Sygn. akt I OZ 1007/11
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący:Sędzia NSA Monika Nowicka
po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 683/11 o odrzuceniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 683/11 w przedmiocie pozostawienia wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu odpłatności za specjalistyczne usługi opiekuńcze
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Postanowieniem w dnia 31 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesiony przez Z. W. sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2011 r. na mocy którego referendarz ten pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na to, że nie został on sporządzony na urzędowym formularzu PPF.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki podał, że w/w zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2011 r. Następnie w dniu 24 października 2011 r. skarżący złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
W związku z tym Sąd Wojewódzki uznał, że skoro skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy już w skardze do Sądu, a ze względu na braki formalne zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 października 2011 r. wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania, złożony w dniu 24 października 2011 r. na urzędowym formularzu PPF wniosek należało potraktować jako sprzeciw od tego zarządzenia, który w świetle art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej "P.p.s.a.", jako spóźniony należało odrzucić.
Z. W. w złożonym od powyższego postanowienia zażaleniu, wywodził, że Sąd bezzasadnie potraktował wniesione przez niego pismo jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego. Jego zdaniem, pismo to było kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Skarżący zaznaczył, że wniosek ten został nadany po upływie terminu w którym strona mogła skutecznie zaskarżyć zarządzenie referendarza sądowego. Skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przyznać słuszność stanowisku skarżącego, który stwierdził, że odrzucone przez Sąd Wojewódzki pismo stanowiło w istocie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie zaś sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Bez wątpienia świadczy o tym nie tylko treść złożonego przez skarżącego pisma, lecz również jego forma. Także okoliczność, że zostało ono złożone po upływie terminu, w którym strona mogła skutecznie wnieść sprzeciw od w/w zarządzenia referendarza sądowego, przemawia za uwzględnieniem stanowiska wyrażonego we wniesionym zażaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Przewodniczący, bądź referendarz sądowy, mając wątpliwości co do charakteru wskazanego pisma, powinien wezwać stronę do złożenia stosownego oświadczenia w tym zakresie.
Bez znaczenia przy tym pozostaje, że Z. W. już po raz drugi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ustawodawca bowiem nie wprowadził jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie.
Z uwagi na powyższe, przedmiotowe postanowienie Sądu Wojewódzkiego należało uchylić, on zaś sam będzie zobligowany podjąć czynności zmierzające do rozpoznania wniesionego przez skarżącego w dniu 24 października 2011 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
