Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2008 r.

Zarządzeniem z dnia 26 listopada 2007 r., doręczonym w dniu 4 grudnia 2007 r. Sąd wezwał W. K. do uzupełnienia braków pisma z dnia 13 listopada 2007 r. zawierającego wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, poprzez wskazanie - w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania: sędziów, których przedmiotowy wniosek dotyczy, podanie przyczyn uzasadniających wyłączenie, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego.

Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił wskazanych w zarządzeniu braków formalnych wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2007 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek W. K. o wyłączenie sędziów. Sąd wskazał, iż zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt III CO 2/04 (OSNC 2004/12/207), "wniosek o wyłączenie sędziego musi określać osobę (tożsamość) sędziego, którego dotyczy, oraz wskazywać zindywidualizowane przyczyny wyłączenia. Jeżeli wniosek dotyczy większej liczby sędziów, wszyscy oni muszą być oznaczeni przez wskazanie imion i nazwisk, a przyczyny wyłączenia powinny być odniesione do każdego z nich. Braki lub niedokładności wniosku w tym zakresie uniemożliwiają nadanie mu właściwego biegu". Skoro w niniejszej sprawie wnioskujący nie uzupełnił braków formalnych pisma z dnia 13 listopada 2007 r., bowiem nie określił osób sędziów, których wyłączenia się domaga, ani nie zindywidualizował przyczyn wyłączenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej p.p.s.a.), zarządził o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziów bez rozpoznania.

Na powyższe zarządzenie W. K. wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że instytucja wyłączenia sędziego stanowi jedną z gwarancji bezstronności sądu. Niemniej nie powinna ona być wykorzystywana w innym celu niż zapewnienie bezstronności orzekania. W myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Oprócz elementów formalnych wskazanych w art. 46 p.p.s.a. wniosek taki powinien zawierać: a) wskazanie sędziego, b) podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i c) powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny. Wniosek W. K. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zawierał powyższych elementów koniecznych do jego rozpoznania. Zasadnie zatem Sąd wezwał skarżącego do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo wezwania wniosek nie został uzupełniony. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany pozostawić wniosek W. K. o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie bez rozpoznania, co też nastąpiło w zaskarżonym zarządzeniu z dnia 27 grudnia 2007 r., które w związku z tym należy uznać za wydane prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.