Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2011 r.

Wójt Gminy L., reprezentowany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, powstałego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta K. – Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku w sprawie udzielenia pomocy finansowej I. C., poprzez wskazanie Prezydenta Miasta K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., jako organu właściwego w sprawie.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Ośrodek Pomocy Społecznej w K. przekazał do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. wniosek zainteresowanej celem jego rozpoznania wskazując, że I. C. przebywa na terenie K. około 5 lat przy czym w dniu [...] lutego 2011 r. została wymeldowana z pobytu stałego i obecnie nadal przebywa w K., ale nie posiada meldunku.

Jako podstawę przekazania wniosku podano art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm. ), zgodnie z którym w tego rodzaju sprawach właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.

Ponadto, powołano się także na art. 101 ust. 2 w/w ustawy, w myśl którego w przypadku osoby bezdomnej, właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.

W ocenie wnioskodawcy powyższe stanowisko było błędne, gdyż oba wspomniane wyżej przepisy w analizowanym stanie faktycznym nie znajdowały zastosowania.

Powołując się na treść art. 25 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.), Wójt Gminy L. akcentował, że z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z I. C., wynikało, iż przebywa ona na terenie Miasta K. od 5 lat, w lokalu jej konkubenta. Zarówno zatem charakter zamieszkiwania w tym lokalu, jak i jego czasookres wskazywał, że centrum życiowe I. C. znajduje się w K. Nadmieniono przy tym, że I. C. wymeldowała się na własne żądanie.

Wnioskodawca podnosił też, że zainteresowana nie zamieszkiwała na ternie gminy L. i nie można było również traktować jej jako osoby bezdomnej.

Definicję tego rodzaju osoby zawiera bowiem art. 6 ust. 8 cytowanej ustawy stanowiąc, że osoba bezdomna to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym - w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały - w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Tymczasem, I. C. była osobą zamieszkującą w lokalu mieszkalnym – w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy.

W tej sytuacji – jak wywodził wnioskodawca - powstał spór o właściwość, którego rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny stało się konieczne.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta K. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyłączył się do stanowiska zawartego we wniosku stwierdzając, że po ponownej analizie dokumentów uczestnik postępowania , mając na uwadze treść art. 25 k.c., uznał swoją właściwość do załatwienia wyżej wskazanej sprawy I. C.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej – p.p.s.a.) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule.

W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy L. wnosił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki zaistniał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta K. w sprawie dotyczącej udzielenia świadczeń z zakresu pomocy społecznej I. C.

Jak wynikało przy tym z materiału dowodowego strona na stałe zamieszkiwała na terenie Miasta K., bowiem w mieście tym od kilku lat przebywała w lokalu swojego konkubenta. Powyższe uzasadniało zatem przyjęcie, że miasto K. stanowiło centrum życiowe zainteresowanej, gdyż w mieście tym przebywała ona z zamiarem stałego pobytu (art. 25 k.c.).

Skoro zaś - w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – właściwość miejscową gminy ustala się wg miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, to należało zgodzić się z wnioskodawcą, że organem właściwym w sprawie rozpoznania żądania I. C., był Prezydent Miasta K.

Istotnym było również, że powyższe stanowisko podzielił w odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania, co prowadziło do wniosku, że w momencie orzekania przez Sąd, przedmiotowy spór o właściwość nie miał usprawiedliwionych podstaw.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 151 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.