Sygn. akt I ONP 2/15
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jacek Chlebny (spr.), Sędziowie NSA: Małgorzata Dałkowska-Szary, Robert Sawuła,
po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13 o odrzuceniu skargi J. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2357/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 773/10 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia:
1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13,
2. odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. J. z 25 lutego 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2357/11.
W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z obszernego uzasadnienia pisma z 25 lutego 2013 r. oraz podnoszonych zarzutów wynika, że z uwagi na system środków zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym pismo to należało zakwalifikować jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2357/11, o której mowa w art. 285 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., ponieważ orzeczenia NSA są prawomocne i nie przysługują od nich środki zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił tę skargę, gdyż nie została sporządzona - stosownie do art. 175 § 1 w związku z art. 285 l P.p.s.a. - przez adwokata lub radcę prawnego, a ponadto z uwagi na to, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (art. 285 a § 3 P.p.s.a.), a tej sprawie takich naruszeń prawa nie stwierdzono.
W piśmie z 27 marca 2015 r. skarżący wystąpił ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13. Skarżący wystąpił ponadto z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13 podlega odrzuceniu.
Wniesiona przez J. J. w dniu 27 marca 2015 r. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego nie spełnia wymogów formalnych, gdyż została sporządzona przez skarżącego osobiście. Zgodnie z art. 175 § 1 w związku z art. 285 l P.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Naruszenie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 285 f § 3 P.p.s.a.
Ponadto wskazać należy, iż od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (art. 285 a § 3 P.p.s.a.). W tej sprawie skarżący nie wykazał, aby taka niezgodność z prawem wystąpiła, zatem skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2013 r., sygn. akt I ONP 12/13 należało uznać za niedopuszczalną.
W odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź gdy zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. W tej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu, zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania sądowego w tej sprawie, a tym samym do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285 h § 1 w zw. z art. 285 f § 3 P.p.s.a. oraz art. 247 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
