Sygn. akt GZ 46/04
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. od wyroku/postanowienia * Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt 3II SAB/Lu 53/03 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina postanawia Uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie . Sygn. akt GZ46/04 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpatrzeniu sprzeciwu od postanowienia tego Sądu z dn. 22 kwietnia 2004 r. orzekł o odmowie przyznania J. S. prawa pomocy uznając, że wykazana przez wnioskodawcę sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna jego samego oraz jego rodziny prowadzi do przekonania, że jest on w stanie ponieść koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej i jej wniesieniem. Z ustaleń Sądu wynika, że skarżący wraz z żoną i dwojgiem dzieci w wieku siedemnastu i czternastu lat utrzymują się z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości brutto 1300 zł. miesięcznie. Ponadto żona wnioskodawcy otrzymuje z Urzędu Pracy zasiłek na dzieci w kwocie 85 zł. miesięcznie. W ocenie Sądu skarżący jest w stanie ponieść koszty związane z wniesieniem skargi kasacyjnej których łączna wysokość wyliczona na kwotę maksymalnie 380 zł. stanowi około łącznie 1/3 jego dochodów miesięcznych. Sąd stwierdził, iż na skarżącym spoczywał obowiązek czynienia, w związku z wniesieniem skargi , oszczędności aż do granic zabezpieczenia kosztów utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zaś fakt posiadania zadłużenia w opłatach nie stanowi szczególnej przesłanki do udzielenia prawa pomocy. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wywodząc, iż na utrzymanie czteroosobowej rodziny dysponuje netto kwotą 1000 zł miesięcznie a stan zdrowia ogranicza jego możliwości finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ), dalej p.s. a., przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania . Skarżący nie wykazał by nie mógł ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący wysokości dochodów rodziny liczby jej członków wymagających utrzymania z uwagi na brak pracy (żona), wiek i naukę w szkole( dzieci) wskazuje , iż sytuacja materialna skarżącego jest niewątpliwie trudna i wymagająca oceny pod kątem rozważenia przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt. 2 ). Brak takich rozważań w zaskarżonym postanowieniu czyni zasadnym jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 185 § 1 w zw. w art. 197 § 2 p. s. a. orzec jak w sentencji postanowienia.
Uzasadnienie
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 4 sierpnia 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie:
Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2004 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej
zażalenia J. S.
od wyroku/postanowienia * Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt 3II SAB/Lu 53/03 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy
w sprawie ze skargi J. S.
na bezczynność Prezydenta Miasta Lublina
postanawia
Uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie
.
Sygn. akt GZ46/04
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpatrzeniu sprzeciwu od postanowienia tego Sądu z dn. 22 kwietnia 2004 r. orzekł o odmowie przyznania J. S. prawa pomocy uznając, że wykazana przez wnioskodawcę sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna jego samego oraz jego rodziny prowadzi do przekonania, że jest on w stanie ponieść koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej i jej wniesieniem.
Z ustaleń Sądu wynika, że skarżący wraz z żoną i dwojgiem dzieci w wieku siedemnastu i czternastu lat utrzymują się z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości brutto 1300 zł. miesięcznie. Ponadto żona wnioskodawcy otrzymuje z Urzędu Pracy zasiłek na dzieci w kwocie 85 zł. miesięcznie.
W ocenie Sądu skarżący jest w stanie ponieść koszty związane z wniesieniem skargi kasacyjnej których łączna wysokość wyliczona na kwotę maksymalnie 380 zł. stanowi około łącznie 1/3 jego dochodów miesięcznych. Sąd stwierdził, iż na skarżącym spoczywał obowiązek czynienia, w związku z wniesieniem skargi , oszczędności aż do granic zabezpieczenia kosztów utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zaś fakt posiadania zadłużenia w opłatach nie stanowi szczególnej przesłanki do udzielenia prawa pomocy.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wywodząc, iż na utrzymanie czteroosobowej rodziny dysponuje netto kwotą 1000 zł miesięcznie a stan zdrowia ogranicza jego możliwości finansowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje:
Stosownie do art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ), dalej p.s. a., przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania . Skarżący nie wykazał by nie mógł ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący wysokości dochodów rodziny liczby jej członków wymagających utrzymania z uwagi na brak pracy (żona), wiek i naukę w szkole( dzieci) wskazuje , iż sytuacja materialna skarżącego jest niewątpliwie trudna i wymagająca oceny pod kątem rozważenia przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt. 2 ). Brak takich rozważań w zaskarżonym postanowieniu czyni zasadnym jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 185 § 1 w zw. w art. 197 § 2 p. s. a. orzec jak w sentencji postanowienia.
