieczeństwa produktów oraz innych odpowiednich wskaźników lub dowodów, a także po konsultacji z Siecią ds. Bezpieczeństwa Konsumentów, odpowiednimi grupami ekspertów oraz zainteresowanymi podmiotami, Komisja może ustanowić system identyfikowalności do stosowania przez podmioty gospodarcze, które wprowadzają do obrotu lub udostępniają na rynku takie produkty.
2.
System identyfikowalności obejmuje zbieranie i przechowywanie danych, w tym w formie elektronicznej, umożliwiających identyfikację produktu, jego elementów lub podmiotów gospodarczych uczestniczących w łańcuchu dostaw tego produktu, a także sposoby prezentacji i dostępu do tych danych, w tym umieszczania nośnika danych na produkcie, jego opakowaniu lub na dołączonych do niego dokumentach.
3.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 45, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie w odniesieniu do:
a)
określenia produktów, kategorii lub grup produktów, lub elementów, które mogłyby stanowić poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, o którym mowa w ust. 1; Komisja określa w odpowiednich aktach delegowanych, czy zastosowała metodę analizy ryzyka przewidzianą w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/417 (
5
) lub, jeżeli metoda ta nie jest odpowiednia dla danego produktu, podaje szczegółowy opis zastosowanej metody;
b)
określenia rodzaju danych, które podmioty gospodarcze mają zbierać i przechowywać w ramach systemu identyfikowalności, o którym mowa w ust. 2;
c)
określenia sposobów prezentacji i dostępu do danych, w tym umieszczania na produkcie, jego opakowaniu lub na dołączonych do niego dokumentach nośnika danych, o którym mowa w ust. 2;
d)
określenia podmiotów, które mają dostęp do danych, o których mowa w lit. b), w tym konsumentów, podmiotów gospodarczych, dostawców internetowych platform handlowych, właściwych organów krajowych, Komisji i organizacji interesu publicznego lub wszelkich organizacji działających w ich imieniu, a także określenia rodzaju danych, do których podmioty te mają mieć dostęp.
4.
Organy nadzoru rynku, konsumenci, podmioty gospodarcze i inne właściwe podmioty muszą mieć bezpłatny dostęp do danych, o których mowa w ust. 3, na podstawie przysługujących im odpowiednich praw dostępu określonych w mającym zastosowanie akcie delegowanym przyjętym na podstawie ust. 3 lit. d).
5.
Komisja, przyjmując środki, o których mowa w ust. 3, uwzględnia:
a)
efektywność kosztową środków, w tym ich skutki dla przedsiębiorstw, w szczególności dla MŚP;
b)
odpowiednie ramy czasowe umożliwiające podmiotom gospodarczym przygotowanie się do tych środków; oraz
c)
kompatybilność i interoperacyjność z innymi systemami identyfikowalności produktów już ustanowionymi na poziomie Unii lub poziomie międzynarodowym.
Artykuł 19
Obowiązki podmiotów gospodarczych w przypadku sprzedaży na odległość
W przypadku gdy podmioty gospodarcze udostępniają produkty na rynku w internecie lub w inny sposób na odległość, oferta tych produktów musi zawierać w sposób jasny i widoczny co najmniej następujące informacje:
a)
imię i nazwisko lub nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy producenta oraz adres pocztowy i elektroniczny, pod którym można się z nim skontaktować;
b)
w przypadku gdy producent nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Unii – imię i nazwisko lub nazwę, adres pocztowy i elektroniczny osoby odpowiedzialnej w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020;
c)
informacje umożliwiające identyfikację produktu, w tym jego obraz, rodzaj, a także inne identyfikatory produktu; oraz
d)
wszelkie ostrzeżenia lub informacje na temat bezpieczeństwa, które powinny być umieszczone na lub opakowaniu, lub zawarte w dołączonym dokumencie towarzyszącym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub mającym zastosowanie unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym, w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany na rynku.
Artykuł 20
Obowiązki podmiotów gospodarczych w razie wypadków związanych z bezpieczeństwem produktów
1.
Producent zapewnia, aby wypadek spowodowany przez produkt wprowadzony do obrotu lub udostępniony na rynku zgłoszono właściwym organom państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek, za pośrednictwem Safety Business Gateway, bez zbędnej zwłoki od momentu, gdy producent dowiedział się o wypadku. Zgłoszenie musi zawierać rodzaj i numer identyfikacyjny produktu, a także okoliczności wypadku, jeżeli są znane. Producent przekazuje właściwym organom na żądanie inne odpowiednie informacje.
2.
Do celów ust. 1 producent powiadamia właściwe organy o zdarzeniach związanych z używaniem produktu, które spowodowały śmierć człowieka lub poważne negatywne skutki dla jego zdrowia i bezpieczeństwa, stałe lub tymczasowe, w tym obrażenia, inne szkody dla organizmu, choroby i przewlekłe skutki zdrowotne.
3.
Importerzy i dystrybutorzy mający wiedzę o wypadku spowodowanym przez produkt, który wprowadzili do obrotu lub udostępnili na rynku, bez zbędnej zwłoki informują o tym producenta. Producent dokonuje zgłoszenia zgodnie z ust. 1 lub poleca importerowi lub jednemu z dystrybutorów dokonanie zgłoszenia.
4.
W przypadku gdy producent produktu nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Unii, osoba odpowiedzialna w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020, która wie o wypadku, zapewnia dokonanie zgłoszenia.
Artykuł 21
Informacje w formacie elektronicznym
Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 5, 6 i 7, art. 11 ust. 3, art. 16 ust. 3 oraz odpowiednich przepisów unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego podmioty gospodarcze mogą dodatkowo udostępniać informacje, o których mowa w tych przepisach, w formacie cyfrowym za pomocą rozwiązań elektronicznych wyraźnie widocznych na produkcie lub, gdy nie jest to możliwe, na jego opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu. Informacje te podaje się w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany na rynku, w tym w formatach dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami.
ROZDZIAŁ IV DOSTAWCY INTERNETOWYCH PLATFORM HANDLOWYCH
Artykuł 22
Szczególne obowiązki dostawców internetowych platform handlowych związane z bezpieczeństwem produktów
1.
Bez uszczerbku dla ogólnych obowiązków przewidzianych w art. 11 rozporządzenia (UE) 2022/2065 dostawcy internetowych platform handlowych wyznaczają pojedynczy punkt kontaktowy umożliwiający bezpośrednią komunikację drogą elektroniczną z organami nadzoru rynku państw członkowskich na temat problemów związanych z bezpieczeństwem produktów, w szczególności w celu powiadamiania o nakazach wydanych zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.
Dostawcy internetowych platform handlowych rejestrują się na portalu Safety Gate oraz podają na portalu Safety Gate informacje dotyczące ich pojedynczego punktu kontaktowego.
2.
Bez uszczerbku dla ogólnych obowiązków przewidzianych w art. 12 rozporządzenia (UE) 2022/2065 dostawcy internetowych platform handlowych wyznaczają pojedynczy punkt kontaktowy, aby umożliwić konsumentom bezpośrednią i szybką komunikację z nimi w związku z kwestiami bezpieczeństwa produktów.
3.
Dostawcy internetowych platform handlowych zapewniają wprowadzenie wewnętrznych procedur dotyczących bezpieczeństwa produktów, tak aby bez zbędnej zwłoki spełnić odpowiednie wymagania niniejszego rozporządzenia.
4.
W przypadku uprawnień powierzonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) 2019/1020, państwa członkowskie powierzają swoim organom nadzoru rynku niezbędne uprawnienia – w odniesieniu do konkretnych treści odnoszących się do oferty produktu niebezpiecznego – do wydania nakazu zobowiązującego dostawców internetowych platform handlowych, aby usunęli takie treści ze swojego interfejsu online, uniemożliwili dostęp do nich lub wyświetlali wyraźne ostrzeżenie. Takie nakazy wydaje się zgodnie z minimalnymi warunkami określonymi w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2022/2065.
Dostawcy internetowych platform handlowych podejmują niezbędne środki w celu otrzymywania i przetwarzania nakazów wydawanych na podstawie niniejszego ustępu oraz podejmują działania bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania nakazu. Dostawcy internetowych platform handlowych informują drogą elektroniczną organ nadzoru rynku wydający nakaz o nadaniu skuteczności nakazowi, korzystając z danych kontaktowych organu nadzoru rynku opublikowanych na portalu Safety Gate.
5.
Nakazy wydane na podstawie ust. 4 mogą wymagać od dostawcy internetowej platformy handlowej, aby w wyznaczonym terminie usunął ze swojego interfejsu online wszystkie identyczne treści odnoszące się do oferty danego produktu niebezpiecznego, uniemożliwił dostęp do nich lub wyświetlił wyraźne ostrzeżenie, pod warunkiem że wyszukiwanie danych treści ogranicza się do informacji określonych w nakazie i nie wymaga od dostawcy internetowej platformy handlowej przeprowadzenia niezależnej oceny tych treści oraz że wyszukiwanie i usuwanie można przeprowadzić w proporcjonalny sposób za pomocą wiarygodnie funkcjonujących zautomatyzowanych narzędzi.
6.
Dostawcy internetowych platform handlowych uwzględniają regularne informacje o produktach niebezpiecznych zgłaszane przez organy nadzoru rynku zgodnie z art. 26, otrzymywane za pośrednictwem portalu Safety Gate, do celów stosowania swoich dobrowolnych środków służących, w stosownych przypadkach, wykrywaniu, identyfikowaniu, usuwaniu treści odnoszących się do ofert produktów niebezpiecznych na danej platformie lub uniemożliwianiu dostępu do takich treści, w tym z wykorzystaniem interoperacyjnego interfejsu portalu Safety Gate zgodnie z art. 34. Informują oni organ, który dokonał zgłoszenia w systemie wczesnego ostrzegania Safety Gate, o podjętych działaniach, korzystając z danych kontaktowych organu nadzoru rynku opublikowanych na portalu Safety Gate.
7.
Do celów zgodności z art. 31 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2022/2065, w odniesieniu do bezpieczeństwa produktów dostawcy internetowych platform handlowych muszą korzystać co najmniej z portalu Safety Gate.
8.
Dostawcy internetowych platform handlowych, bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania zawiadomienia, rozpatrują zawiadomienia dotyczące bezpieczeństwa produktów oferowanych do sprzedaży online za pośrednictwem ich usług, otrzymane zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2022/2065.
9.
Do celów spełnienia wymagań określonych w art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2022/2065 w przypadku informacji o bezpieczeństwie produktów dostawcy internetowych platform handlowych projektują i organizują swój interfejs online w taki sposób, aby umożliwić przedsiębiorcom oferującym produkt podanie co najmniej następujących informacji w odniesieniu do każdego oferowanego produktu oraz zapewnić wyświetlanie tych informacji lub udostępnianie ich konsumentom w inny łatwy sposób w ofercie produktu wystawionego na sprzedaż:
a)
imię i nazwisko lub nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy producenta oraz adres pocztowy i adres poczty elektronicznej, pod którym można się skontaktować z producentem;
b)
w przypadku gdy producent nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Unii – imię i nazwisko lub nazwę, adres pocztowy i adres poczty elektronicznej osoby odpowiedzialnej w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020;
c)
informacje umożliwiające identyfikację produktu, w tym jego obraz, rodzaj, a także wszelkie inne identyfikatory produktu; oraz
d)
wszelkie ostrzeżenia lub informacje na temat bezpieczeństwa, które muszą być umieszczone na produkcie lub być do niego dołączone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub mającym zastosowanie unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym, w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany na rynku.
10.
Wewnętrzne procedury, o których mowa w ust. 3, muszą obejmować mechanizmy, które umożliwiają przedsiębiorcom dostarczenie:
a)
informacji zgodnie z ust. 9 niniejszego artykułu, w tym informacji o producencie mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii lub, w stosownych przypadkach, o osobie odpowiedzialnej w rozumieniu art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020; oraz
b)
oświadczenia, w którym zobowiązują się do oferowania wyłącznie produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem oraz dodatkowych informacji identyfikacyjnych, zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2022/2065, stosownie do przypadku.
11.
W celu zapewnienia zgodności z art. 23 rozporządzenia (UE) 2022/2065 dotyczącym bezpieczeństwa produktów dostawcy internetowych platform handlowych zawieszają, w rozsądnym terminie i po uprzednim ostrzeżeniu, świadczenie swoich usług tym przedsiębiorcom, którzy często oferują produkty niezgodne z niniejszym rozporządzeniem.
12.
Dostawcy internetowych platform handlowych współpracują z organami nadzoru rynku, z przedsiębiorcami oraz z odpowiednimi podmiotami gospodarczymi w celu ułatwienia wszelkich działań podejmowanych w celu wyeliminowania lub, jeżeli nie jest to możliwe, ograniczania ryzyka, jakie stwarza produkt, który jest lub był oferowany online za pośrednictwem ich usług.
W szczególności dostawcy internetowych platform handlowych:
a)
zapewniają dostarczanie konsumentom odpowiednich i terminowych informacji, w tym poprzez:
i)
bezpośrednie powiadomienie wszystkich zainteresowanych konsumentów, którzy kupili za pośrednictwem ich interfejsów dany produkt – w przypadku odzyskania produktu ze względów bezpieczeństwa, o którym mają faktyczną wiedzę, lub w przypadku gdy należy zwrócić uwagę konsumentów na pewne informacje w celu zapewnienia bezpiecznego używania produktu („ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa”) zgodnie z art. 35 lub 36 lub z oboma tymi artykułami;
(ii) publikowanie na swoich interfejsach online informacji na temat odzyskania produktu ze względów bezpieczeństwa;
b)
informują właściwy podmiot gospodarczy o decyzji o usunięciu lub uniemożliwieniu dostępu do treści odnoszących się do oferty produktu niebezpiecznego;
c)
współpracują z organami nadzoru rynku i odpowiednimi podmiotami gospodarczymi w celu zapewnienia skutecznego odzyskania produktów, w tym poprzez powstrzymywanie się od utrudniania odzyskania produktów;
d)
natychmiast informują, za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway organy nadzoru rynku państw członkowskich, w których dany produkt został udostępniony na rynku, o niebezpiecznych produktach, które były oferowane na ich interfejsach online, o których mają faktyczną wiedzę, przekazując dostępne im odpowiednie szczegóły dotyczące ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, ilości produktów – w podziale na państwa członkowskie – które nadal znajdują się w obrocie na rynku, jeżeli takie dane są dostępne, oraz środków naprawczych, które według ich wiedzy zostały już podjęte;
e)
współpracują w odniesieniu do zgłoszonych im wypadków, w tym poprzez:
i)
bezzwłoczne informowanie odpowiednich przedsiębiorców i podmiotów gospodarczych o otrzymanych informacjach dotyczących wypadków lub kwestii bezpieczeństwa, w przypadku gdy mają wiedzę, że dany produkt był oferowany przez tych przedsiębiorców za pośrednictwem ich interfejsów;
(ii) zgłoszenie bez zbędnej zwłoki za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway każdego wypadku, o którym zostali poinformowani, który stwarza poważne ryzyko lub przynosi rzeczywistą szkodę dla zdrowia lub bezpieczeństwa konsumenta i który został spowodowany przez produkt udostępniony na ich internetowej platformie handlowej, oraz poinformowanie o tym producenta;
f)
współpracują z organami ścigania na poziomie Unii i poziomie krajowym, w tym z Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), poprzez regularną i zorganizowaną wymianę informacji na temat ofert, które zostały usunięte na podstawie niniejszego artykułu przez dostawców internetowych platform handlowych;
g)
umożliwiają dostęp narzędzi internetowych obsługiwanych przez organy nadzoru rynku do ich interfejsów w celu identyfikacji produktów niebezpiecznych;
h)
współpracują przy określaniu, w miarę możliwości, łańcucha dostaw produktów niebezpiecznych, odpowiadając na wnioski o dane, w przypadku gdy odpowiednie informacje nie są publicznie dostępne;
i)
na uzasadnione żądanie organów nadzoru rynku, w przypadku gdy dostawcy internetowych platform handlowych lub sprzedawcy internetowi wprowadzili przeszkody techniczne utrudniające automatyczne pobieranie danych z ich interfejsów online (ang. data scraping) – umożliwiają pobieranie takich danych wyłącznie do celów bezpieczeństwa produktów na podstawie parametrów identyfikacyjnych przekazanych przez organy nadzoru rynku występujące o takie pobranie.
ROZDZIAŁ V NADZÓR RYNKU I WYKONANIE
Artykuł 23
Nadzór rynku
1.
Do produktów objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia stosuje się art. 10, art. 11 ust. 1–7, art. 12–15, art. 16 ust. 1–5, art. 18 i 19 oraz art. 21–24 rozporządzenia (UE) 2019/1020.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia rozporządzenie (UE) 2019/1020 stosuje się w następujący sposób:
a)
odniesienia do „unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego”, „mającego zastosowanie unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego”, „niniejszego rozporządzenia oraz do stosowania unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego”, „odpowiedniego unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego” oraz „unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego lub niniejszego rozporządzenia” w art. 11, 13, 14, 16, 18 i 23 tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienia do „niniejszego rozporządzenia”;
b)
odniesienie do „tego prawodawstwa oraz niniejszego rozporządzenia” w art. 11 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienie do „niniejszego rozporządzenia”;
c)
odniesienia do „Sieci” w art. 11–13 i 21 tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienia do „Sieci oraz Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów, o której mowa w art. 30 niniejszego rozporządzenia”;
d)
odniesienia do „niezgodności”, „przypadków niezgodności” i „niezgodnych z wymaganiami” w art. 11, 13–16, 22 i 23 tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienia do „nieprzestrzegania niniejszego rozporządzenia”;
e)
odniesienie do „art. 41” w art. 14 ust. 4 lit. i) tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienie do „art. 44 niniejszego rozporządzenia”;
f)
odniesienie do „art. 20” w art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia odczytuje się jako odniesienie do „art. 26 niniejszego rozporządzenia”.
3.
W przypadku zidentyfikowania produktu niebezpiecznego organy nadzoru rynku mogą zażądać od producenta informacji o innych produktach wyprodukowanych z zastosowaniem tej samej procedury, zawierających te same komponenty lub stanowiących część tej samej partii produkcyjnej, których dotyczy to samo ryzyko.
Artykuł 24
Sprawozdawczość
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji, nie później niż dwa lata po przyjęciu aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 2, a następnie co roku, dane dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Po przekazaniu danych przez państwa członkowskie Komisja co roku sporządza sprawozdanie podsumowujące oraz udostępnia je publicznie.
2.
Komisja określa w drodze aktów wykonawczych wskaźniki, na podstawie których państwa członkowskie mają przekazywać dane, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
ROZDZIAŁ VI SYSTEM WCZESNEGO OSTRZEGANIA SAFETY GATE ORAZ PORTAL SAFETY BUSINESS GATEWAY
Artykuł 25
System wczesnego ostrzegania Safety Gate
1.
Komisja kontynuuje rozwój, modernizację i utrzymanie systemu wczesnego ostrzegania na potrzeby wymiany informacji na temat środków naprawczych w zakresie produktów niebezpiecznych („system wczesnego ostrzegania Safety Gate”) oraz zwiększa jego skuteczność.
2.
Komisja i państwa członkowskie muszą mieć dostęp do systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate. W tym celu każde państwo członkowskie wyznacza pojedynczy krajowy punkt kontaktowy, który jest odpowiedzialny przynajmniej za sprawdzanie kompletności zgłoszeń i przedkładanie ich do zatwierdzenia przez Komisję, a także za komunikację z Komisją w zakresie zadań przewidzianych w art. 26 ust. 1–6.
Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający role i zadania pojedynczych krajowych punktów kontaktowych. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
Artykuł 26
Zgłaszanie produktów niebezpiecznych za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate
1.
Państwa członkowskie zgłaszają za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate środki naprawcze podjęte przez ich organy lub przez podmioty gospodarcze na podstawie:
a)
przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do produktów niebezpiecznych stwarzających poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów; oraz
b)
art. 20 rozporządzenia (UE) 2019/1020.
2.
Państwa członkowskie mogą również powiadomić o planowanych środkach naprawczych w odniesieniu do produktów stanowiących poważne ryzyko za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate, jeżeli uznają to za niezbędne ze względu na pilny charakter zagrożenia dla zdrowia lub bezpieczeństwa konsumentów.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie informują Komisję o środkach naprawczych podjętych przez ich organy lub przez podmioty gospodarcze na podstawie niniejszego rozporządzenia, a Komisja przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim. W tym celu państwa członkowskie mogą zgłosić do systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate środki naprawcze podjęte przez ich organy lub przez podmioty gospodarcze na podstawie niniejszego rozporządzenia, unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego oraz rozporządzenia (UE) 2019/1020 w odniesieniu do produktów stwarzających mniejsze niż poważne ryzyko.
4.
Organy krajowe przekazują zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate bezzwłocznie, a w każdym razie w ciągu czterech dni roboczych po podjęciu środka naprawczego.
5.
W terminie czterech dni roboczych po otrzymaniu kompletnego zgłoszenia Komisja sprawdza, czy jest ono zgodne z niniejszym artykułem oraz z wymaganiami dotyczącymi działania systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate określonymi przez Komisję na podstawie ust. 10. Jeżeli zgłoszenie jest zgodne z niniejszym artykułem i tymi wymaganiami, Komisja przekazuje je pozostałym państwom członkowskim.
6.
Państwa członkowskie bez zbędnej zwłoki zgłaszają za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate aktualizacje, zmiany lub przypadki wycofania środków naprawczych, o których mowa w ust. 1, 2 i 3.
7.
W przypadku gdy państwo członkowskie zgłasza środki naprawcze podjęte w odniesieniu do produktów stwarzających poważne ryzyko, pozostałe państwa członkowskie zgłaszają za pośrednictwem systemu Safety Gate środki naprawcze lub inne działania podjęte w następstwie w odniesieniu do tych samych produktów oraz przekazują wszelkie inne odpowiednie informacje, w tym wyniki wszelkich przeprowadzonych testów lub analiz, bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w ciągu czterech dni roboczych po podjęciu środków lub działań.
8.
Jeżeli Komisja zidentyfikuje – w tym na podstawie informacji otrzymanych od konsumentów lub organizacji konsumenckich – produkty, które mogłyby stwarzać poważne ryzyko, a w odniesieniu do których państwa członkowskie nie dokonały zgłoszenia za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate, informuje o tym państwa członkowskie. Państwa członkowskie przeprowadzają odpowiednie weryfikacje oraz, jeżeli wprowadzą środki, zgłaszają je za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate zgodnie z ust. 1.
9.
Komisja wdraża interfejs, o którym mowa w art. 20 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020, między systemem informacyjnym i komunikacyjnym, o którym mowa w art. 34 tego rozporządzenia, a systemem wczesnego ostrzegania Safety Gate, aby umożliwić wywołanie z tego systemu informacyjnego i komunikacyjnego roboczej wersji powiadomienia w systemie wczesnego ostrzegania Safety Gate w celu uniknięcia podwójnego wprowadzania danych.
10.
Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 45, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie poprzez określenie w szczególności:
a)
dostępu do systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate;
b)
działania systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate;
c)
informacji, które należy wprowadzić do systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate;
d)
wymagań, które muszą spełniać powiadomienia; oraz
e)
kryteriów oceny poziomu ryzyka.
Artykuł 27
Safety Business Gateway
1.
Komisja prowadzi portal internetowy umożliwiający podmiotom gospodarczym i dostawcom internetowych platform handlowych łatwe przekazywanie organom nadzoru rynku i konsumentom informacji, o których mowa w art. 9 ust. 8 i 9, art. 10 ust. 2 lit. c), art. 11 ust. 2 i 8, art. 12 ust. 4, art. 20 i 22 (zwany dalej „portalem Safety Business Gateway”).
2.
Komisja opracowuje wytyczne dotyczące wdrożenia portalu Safety Business Gateway w praktyce.
ROZDZIAŁ VII ROLA KOMISJI ORAZ KOORDYNACJA EGZEKWOWANIA PRZEPISÓW
Artykuł 28
Działanie Unii w odniesieniu do produktów stwarzających poważne ryzyko
1.
W przypadku gdy Komisja uzyska informacje o produkcie lub o szczególnej kategorii lub grupie produktów stwarzających poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, może z własnej inicjatywy albo na wniosek państw członkowskich podjąć odpowiednie środki, w drodze aktów wykonawczych, dostosowane do powagi i pilności sytuacji, jeżeli:
a)
ze względu na charakter kwestii bezpieczeństwa danego produktu, danej kategorii lub grupy produktów nie można zareagować na ryzyko w sposób właściwy dla stopnia powagi i pilności danego przypadku, zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy szczególnych przepisów prawa Unii, które ma zastosowanie w odniesieniu do danych produktów; oraz
b)
ryzyko może być skutecznie wyeliminowane jedynie poprzez przyjęcie odpowiednich środków, mających zastosowanie na poziomie Unii, w celu zapewnienia spójnego i wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Środki te mogą obejmować środki służące zakazaniu, zawieszeniu lub ograniczeniu wprowadzania takich produktów do obrotu lub ich udostępniania na rynku, lub ustanowieniu specjalnych warunków ich oceny zgodności w odniesieniu do wymagania bezpieczeństwa, stosownie do przypadku, lub ich oferowania, takie jak reprezentatywne badania próbek tych produktów, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony bezpieczeństwa konsumentów.
Państwa członkowskie podejmują w ramach swoich kompetencji wszelkie odpowiednie środki egzekwowania niezbędne do zapewnienia skutecznego wykonania tych aktów wykonawczych. Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich informują Komisję o podjętych środkach egzekwowania.
Komisja regularnie ocenia skuteczność środków wykonawczych podejmowanych przez państwa członkowskie oraz informuje Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów o wynikach tej oceny.
2.
Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3. W aktach wykonawczych określa się datę, od której przestają one mieć zastosowanie.
3.
W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z bezpieczeństwem i zdrowiem konsumentów Komisja może przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 4.
4.
Zakazuje się wywozu z Unii produktu, którego wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku Unii zabroniono na podstawie środka przyjętego zgodnie z ust. 1 lub 3, chyba że z należycie uzasadnionych powodów wyraźnie zezwolono na to w ramach danego środka.
5.
Każde państwo członkowskie może przedłożyć Komisji uzasadniony wniosek o zbadanie potrzeby przyjęcia środka, o którym mowa w ust. 1 lub 3.
Artykuł 29
Wniosek o opinię Komisji w sprawie rozbieżności w ocenie ryzyka
1.
W odniesieniu do produktów uznanych za niebezpieczne na podstawie decyzji organu nadzoru rynku w jednym państwie członkowskim w ramach niniejszego rozporządzenia organy nadzoru rynku w pozostałych państwach członkowskich przyjmują domniemanie, że produkty te są niebezpieczne.
2.
W przypadku gdy organy nadzoru rynku w innych państwach członkowskich dochodzą do odmiennych wniosków w zakresie identyfikacji lub poziomu ryzyka na podstawie swojej własnej analizy i oceny ryzyka, każde państwo członkowskie może przekazać sprawę do Komisji, zwracając się o jej opinię w tej sprawie, a Komisja bez zbędnej zwłoki wydaje opinię dotyczącą identyfikacji lub poziomu ryzyka danego produktu, stosownie do przypadku. W przypadku nieprzekazania sprawy Komisji może ona jednak wydać opinię z własnej inicjatywy. W celu wydania opinii, o której mowa w niniejszym ustępie, Komisja może wystąpić o odpowiednie informacje i dokumenty oraz wzywa wszystkie państwa członkowskie do przedstawienia swoich uwag.
3.
W przypadku wydania przez Komisję opinii zgodnie z ust. 2 państwa członkowskie należycie ją uwzględniają.
4.
Komisja opracowuje wytyczne dotyczące wykonania niniejszego artykułu w praktyce.
5.
Komisja sporządza okresowo sprawozdanie ze stosowania niniejszego artykułu oraz przedstawia je Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów.
Artykuł 30
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów
1.
Niniejszym ustanawia się europejską sieć organów państw członkowskich właściwych w sprawach bezpieczeństwa produktów (zwaną dalej „Siecią ds. Bezpieczeństwa Konsumentów”).
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów służy jako platforma zorganizowanej koordynacji i współpracy między organami państw członkowskich a Komisją w celu zwiększenia bezpieczeństwa produktów w Unii.
2.
Komisja promuje działanie Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów i uczestniczy w tym działaniu, w szczególności w formie współpracy administracyjnej.
3.
Do zadań Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów należy w szczególności:
a)
ułatwianie regularnej wymiany informacji dotyczących ocen ryzyka, produktów niebezpiecznych, metod badawczych i wyników, norm, metod zbierania danych, interoperacyjności systemów informacyjnych i komunikacyjnych, najnowszych odkryć naukowych oraz wykorzystania nowych technologii, a także innych aspektów dotyczących czynności kontrolnych;
b)
organizacja ustanawiania i wykonywania wspólnych projektów nadzoru i badań, w tym w kontekście handlu elektronicznego;
c)
promowanie wymiany wiedzy specjalistycznej i najlepszych praktyk oraz współpracy w zakresie szkoleń;
d)
doskonalenie współpracy na poziomie Unii w odniesieniu do czynności związanych z wykrywaniem, wycofywaniem z obrotu i odzyskaniem niebezpiecznych produktów;
e)
ułatwianie pogłębionej i zorganizowanej współpracy między państwami członkowskimi w zakresie egzekwowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów, w szczególności w celu ułatwienia działań, o których mowa w art. 32; oraz
f)
ułatwianie wykonania niniejszego rozporządzenia.
4.
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów koordynuje swoje działania z innymi trwającymi działaniami Unii związanymi z nadzorem rynku i bezpieczeństwem konsumentów oraz, w stosownych przypadkach, współpracuje i wymienia informacje z innymi sieciami, grupami i organami Unii.
5.
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów przyjmuje swój program prac, w którym między innymi wyznacza priorytety w zakresie bezpieczeństwa produktów i ryzyk objętych niniejszym rozporządzeniem, w Unii.
Posiedzenia Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów odbywają się w regularnych odstępach czasu oraz, w razie konieczności, na odpowiednio uzasadniony wniosek Komisji lub państwa członkowskiego.
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i inne osoby trzecie, w tym organizacje konsumenckie.
6.
Sieć ds. Bezpieczeństwa Konsumentów musi być należycie reprezentowana w Unijnej Sieci ds. Zgodności Produktów ustanowionej na podstawie art. 29 rozporządzenia (UE) 2019/1020 oraz regularnie uczestniczyć w jej odpowiednich działaniach, a także wnosić wkład w jej działania związane z bezpieczeństwem produktów, aby zapewnić odpowiednią koordynację działań w zakresie nadzoru rynku zarówno w obszarze zharmonizowanym, jak i niezharmonizowanym.
Artykuł 31
Wspólne działania w zakresie bezpieczeństwa produktów
1.
W ramach działań, o których mowa w art. 30 ust. 3 lit. b), organy nadzoru rynku mogą uzgodnić z innymi odpowiednimi organami lub z organizacjami reprezentującymi podmioty gospodarcze lub konsumentów prowadzenie działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia konsumentów w odniesieniu do określonych kategorii produktów udostępnionych na rynku, w szczególności kategorii produktów, które okazują się często stwarzać poważne ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
2.
Odpowiednie organy nadzoru rynku oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby porozumienie w sprawie realizacji takich działań nie prowadziło do nieuczciwej konkurencji między podmiotami gospodarczymi oraz nie naruszało obiektywizmu, niezależności i bezstronności tych podmiotów.
3.
Komisja regularnie organizuje wspólne działania z organami nadzoru rynku, w ramach których organy nadzoru rynku przeprowadzają kontrole dotyczące produktów oferowanych w internecie lub poza nim, które organy te nabyły pod ukrytą tożsamością.
4.
Organ nadzoru rynku może wykorzystywać wszelkie informacje uzyskane w wyniku wspólnych działań prowadzonych w ramach wszczętego przez siebie postępowania dotyczącego bezpieczeństwa produktów.
5.
Dany organ nadzoru rynku udostępnia publicznie porozumienie w sprawie wspólnych działań, w tym nazwy zaangażowanych podmiotów, oraz wprowadza to porozumienie do systemu informacyjnego i komunikacyjnego, o którym mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2019/1020. Komisja udostępnia to porozumienie na portalu Safety Gate.
Artykuł 32
Jednoczesne skoordynowane działania kontrolne organów nadzoru rynku („akcje sprawdzające”)
1.
Dane organy nadzoru rynku prowadzą jednoczesne skoordynowane działania kontrolne (zwane dalej „akcjami sprawdzającymi”) w odniesieniu do poszczególnych produktów lub kategorii produktów w celu sprawdzenia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2.
O ile zaangażowane organy nadzoru rynku nie uzgodnią inaczej, akcje sprawdzające koordynuje Komisja. Koordynator akcji sprawdzającej w stosownych przypadkach podaje do publicznej wiadomości zbiorcze wyniki.
3.
Prowadząc akcje sprawdzające, zaangażowane właściwe organy nadzoru rynku mogą korzystać z uprawnień kontrolnych określonych w rozdziale V oraz innych uprawnień nadanych im na mocy prawa krajowego.
4.
Organy nadzoru rynku mogą zapraszać urzędników Komisji oraz inne osoby towarzyszące upoważnione przez Komisję do udziału w akcjach sprawdzających.
ROZDZIAŁ VIII PRAWO DO INFORMACJI I DO ŚRODKÓW OCHRONY PRAWNEJ
Artykuł 33
Wymiana informacji między organami a opinią publiczną
1.
Informacje udostępniane organom państw członkowskich lub Komisji, dotyczące środków odnoszących się do produktów stwarzających ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów udostępnia się na ogół publicznie, zgodnie z wymaganiami przejrzystości oraz bez uszczerbku dla ograniczeń wymaganych w celu prowadzenia działań związanych z monitorowaniem i analizą. W szczególności opinia publiczna musi mieć dostęp do informacji na temat identyfikacji produktu, charakteru ryzyka oraz podjętych środków. Informacje te udostępnia się również w formatach dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami.
2.
Państwa członkowskie i Komisja podejmują działania niezbędne do zapewnienia, aby ich urzędnicy oraz pracownicy byli zobowiązani do ochrony informacji uzyskanych do celów niniejszego rozporządzenia. Informacje te traktuje się jako poufne zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym.
3.
Ochrona tajemnicy zawodowej nie może uniemożliwiać udzielania właściwym organom państw członkowskich i Komisji informacji istotnych dla zapewnienia skuteczności monitorowania rynku i działań związanych z nadzorem. Organy otrzymujące informacje objęte tajemnicą zawodową zapewniają ich ochronę zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym.
4.
Państwa członkowskie zapewniają konsumentom i innym zainteresowanym stronom możliwość zgłaszania właściwym organom skarg dotyczących bezpieczeństwa, działań związanych z nadzorem i kontrolą nad konkretnymi produktami, a także w przypadkach, w których środki ochrony prawnej oferowane konsumentom w przypadku odzyskania produktu nie są satysfakcjonujące. W związku z takimi skargami podejmuje się odpowiednie działania następcze. Właściwe organy przekazują skarżącemu odpowiednie informacje dotyczące działań następczych, zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 34
Portal Safety Gate
1.
Do celów art. 9 ust. 9, art. 20 i 22, art. 31 ust. 5 oraz art. 33 ust. 1 Komisja prowadzi portal Safety Gate, zapewniający ogółowi społeczeństwa nieodpłatny i otwarty dostęp do wybranych informacji zgłoszonych zgodnie z art. 26 (zwany dalej „portalem Safety Gate”).
2.
Portal Safety Gate musi posiadać intuicyjny dla użytkowników interfejs, a informacje udostępniane na tym portalu muszą być łatwo dostępne dla ogółu społeczeństwa, w tym dla osób z niepełnosprawnościami.
3.
Konsumenci i inne zainteresowane strony muszą mieć możliwość informowania Komisji o produktach, które mogą stwarzać ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, za pośrednictwem wyodrębnionej części portalu Safety Gate. Komisja należycie rozpatruje otrzymane informacje i po weryfikacji ich dokładności w stosownych przypadkach przekazuje je odpowiednim państwom członkowskim bez zbędnej zwłoki w celu zapewnienia, aby w związku z tymi informacjami podejmowano odpowiednie działania następcze. Komisja informuje konsumentów i inne zainteresowane strony o swoich działaniach.
4.
Komisja przyjmuje w drodze aktu wykonawczego zasady przesyłania informacji przez konsumentów zgodnie z ust. 3, a także warunki przekazywania takich informacji odpowiednim organom krajowym w celu podjęcia ewentualnych działań następczych. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
5.
Do dnia 13 grudnia 2024 r. Komisja opracuje interoperacyjny interfejs, który umożliwi dostawcom internetowych platform handlowych połączenie ich interfejsów z portalem Safety Gate.
6.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wdrożenie interoperacyjnego interfejsu na portalu Safety Gate zgodnie z ust. 5, w szczególności dotyczące dostępu do systemu i jego działania. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
Artykuł 35
Informacje dotyczące bezpieczeństwa produktu od podmiotów gospodarczych i dostawców internetowych platform handlowych dla konsumentów
1.
W przypadku odzyskania produktu ze względów bezpieczeństwa lub w przypadku konieczności zwrócenia uwagi konsumentów na określone informacje w celu zapewnienia bezpiecznego korzystania z produktu („ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa”) podmioty gospodarcze, zgodnie z ich odpowiednimi obowiązkami przewidzianymi w art. 9, 10, 11 i 12, oraz dostawcy internetowych platform handlowych, zgodnie z ich obowiązkami przewidzianymi w art. 22 ust. 12, zapewniają, aby można było zidentyfikować wszystkich konsumentów, których to dotyczy, oraz poinformować ich bezpośrednio i bez zbędnej zwłoki. Podmioty gospodarcze oraz, w stosownych przypadkach, dostawcy internetowych platform handlowych, którzy zbierają dane osobowe swoich klientów, wykorzystują te informacje do celów odzyskania produktu i ostrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa.
2.
W przypadku gdy podmioty gospodarcze i dostawcy internetowych platform handlowych posiadają systemy rejestracji produktów lub programy lojalnościowe dla klientów umożliwiające identyfikację produktów zakupionych przez konsumentów do celów innych niż kontaktowanie się z klientami w sprawie informacji dotyczących bezpieczeństwa, oferują one swoim klientom możliwość podania odrębnych danych kontaktowych wyłącznie do celów związanych z bezpieczeństwem. Dane osobowe zbierane w tym celu ograniczą się do niezbędnego minimum i wykorzystuje wyłącznie do kontaktowania się z konsumentami w przypadku odzyskania produktu lub ostrzeżenia dotyczącego bezpieczeństwa.
3.
Komisja może określić w drodze aktów wykonawczych – w odniesieniu do konkretnych produktów lub kategorii produktów – wymagania, które mają spełnić podmioty gospodarcze oraz dostawcy internetowych platform handlowych, aby zapewnić konsumentom możliwość zarejestrowania zakupionego przez nich produktu w celu otrzymania bezpośredniego powiadomienia w przypadku odzyskania produktu lub ostrzeżenia dotyczącego bezpieczeństwa w odniesieniu do tego produktu, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 46 ust. 3.
4.
W przypadku gdy nie można skontaktować się ze wszystkimi konsumentami, których to dotyczy, zgodnie z ust. 1, podmioty gospodarcze oraz dostawcy internetowych platform handlowych, zgodnie ze swoimi odpowiednimi obowiązkami, rozpowszechniają jasne i widoczne zawiadomienie o odzyskaniu produktu lub ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa innymi odpowiednimi kanałami, zapewniając jak najszerszy zasięg, w tym, w przypadku dostępności: na stronie internetowej przedsiębiorstwa, w kanałach w mediach społecznościowych, w biuletynach i punktach sprzedaży detalicznej oraz, w stosownych przypadkach, poprzez ogłoszenia w środkach masowego przekazu i inne kanały komunikacyjne. Informacje muszą być dostępne dla osób z niepełnosprawnościami.
Artykuł 36
Zawiadomienie o odzyskaniu produktu
1.
W przypadku gdy informacje dotyczące odzyskania produktu ze względów bezpieczeństwa przekazuje się konsumentom w formie pisemnej, zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4, muszą one mieć formę zawiadomienia o odzyskaniu produktu.
2.
Zawiadomienie o odzyskaniu produktu, które może być łatwo zrozumiane przez konsumentów, musi być dostępne w językach państw członkowskich, w których udostępniono produkt na rynku, oraz zawierać następujące elementy:
a)
nagłówek brzmiący „Odzyskanie produktu ze względów bezpieczeństwa”;
b)
jasny opis odzyskanego produktu, w tym:
i)
obraz, nazwę i markę produktu;
(ii) numery identyfikacyjne produktu, takie jak numer partii lub numer seryjny, oraz, w stosownych przypadkach, graficzne wskazanie miejsca, w którym można je znaleźć na produkcie; oraz
(iii) informacje o tym, kiedy, gdzie i przez kogo produkt został sprzedany, jeżeli są dostępne;
c)
jasny opis zagrożenia związanego z odzyskanym produktem, unikając jakichkolwiek elementów, które mogą złagodzić postrzeganie ryzyka przez konsumentów, na przykład stosowania terminów i wyrażeń takich jak „dobrowolne”, „przezornościowe”, „nieobowiązkowe”, „w rzadkich sytuacjach” lub „w specyficznych sytuacjach” lub wskazania, że nie zgłoszono żadnych wypadków;
d)
jasny opis działań, jakie powinni podjąć konsumenci, w tym polecenie natychmiastowego zaprzestania używania odzyskanego produktu;
e)
jasny opis środków ochrony prawnej dostępnych dla konsumentów zgodnie z art. 37;
f)
bezpłatny numer telefonu lub interaktywną usługę online, gdzie konsumenci mogą uzyskać więcej informacji w odpowiednich językach urzędowych Unii; oraz
g)
zachętę do dzielenia się informacjami o odzyskaniu produktu z innymi osobami, w stosownych przypadkach.
3.
Komisja określa w drodze aktów wykonawczych wzór zawiadomienia o odzyskaniu produktu, uwzględniając rozwój nauki i sytuacji rynkowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 46 ust. 2. Wzór ten udostępnia Komisja w formacie, który umożliwia podmiotom gospodarczym łatwe tworzenie zawiadomień o wycofaniu produktu od konsumentów, w tym w formatach dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami.
Artykuł 37
Środki ochrony prawnej w przypadku odzyskania produktu ze względów bezpieczeństwa
1.
Bez uszczerbku dla dyrektyw (UE) 2019/770 i (UE) 2019/771, w przypadku odzyskania produktu rozpoczętego przez podmiot gospodarczy lub nakazanego przez właściwy organ krajowy, podmiot gospodarczy odpowiedzialny za odzyskanie produktu oferuje konsumentowi skuteczny, nieodpłatny i terminowy środek ochrony prawnej.
2.
Bez uszczerbku dla innych środków ochrony prawnej, które podmiot gospodarczy odpowiedzialny za odzyskanie produktu oferuje konsumentowi, dany podmiot gospodarczy zapewnia konsumentowi wybór spośród co najmniej dwóch następujących środków ochrony prawnej:
a)
naprawa odzyskanego produktu;
b)
zastąpienie odzyskanego produktu bezpiecznym produktem tego samego typu oraz o co najmniej takiej samej wartości i jakości; lub
c)
odpowiedni zwrot wartości odzyskanego produktu, pod warunkiem że kwota zwrotu będzie co najmniej równa cenie zapłaconej przez konsumenta.
Na zasadzie wyjątku od akapitu pierwszego podmiot gospodarczy może zaoferować konsumentowi tylko jeden środek ochrony prawnej, w przypadku gdy inne środki byłyby niemożliwe lub – w porównaniu z proponowanym środkiem ochrony prawnej – nakładałyby na podmiot gospodarczy odpowiedzialny za odzyskanie produktu ze względów bezpieczeństwa koszty, które byłyby nieproporcjonalne, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym to, czy alternatywny środek ochrony prawnej mógłby zostać zapewniony bez znaczących niedogodności dla konsumenta.
Konsument musi mieć zawsze prawo do zwrotu pieniędzy za produkt, jeżeli podmiot gospodarczy odpowiedzialny za odzyskanie produktu ze względów bezpieczeństwa nie dokonał naprawy lub wymiany w rozsądnym czasie i bez znaczących niedogodności dla konsumenta.
3.
Naprawę przez konsumenta uznaje się za skuteczny środek ochrony prawnej jedynie w przypadku, gdy konsument może ją łatwo i bezpiecznie przeprowadzić oraz w przypadku gdy jest to przewidziane w zawiadomieniu o odzyskaniu produktu. W takich przypadkach podmiot gospodarczy odpowiedzialny za odzyskanie produktu ze względów bezpieczeństwa dostarcza konsumentom niezbędne instrukcje, bezpłatne części zamienne lub aktualizacje oprogramowania. Naprawa przez konsumenta nie pozbawia go praw przewidzianych w dyrektywach (UE) 2019/770 i (UE) 2019/771.
4.
Utylizację produktu przez konsumenta uwzględnia się w działaniach, które konsumenci mają podjąć na podstawie art. 36 ust. 2 lit. d), tylko wówczas, gdy taka utylizacja może być przeprowadzona przez konsumenta w sposób łatwy i bezpieczny, oraz nie ma wpływu na prawo konsumenta do otrzymania zwrotu pieniędzy za odzyskany produkt lub jego wymiany na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Środek ochrony prawnej nie może pociągać za sobą znaczących niedogodności dla konsumenta. Konsument nie ponosi kosztów wysyłki lub innych kosztów zwrotu produktu. W przypadku produktów, które ze względu na swój charakter nie są przenośne, podmiot gospodarczy organizuje odbiór produktu.
Artykuł 38
Dobrowolne uzgodnienia
1.
Właściwe organy krajowe i Komisja mogą wspierać dobrowolne protokoły ustaleń z podmiotami gospodarczymi lub dostawcami internetowych platform handlowych, a także z organizacjami reprezentującymi konsumentów lub podmioty gospodarcze, mające na celu podjęcie dobrowolnych zobowiązań w celu zwiększenia bezpieczeństwa produktów.
2.
Dobrowolne zobowiązania na podstawie takich dobrowolnych uzgodnień pozostają bez uszczerbku dla obowiązków podmiotów gospodarczych i dostawców internetowych platform handlowych wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz innych odpowiednich przepisów prawa Unii.
Artykuł 39
Powództwa przedstawicielskie
Dyrektywa (UE) 2020/1828 ma zastosowanie do powództw przedstawicielskich wytaczanych w odniesieniu do naruszeń przez podmioty gospodarcze oraz dostawców internetowych platform handlowych przepisów niniejszego rozporządzenia, które szkodzą lub mogą szkodzić zbiorowym interesom konsumentów.
ROZDZIAŁ IX WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA
Artykuł 40
Współpraca międzynarodowa
1.
W celu poprawy ogólnego poziomu bezpieczeństwa produktów udostępnianych na rynku oraz zapewnienia równych szans na poziomie międzynarodowym Komisja może współpracować, w tym poprzez wymianę informacji, z organami państw trzecich lub organizacjami międzynarodowymi w obszarze stosowania niniejszego rozporządzenia. Współpraca taka opiera się na zasadzie wzajemności, zawiera postanowienia dotyczące poufności odpowiadające postanowieniom mającym zastosowanie w Unii oraz zapewnia, aby wszelka wymiana informacji odbywała się zgodnie z mającym zastosowanie prawem Unii. Współpraca lub wymiana informacji może odnosić się między innymi do:
a)
działań w zakresie egzekwowania przepisów oraz środków związanych z bezpieczeństwem, także z myślą o zapobieganiu wprowadzaniu do obrotu produktów niebezpiecznych, w tym nadzoru rynku;
b)
metod oceny ryzyka i badania produktów;
c)
skoordynowanego odzyskania produktu oraz innych podobnych działań;
d)
kwestii naukowych, technicznych i regulacyjnych, służących poprawie bezpieczeństwa produktów oraz opracowaniu wspólnych priorytetów i podejść na poziomie międzynarodowym;
e)
pojawiających się kwestii o istotnym znaczeniu dla zdrowia i bezpieczeństwa;
f)
wykorzystania nowych technologii w celu poprawy bezpieczeństwa produktów oraz zwiększenia identyfikowalności w łańcuchu dostaw;
g)
działań związanych z normalizacją;
h)
wymiany urzędników i programów szkoleniowych.
2.
Komisja może przekazywać państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym wybrane informacje ze swojego systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate oraz otrzymywać odpowiednie informacje dotyczące bezpieczeństwa produktów oraz środków zapobiegawczych, ograniczających i naprawczych podejmowanych przez te państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe. W stosownych przypadkach Komisja dzieli się takimi informacjami z organami krajowymi.
3.
Wymiana informacji, o której mowa w ust. 2, może przyjąć formę:
a)
niesystematycznej wymiany, w należycie uzasadnionych i szczególnych przypadkach; albo
b)
systematycznej wymiany na podstawie porozumienia administracyjnego, w którym określono rodzaj informacji podlegających wymianie oraz warunki wymiany.
4.
Pełne uczestnictwo w systemie wczesnego ostrzegania Safety Gate może być otwarte dla państw ubiegających się o członkostwo i państw trzecich, pod warunkiem że ich prawodawstwo jest dostosowane do odpowiednich przepisów prawa Unii i że uczestniczą one w europejskim systemie normalizacji. Takie uczestnictwo wiąże się z takimi samymi obowiązkami jak w przypadku państw członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym obowiązkami w zakresie zawiadamiania i działań następczych. Podstawę pełnego uczestnictwa w systemie wczesnego ostrzegania Safety Gate stanowią porozumienia między Unią a tymi państwami, zgodnie z ustaleniami określonymi w tych porozumieniach.
5.
Wszelka wymiana informacji na podstawie niniejszego artykułu – w zakresie, w jakim dotyczy ona danych osobowych – musi odbywać się zgodnie z unijnymi przepisami o ochronie danych. Dane osobowe przekazuje się jedynie w zakresie, w jakim taka wymiana jest niezbędna wyłącznie w celu ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa konsumentów.
6.
Informacje wymieniane zgodnie z niniejszym artykułem wykorzystuje się wyłącznie w celu ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa konsumentów.
ROZDZIAŁ X POSTANOWIENIA FINANSOWE
Artykuł 41
Działalność finansowa
1.
Unia finansuje następujące działania związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia:
a)
wykonywanie zadań Sieci ds. Bezpieczeństwa Konsumentów;
b)
opracowanie i eksploatację systemu wczesnego ostrzegania Safety Gate, w tym opracowanie rozwiązań w zakresie interoperacyjności elektronicznej w celu wymiany danych:
i)
między systemem wczesnego ostrzegania Safety Gate a krajowymi systemami nadzoru rynku;
(ii) między systemem wczesnego ostrzegania Safety Gate a systemami celnymi;
(iii) z innymi właściwymi systemami o ograniczonym dostępie wykorzystywanymi przez organy nadzoru rynku do celów egzekwowania przepisów;
c)
rozwój i utrzymanie portalu Safety Gate oraz portalu Safety Business Gateway, w tym publicznego interfejsu oprogramowania o nieograniczonym dostępie służącego do wymiany danych z platformami i stronami trzecimi.
2.
Unia może finansować następujące działania związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia:
a)
opracowywanie instrumentów współpracy międzynarodowej, o których mowa w art. 40;
b)
opracowanie i aktualizowanie materiałów służących do sporządzenia wytycznych w zakresie nadzoru rynku i bezpieczeństwa produktów;
c)
udostępnianie Komisji specjalistycznej wiedzy technicznej lub naukowej, która pomoże Komisji w realizacji współpracy administracyjnej w zakresie nadzoru rynku;
d)
wykonywanie prac przygotowawczych lub pomocniczych w związku z realizacją działań w zakresie nadzoru rynku związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia, takich jak: badania, programy, oceny, wytyczne, analizy porównawcze, wzajemne wspólne wizyty i programy wizyt, wymiana pracowników, prace badawcze, rozwój i prowadzenie baz danych, działania szkoleniowe, prace laboratoryjne, badania biegłości, badania międzylaboratoryjne i prace z zakresu oceny zgodności;
e)
kampanie nadzoru rynku przygotowane przez Unię oraz powiązane działania, w tym zasoby i sprzęt, narzędzia informatyczne i szkolenia;
f)
przeprowadzanie działań w ramach programów pomocy technicznej, współpracę z państwami trzecimi oraz propagowanie i rozwijanie polityk i systemów nadzoru rynku Unii wśród zainteresowanych stron na poziomie Unii i poziomie międzynarodowym, w tym działań prowadzonych przez organizacje konsumenckie w celu lepszego informowania konsumentów.
3.
Unijne wsparcie finansowe na rzecz działań określonych w niniejszym rozporządzeniu wykonuje się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (
6
) bezpośrednio lub pośrednio, poprzez przekazanie zadań związanych z wykonywaniem budżetu organom wymienionym w art. 62 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.
4.
Każdego roku Parlament Europejski i Rada ustalają wysokość środków przydzielanych na realizację działań, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w granicach obowiązujących ram finansowych.
5.
Środki przydzielone przez Parlament Europejski i Radę na rzecz finansowania działań w zakresie nadzoru rynku mogą również pokryć wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, z zakresu monitorowania, kontroli, audytu i oceny, których przeprowadzenie jest niezbędne na potrzeby zarządzania działaniami na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz do osiągnięcia ich celów; w szczególności dotyczy to badań, spotkań ekspertów, działań informacyjnych i komunikacyjnych, w tym komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii w zakresie, w jakim są one związane z ogólnymi celami działań w zakresie nadzoru rynku, wydatków związanych z sieciami informatycznymi służącymi do przetwarzania i wymiany danych, wraz z innymi wydatkami związanymi z pomocą techniczną i administracyjną poniesionymi przez Komisję w ramach zarządzania działaniami na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 42
Ochrona interesów finansowych Unii
1.
Komisja, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, podejmuje odpowiednie środki zapewniające ochronę interesów finansowych Unii poprzez zapobieganie nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, poprzez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, poprzez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, a także, w stosownych przypadkach, poprzez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje administracyjne i finansowe.
2.
Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnieni do przeprowadzenia audytu, na podstawie dokumentów oraz inspekcji na miejscu, wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe w ramach Programu na rzecz jednolitego rynku oraz następnego programu zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (
7
).
3.
OLAF może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (
8
) oraz rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub inne niezgodne z prawem działania naruszające interesy finansowe Unii w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub umową w sprawie zamówienia finansowaną w ramach programu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i z organizacjami międzynarodowymi, zamówieniach, umowach o udzielenie dotacji i decyzjach o udzieleniu dotacji wynikających z wykonania niniejszego rozporządzenia zamieszcza się postanowienia wyraźnie upoważniające Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów i dochodzeń zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.
ROZDZIAŁ XI PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 43
Odpowiedzialność
1.
Wszelkie decyzje podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, które nakładają ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu lub udostępnianiu na rynku produktu lub wymagają jego wycofania z obrotu lub odzyskania, nie mają wpływu na ocenę odpowiedzialności zainteresowanej strony w świetle krajowego prawa karnego mającego zastosowanie do danej sprawy.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na dyrektywę Rady 85/374/EWG (
9
).
Artykuł 44
Sankcje
1.
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia, które nakładają obowiązki na podmioty gospodarcze oraz dostawców internetowych platform handlowych, oraz podejmują wszelkie środki w celu zapewnienia, aby przepisy te były wykonywane zgodnie z prawem krajowym.
2.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
3.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach, jeżeli nie zostały one wcześniej zgłoszone, do dnia 13 grudnia 2024 r., a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.
Artykuł 45
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.
Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.
Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 18 ust. 3 i art. 26 ust. 10, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 12 czerwca 2023 r.
3.
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 18 ust. 3 i art. 26 ust. 10, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po opublikowaniu decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
4.
Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.
5.
Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6.
Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 26 ust. 10 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 46
Procedura komitetowa
1.
Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
4.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.
Artykuł 47
Ocena i przegląd
1.
Do dnia 13 grudnia 2029 r. Komisja przeprowadzi ocenę niniejszego rozporządzenia. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące głównych ustaleń. W sprawozdaniu tym ocenia się, czy niniejsze rozporządzenie, a w szczególności art. 18, 22 i 25, pozwoliło osiągnąć cel polegający na wzmocnieniu ochrony konsumentów przed produktami niebezpiecznymi, przy jednoczesnym uwzględnieniu wyzwań stawianych przez nowe technologie oraz jego skutków dla przedsiębiorstw, w szczególności dla MŚP.
2.
Do dnia 13 grudnia 2029 r. Komisja przygotuje sprawozdanie z oceny wykonania art. 16. Sprawozdanie to zawiera w szczególności ocenę zakresu, skutków oraz kosztów i korzyści tego artykułu. Sprawozdaniu towarzyszy w stosownych przypadkach wniosek ustawodawczy.
3.
Do dnia 13 grudnia 2027 r. Komisja oceni sposoby wykonania przepisów dotyczących usuwania nielegalnych treści z internetowych platform handlowych, o których mowa w art. 22 ust. 4, 5 i 6, za pomocą unijnego systemu powiadamiania zaprojektowanego i opracowanego w ramach portalu Safety Gate. Ocenie tej towarzyszy w stosownych przypadkach wniosek ustawodawczy.
4.
Do dnia 13 grudnia 2026 r. Komisja opublikuje sprawozdanie z funkcjonowania połączenia między systemem informacyjnym i komunikacyjnym, o którym mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2019/1020, a portalem Safety Gate, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, w tym informacje na temat ich odpowiednich funkcji, dalszych ulepszeń lub opracowania nowego interfejsu, stosownie do przypadku.
5.
Do dnia 13 grudnia 2029 r. Komisja przygotuje sprawozdanie z oceny wykonania art. 44. Sprawozdanie to zawiera w szczególności ocenę skuteczności i efektu odstraszającego sankcji nałożonych na podstawie tego artykułu. Sprawozdaniu towarzyszy w stosownych przypadkach wniosek ustawodawczy.
6.
Na wniosek Komisji państwa członkowskie przekazują jej informacje niezbędne do oceny niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 48
Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1025/2012
W rozporządzeniu (UE) nr 1025/2012 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„7.
W przypadku gdy norma europejska opracowana w uzupełnieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/988 (
*1
) spełnia ogólne wymaganie bezpieczeństwa określone w art. 5 tego rozporządzenia oraz szczegółowe wymagania bezpieczeństwa, o których mowa w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, Komisja niezwłocznie publikuje odniesienie do takiej normy europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2)
w art. 11 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„1.
W przypadku gdy państwo członkowskie lub Parlament Europejski uważa, że norma zharmonizowana lub norma europejska opracowana w uzupełnieniu rozporządzenia (UE) 2023/988 nie spełnia w całości wymagań określonych w odpowiednim prawodawstwie harmonizacyjnym Unii lub w tym rozporządzeniu, które norma ta ma obejmować, informuje o tym Komisję, podając szczegółowe wyjaśnienie. Komisja, po konsultacji z komitetem utworzonym na mocy odpowiedniego prawodawstwa harmonizacyjnego Unii, o ile taki istnieje, lub komitetem utworzonym na mocy tego rozporządzenia, lub po konsultacji z ekspertami branżowymi w innej formie, podejmuje decyzję o:
a)
opublikowaniu, niepublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesień do danej normy zharmonizowanej lub normy europejskiej opracowanej w uzupełnieniu tego rozporządzenia lub ich opublikowaniu z ograniczeniami; oraz
b)
utrzymaniu, utrzymaniu z ograniczeniami odniesień do danej normy zharmonizowanej lub normy europejskiej opracowanej w uzupełnieniu tego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub wycofaniu z niego tych odniesień.
2.
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej informacje o normach zharmonizowanych i normach europejskich opracowanych w uzupełnieniu rozporządzenia (UE) 2023/988, będących przedmiotem decyzji na podstawie ust. 1.
3.
Komisja informuje zainteresowaną europejską organizację normalizacyjną o wszelkich decyzjach przyjętych na mocy ust. 1 oraz – w razie potrzeby – zwraca się z wnioskiem o nowelizację danych norm zharmonizowanych lub norm europejskich opracowanych w uzupełnieniu rozporządzenia (UE) 2023/988.”
.
Artykuł 49
Zmiana dyrektywy (UE) 2020/1828
W załączniku I do dyrektywy (UE) 2020/1828 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„8)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/988 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1828 oraz uchylające dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Rady 87/357/EWG (Dz.U. L 135 23.5.2023, s. 1).”
Artykuł 50
Uchylenie
1.
Dyrektywy 87/357/EWG i 2001/95/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 13 grudnia 2024 r.
2.
Odesłania do uchylonych dyrektyw odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia oraz do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 zgodnie z tabelą korelacji w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 51
Przepisy przejściowe
Państwa członkowskie nie utrudniają udostępniania na rynku produktów objętych dyrektywą 2001/95/WE, które są zgodne z tą dyrektywą i które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 13 grudnia 2024 r.
Artykuł 52
Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 13 grudnia 2024 r.
© Unia Europejska, https://eur-lex.europa.eu
