Sygn. akt I OW 290/13
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący:sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga
po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta Chodzież o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta Chodzież a Prezydentem Miasta Bytom w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy dot. skierowania do domu pomocy społecznej S.G.
wskazać Prezydenta Miasta Bytom jako organ właściwy w sprawie
Uzasadnienie
Wnioskiem z 7 listopada 2013 r. Burmistrz Miasta Chodzież wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki powstał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Bytom, który z nich jest właściwy do wydania decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej S. G..
Spór został zainicjowany przez Prezydenta Miasta, który przekazał Wójtowi Gminy Chodzież sprawę umieszczenia S. G. w domu pomocy społecznej, a ten organ z kolei przesłał dokumentację Burmistrzowi. Przekazując sprawę Prezydent wyjaśnił, iż S. G. nie zamieszkuje na terenie Bytomia, zaś na stałe zameldowana jest w Chodzieży. Burmistrz, otrzymawszy wniosek o skierowanie do domu pomocy społecznej bez zgody osoby kierowanej, ustalił, że S. G. od 1977 r. z przerwami, przebywa w Szpitalu Psychiatrycznym w T., zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w Gliwicach z 13 marca 2013 r. Sąd wyraził zgodę na umieszczenie w domu pomocy, wcześniej zamieszkiwała w Chorzowie z babcią, następnie z dziadkami w Bytomiu, a od 2005 r. jest zameldowana rzeczywiście w Chodzieży, co nastąpiło bez jej wiedzy i zgody, zaś zameldowania dokonał Roman Przybylski – szwagier, na wniosek Szpitala w T.. Z oświadczenia R.P. wynika, iż S. G. nigdy w Chodzieży nie była, nie mieszkała tam.
Burmistrz Miasta Chodzież wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta Bytom jako organ właściwy w sprawie.
Prezydent nie udzielił odpowiedzi na wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182), dalej "ustawa", decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Jako gminę właściwą miejscowo art. 101 ust. 1 ustawy wskazuje gminę miejsca zamieszkania. Ustawa nie definiuje pojęcia "miejsca zamieszkania" i w tym zakresie należy posłużyć się art. 25 k.c., który za takie miejsce uznaje miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Przez zamiar taki należy rozumieć przebywanie stałe w danej miejscowości i koncentrowanie tam swojego centrum życiowego.
Z akt sprawy wynika, że S. G., która ma być skierowana do domu pomocy społecznej bez jej zgody, stosownie do postanowienia Sądu Rejonowego, jest zameldowana na pobyt stały w Chodzieży, jednak fakt ten stał się bez jej wiedzy i zgody, zaś w miejscowości tej nigdy nie mieszkała, nie była tam też. Przebywa od 1977 r. do chwili obecnej w Szpitalu Psychiatrycznym w T., zaś wcześniej zamieszkiwała w Chorzowie, następnie w Bytomiu.
W takich okolicznościach w żaden sposób nie można uznać, aby Miasto Chodzież było miejscowością, w której S. G. posiada miejsce zamieszkania, zatem to Miasto Bytom jest miejscowością, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 24 ust. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).
