Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r.

[...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu wnieśli skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 19 marca 2002r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 816/02 oddalił skargę. Pełnomocnik Skarżących w dniu 14 lipca 2004 r. złożył wniosek o doręczenie powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie dokonał opłaty kancelaryjnej od tego wniosku w formie znaków opłaty sądowej. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, pomimo uiszczenia przez Skarżacych opłaty kancelaryjnej w znakach opłaty sądowej, zarządzeniem z dnia 15 lipca 2004 r wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez wpłacenie kwoty 100 złotych na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie siedmiu dni. Jednocześnie zarządził zwrot Skarżącym znaków opłaty sądowej w wysokości 100 złotych. Na powyższe zrządzenie pełnomocnik Skarżących, pismem z dnia 23 lipca 2004 r., wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.s.a. ) przez błędną wykładnię, polegającą na nie uznaniu opłaty kancelaryjnej dokonanej znakami opłaty sądowej. Podniósł, że przepis art. 219 § 2 p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobu uiszczania opłaty sądowej, skoro funkcjonuje również sposób, polegający na wykupieniu znaków opłaty sądowej, honorowany przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Stwierdził również, że "w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) w obrębie tego samego systemu prawnego nie mogą funkcjonować sprzeczne regulacje prawne." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 1 stycznia 2004 r weszła w życie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ). Tą ustawą sądownictwo administracyjne zostało wyposażone we własną, odrębną procedurę. Zgodnie z art. 219 § 1 p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W wymienionym przepisie określono więc dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych w art.219 § 2 p.s.a. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, działając w oparciu o art. 220 § 1 p.s.a., zasadnie wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez wpłacenie kwoty 100 złotych na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w zakreślonym terminie. W związku z powyższym należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia przez zaskarżone zarządzenie przepisu art. 219 § 2 p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a. w związku z art. 197 p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 3 września 2004r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Józef Waksmundzki

po rozpoznaniu w dniu 3 września 2004 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia [...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu

na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 816/02

w sprawie ze skargi [...]– PUPH "[...]" S.C. w Wałczu

na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie

z dnia 19 marca 2002r. Nr [...]

w przedmiocie długu celnego

postanawia

oddalić zażalenie

U Z A S A D N I E N I E

[...] – PUPH "[...]" S.C. w Wałczu wnieśli skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 19 marca 2002r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 816/02 oddalił skargę.

Pełnomocnik Skarżących w dniu 14 lipca 2004 r. złożył wniosek o doręczenie powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie dokonał opłaty kancelaryjnej od tego wniosku w formie znaków opłaty sądowej.

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, pomimo uiszczenia przez Skarżacych opłaty kancelaryjnej w znakach opłaty sądowej, zarządzeniem z dnia 15 lipca 2004 r wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez wpłacenie kwoty 100 złotych na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie siedmiu dni. Jednocześnie zarządził zwrot Skarżącym znaków opłaty sądowej w wysokości 100 złotych.

Na powyższe zrządzenie pełnomocnik Skarżących, pismem z dnia 23 lipca 2004 r., wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.s.a. ) przez błędną wykładnię, polegającą na nie uznaniu opłaty kancelaryjnej dokonanej znakami opłaty sądowej. Podniósł, że przepis art. 219 § 2 p.s.a. nie stanowi zamkniętego katalogu sposobu uiszczania opłaty sądowej, skoro funkcjonuje również sposób, polegający na wykupieniu znaków opłaty sądowej, honorowany przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Stwierdził również, że "w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) w obrębie tego samego systemu prawnego nie mogą funkcjonować sprzeczne regulacje prawne."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W dniu 1 stycznia 2004 r weszła w życie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ). Tą ustawą sądownictwo administracyjne zostało wyposażone we własną, odrębną procedurę.

Zgodnie z art. 219 § 1 p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.

W wymienionym przepisie określono więc dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżących znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych w art.219 § 2 p.s.a. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, działając w oparciu o art. 220 § 1 p.s.a., zasadnie wezwał Skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez wpłacenie kwoty 100 złotych na konto Sądu lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w zakreślonym terminie.

W związku z powyższym należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia przez zaskarżone zarządzenie przepisu art. 219 § 2 p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a. w związku z art. 197 p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.