Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014 r.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącej z dnia 28 stycznia 2013 r. o wyłączenie sędziów [...] od rozpoznania niniejszej sprawy. Zażalenie skarżącej na to orzeczenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 183/13.

Kolejny wniosek skarżącej z dnia 9 września 2013 r. o wyłączenie sędziów [...] od rozpoznania niniejszej sprawy został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2013 r. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt I OZ 1036/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na ww. orzeczenie.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. L.B. zawarła kolejny wniosek o wyłączenie sędziów: [...].

Zdaniem skarżącej, wątpliwość co do bezstronności sędziów uzasadnia złożenie przez nich podpisów pod orzeczeniami w sprawach sygn. akt III SA/Gd 389/12, III SA/Gd 822/12, III SA/Gd 3/13, III SA/Gd 705/13, III SA/Gd 706/13. Skarżąca wskazała, że orzeczenia naruszają art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W oświadczeniach z 7 stycznia 2014 r. i 21 stycznia 2014 r. wskazani sędziowie złożyli oświadczenia, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia z mocy ustawy, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") oraz brak podstaw do wyłączenia na podstawie art. 19 p.p.s.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., oddalił ww. wniosek skarżącej o wyłączenie wskazanych sędziów.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej wyjaśnił, że skarżąca ponownie wnosząc o wyłączenie sędziów od rozpoznania przedmiotowej sprawy nie wskazała przesłanek określonych w art. 18 § 1 oraz art. 19 p.p.s.a.

WSA wyłożył, że z oświadczeń wskazanych do wyłączenia sędziów z dnia 7 stycznia 2014 r. i 21 stycznia 2014 r. wynika, iż nie zachodzą jakiekolwiek podstawy uzasadniające wniosek o ich wyłączenie. Nie stanowi zaś okoliczności budzącej wątpliwość co do bezstronności sędziego fakt jego uczestnictwa w składzie orzekającym, który wydał w innej sprawie orzeczenie nieodpowiadające oczekiwaniom strony. Podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być, jak podkreślił sąd pierwszej instancji, jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia strony skarżącej. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych w art. 18 p.p.s.a., czy to określonych w art. 19 p.p.s.a. Przedstawione przez skarżącą twierdzenia został zaś tymczasem uznane przez WSA za ogólnikowe i nie uzasadniające wyłączenia sędziów.

Zawierające obszerną argumentację zażalenie od powyższego postanowienia wniosła L.B.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącej o wyłączenie sędziów od udziału w jej sprawie.

W myśl art. 18 § 1 p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Art. 19 p.p.s.a. stanowi, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca ponownie wnosząc o wyłączenie sędziów od rozpoznania przedmiotowej sprawy nie wskazała przesłanek określonych w art. 18 § 1 oraz art. 19 p.p.s.a., co trafnie dostrzegł sąd wojewódzki.

Jak zaznaczał już NSA, podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia strony skarżącej. Konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 tejże ustawy.

W niniejszej sprawie w odniesieniu do wskazanych przez skarżącą sędziów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ani we wniosku o jego wyłączenie, ani też w rozpoznawanym – bardzo obszernym, acz chaotycznym – zażaleniu przesłanek, które uzasadniałyby ich wyłączenie. Przesłanką taką nie jest z pewnością subiektywne przeświadczenie skarżącej o zasadności złożonego wniosku.

Z oświadczeń objętych wnioskiem sędziów z dnia 7 stycznia 2014 r. i 21 stycznia 2014 r. wynika, że nie zachodzą jakiekolwiek podstawy uzasadniające wniosek o ich wyłączenie. Nie stanowi zaś okoliczności budzącej wątpliwość co do bezstronności sędziego fakt jego uczestnictwa w składzie orzekającym, który wydał w innej sprawie orzeczenie nieodpowiadające oczekiwaniom strony.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny pragnie raz jeszcze zaznaczyć, że sąd wojewódzki wyznaczając skład sędziowski na rozprawę każdorazowo z urzędu bada, aby wyroku nie wydawał sędzia zasiadający uprzednio w składzie orzekającym w tej samej przedmiotowo sprawie.

Z tych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2014 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a zatem zarzuty podniesione w złożonym zażaleniu nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.