Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r., na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), odmówił S. J. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 października 2014 r. oddalającego jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd przyjął, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 23 października 2014 r. rozpoczynał bieg w dniu 24 października 2014 r. i zakończył w dniu 30 października 2014 r. Wniosek strony o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia został nadany w Urzędzie Pocztowym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 17 listopada 2014 r. i tę datę należy przyjąć jako datę podjęcia przez skarżącą czynności procesowej. Oznacza to, że skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku po terminie siedmiu dni (art. 141 § 2 P.p.s.a.). We wniosku jako przyczynę uchybienia terminu wskazano brak wiedzy skarżącej, co do tego, że o sporządzenie uzasadnienia wyroku strona powinna wystąpić sama oraz okoliczność, że skarżąca dowiedziała się o tym wymogu dopiero po rozmowie z urzędnikiem sądu. Tymczasem, zdaniem Sądu, materiał zgromadzony w aktach sprawy przeczy tym twierdzeniom. Nie ma wątpliwości, że S. J. została – ze stosownym wyprzedzeniem – pouczona w zawiadomieniu o terminie rozprawy o przysługujących jej jako stronie uprawnieniach procesowych, w tym o warunkach sporządzania przez sąd pierwszej instancji uzasadnień orzeczeń (pkt 3 pouczenia), co potwierdziła własnoręcznym podpisem.

Z powyższych względów wskazaną przez skarżącą przyczynę uchybienia terminu Sąd pierwszej instancji ocenił jako gołosłowną, a twierdzenie co do braku winy w uchybieniu terminu uznał za nieuprawnione.

Wobec braku przyczyn usprawiedliwiających spóźnienie w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku odmówiono przywrócenia terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie S. J. przyznała, że Sąd pierwszej instancji doręczył jej stosowne zawiadomienie o rozprawie wraz z pouczeniem. Zarzuciła jednak, że nie zrozumiała treści pouczenia, gdyż jest starszą i schorowaną osobą, a wcześniej nie miała styczności z sądem. Dodała, że nie prosiła nikogo o pomoc, uznając, iż poradzi sobie z prowadzeniem sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę został wydany w dniu 23 października 2014 r., wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku nie został złożony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.). Natomiast skarżąca dopiero w dniu 17 listopada 2014 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia przedmiotowego wyroku.

Podniesione we wniosku i zażaleniu przez skarżącą okoliczności nie mogą świadczyć o uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a).

Niestaranność skarżącej w zapoznawaniu się z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o rozprawie, błędna ufność we własną wiedzę i umiejętności doprowadziły ją do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po terminie. Nie można jednak, jak domaga się skarżąca, kwalifikować tych faktów jako braku winy strony w uchybieniu tego terminu. Dopuszczenie się niedbalstwa przez stronę, czy brak staranności w prowadzeniu własnych spraw i nieznajomość prawa wykluczają możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Z okoliczności sprawy i twierdzeń skarżącej nie wynika, że jest osobą nieporadną.

Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżąca została prawidłowo pouczona o przysługujących jej uprawnieniach procesowych, jak i obowiązkach związanych z koniecznością złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku oddalającego skargę. Nie uprawdopodobniła też, że brak zrozumienia treści pouczenia lub ewentualna niemożliwość skontaktowania się z Sądem odpowiednio w terminie otwartym do złożenia wniosku w celu wyjaśnienia pouczenia wynikały z nagłej niespodziewanej choroby. Nie uwiarygodniła (nie wskazała żadnych dokumentów świadczących o tym), że stan zdrowia (choroba) w tym czasie uniemożliwiał jej dokonywanie czynności procesowych oraz wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Lakoniczne powołanie się na chorobę i podeszły wiek skłania do wniosku, że okoliczności te nie miały niespodziewanego lub nagłego charakteru uniemożliwiającego jej działanie. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy administracyjnej, urodziła się w dniu 4 kwietnia 1953 r., a więc prawidłowo twierdzi, że jest w podeszłym wieku, lecz z faktu tego nie wynika jeszcze jej nieporadność.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.