Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2011 r.

Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach zarządzeniem z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 12/05 pozostawił bez rozpoznania wniosek M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na uchwałę Rady Powiatu M.

Sąd wyjaśnił, że powodem nierozpoznania wniosku skarżącego było nieuzupełnienie jego braków formalnych, zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd podkreślił, że skarżący był wzywany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez prawidłowe wypełnienie jego rubryk oraz nadesłanie dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do posiadanego lokalu mieszkalnego – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Sąd wskazał, że w odpowiedzi na to wezwanie skarżący poinformował, że żądane dane zostały przez niego podane ściśle ze swoją wiedzą i nie ma on nic do dodania.

M. B. złożył zażalenie na to zarządzenie, w którym między innymi wskazał, że ogranicza się jego prawo do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Stosownie zaś do treści art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwano skarżącego do uzupełnienia braków wniosku złożonego na formularzu PPF, poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających tytuł prawny do posiadanego lokalu mieszkalnego, dokładne wskazanie w rubryce 10 dochodów skarżącego i osób pozostających w nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz przedstawienie dokumentów potwierdzających osiągany dochód – w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Jednakże w odpowiedzi na to wezwanie skarżący wskazał, że żądane dane podał ściśle ze swoją wiedzą i prawdą i nie ma nic więcej do dodania.

Wobec tego uznać należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania – na mocy art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że zaskarżone zarządzenie nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, iż na każdym etapie postępowania, skarżący może wystąpić do sądu z wnioskiem o prawo pomocy, o czym stanowi art. 243 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek taki jest wolny od opłat sądowych i zawsze należy go złożyć na urzędowym formularzu PPF. Wydanie zaskarżonego zarządzenia nie ogranicza zatem skarżącemu prawa do sądu.

Ponadto zauważyć należy, że wniosek skarżącego jest jego kolejnym w sprawie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zatem sposób jego wypełnienia powinien być mu znany.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.