Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2016 r.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 732/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 11 stycznia 2016 r. M. K. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia i jego uzasadnienia "w następujących tematach, które były przedstawione w zażaleniu skarżącego, a na które brak odniesienia przez Sąd w postanowieniu z 17.12.2015 r. i jego uzasadnieniu:

1. wniosku skarżącego na rozłożenie na raty opłaty wpisu od skargi,

2. skorygowanie nieprawdy jakoby skarżący wskazał w zażaleniu tylko dodatkowe koszty wyżywienia (300 zł), ubranie (50 zł), kulturę (50 zł), transport, komunikację - nie podał Sąd kwoty i nie przedstawił innej argumentacji,

3. zajęcie stanowiska przez Sąd w sprawie przedstawionej argumentacji przez skarżącego:

3.1. dyskryminacji w stosunku do sędziów, którzy są zwalniani z kosztów sądowych (akta na stronie Krajowej Rady Sądownictwa),

3.2. nierównych opłat w sprawach toczących się przed Sądem Cywilnym i Sądem Administracyjnym,

3.3. odpowiedzi, czy Sąd może żądać wniesienia opłaty od osoby z minimum socjalnym. Czy jest to nieludzkie?

4. wyjaśnienie dlaczego Sąd nie zwrócił zażalenia do rozpatrzenia przez I instancję, gdy wykazałem brak stanowiska Sądu w kwestii podstawowej argumentacji skarżącego i sam nie podjął się zajęcia stanowiska wobec tej argumentacji (argumentacja w zażaleniach skarżącego)."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Brzmienie cytowanych przepisów jednoznacznie wskazuje na to, że uzupełnić można tylko sentencję postanowienia, a nie jego uzasadnienie. W szczególności nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia postanowienia, poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2015 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, ponieważ rozstrzyga o całości zażalenia M. K., poprzez jego oddalenie. Analiza wniosku o uzupełnienie tego postanowienia wskazuje, iż skarżący w istocie zmierza do uzupełnienia jego uzasadnienia o określone przez niego treści. Jak wyżej wskazano, w świetle art. 157 § 1 P.p.s.a. tego rodzaju żądanie nie jest jednak dopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 157 § 1 i art. 166 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.