Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2016 r.

Wójt Gminy T. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jaki zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie wniosku S. R. z dnia [...]października 2015 r. o wydanie: odpisu Aktu Własności Ziemi o numerze [...] dotyczącego działki nr [...] położonej w S., gminie T., a ponadto o nadanie ww. dokumentowi oznaczenia prawomocności oraz o wskazanie organu właściwego dla dalszego przechowywania akt sprawy poprzez wskazanie Starosty Powiatu Ś/, jako organu właściwego w sprawie.

W obszernym uzasadnieniu swego wniosku organ wnioskujący wskazywał, że nie jest właściwy w sprawie. Nie jest bowiem zasadne, aby gmina udostępniała dane, które gromadzi starosta.

W odpowiedzi na wniosek Starosta, wnosząc o wskazanie Wójta Gminy T/, jako organu właściwego do załatwienia ww. sprawy, wskazywał, że nie istnieje norma kompetencyjna upoważniająca go do udostępnienia danych, o jakie wnioskuje S. R.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Spór o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, które nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. właściwym w tych sprawach jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez spór o właściwość należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny).

W niniejszej sprawie nie mamy natomiast w ogóle do czynienia z sytuacją sporu, ani o właściwość, ani tym bardziej kompetencyjnego. Spór w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. dotyczyć musi bowiem tego, jaki organ jest odpowiedni do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość i kompetencyjne poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy, oznacza to, że spór o właściwość lub kompetencyjny są sporami o to, który z dwóch organów administracji ma załatwić indywidualną sprawę administracyjną (por. postanowienie NSA z 2 czerwca 2015 r., II OW 211/14). Przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest zaś wskazanie organu właściwego do rozpoznania indywidualnej sprawy administracyjnej, gdyż z taką nie mamy w tych okolicznościach faktycznych do czynienia. Przedstawione przez organ okoliczności wskazują bowiem, że przedmiotem niniejszej sprawy jest czynność udostępniania danych będących w posiadaniu organu, nie zaś rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W takim sporze nie chodzi zatem o to, który z dwóch organów administracji ma rozpoznać sprawę, lecz który ma udostępnić dane, będące w posiadaniu jednego z organów.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2, zawiera operat ewidencyjny, który składa się m.in. ze zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu, Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wskazanej w tym przepisie. Dane pozostające w posiadaniu organu są więc udostępniane zainteresowanym na zasadach określonych w ustawie przez ten organ.

Wskazać także trzeba, że skoro udostępnianie ww. danych nie jest sprawą administracyjną, nie jest nią tym bardziej dalsze przechowywanie tych dokumentów w związku z ich udostępnianiem.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że złożony wniosek był niedopuszczalny. W sprawie nie chodzi bowiem o spór co do rozpoznania indywidualnej sprawy.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił wniosek.