Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2010 r.

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 892/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę F. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 4 września 2009 r. (nadanym w tej samej dacie) F. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Wojewody Śląskiego, skargę na decyzję tegoż organu z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...)utrzymującą w mocy decyzję Starosty Raciborskiego z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...) o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w Raciborzu oznaczonych jako działki nr (...) stanowiących własność F. W. oraz odszkodowania z tego tytułu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi M. G. w dniu 27 lipca 2009 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 sierpnia 2009 r. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem strona skarżąca nadając skargę w placówce pocztowej w dniu 4 września 2009 r. uchybiła terminowi do jej złożenia.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył F. W. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. Rażącą obrazę prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to art. 53 tejże ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarga została złożona po terminie, a ponadto, że brak jest innych podstaw do przyjęcia skargi w sytuacji kiedy skarżący wniósł skargę w terminie, a gdyby nawet skargi w terminie nie wniósł, to nie został pouczony o sposobie złożenia skargi na decyzję Wojewody.

2. Rażącą obrazę prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to art. 58, 53 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżone rozstrzygnięcie doręczono wraz z pouczeniem o terminie o sposobie wniesienia skargi, a także, że doręczono je 27 lipca 2009 r., gdzie w rzeczywistości doręczono je kilka dni później.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody Śląskiego z (...) lipca 2009 r. Nr (...) znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego adw. M. G. w dniu (...) lipca 2009 r. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej przedmiotowa decyzja zawierała również pouczenie o trybie i terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Powyższej czynności dokonuje się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Tym samym termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie upływał w dniu 26 sierpnia 2009 r. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż F. W., nadając skargę w placówce pocztowej w dniu 4 września 2009 r. uchybił terminowi wynikającemu z art. 53 § 1 P.p.s.a. Stwierdzić zatem należy, iż zasadnie skarga w niniejszej sprawie została odrzucona jako spóźniona.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.