Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r.

Marszałek Województwa Śląskiego złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Starostą Powiatu Żywieckiego w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych K. H..

Pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. wnioskodawca cofnął w/w wniosek wyjaśniając, że Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], stwierdził nieważność postanowienia Starosty Powiaty Żywieckiego z dnia [...] października 2008 r., znak [...], przekazującego Marszałkowi Województwa Śląskiego według właściwości dokumentację K. H. celem orzeczenia w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do cofnięcia wniosku i umorzenia postępowania wszczętego jego wniesieniem (art. 64 § 3 P.p.s.a.).

Stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności cofnięcia wniosku, o których mowa w art. 60 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie za skuteczne, co prowadzi do umorzenia postępowania sądowego.

Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.