Sygn. akt I OZ 1748/15
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt II SO/Op 64/14 o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T.R. na Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie w przedmiocie bezczynności w zakresie pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu umorzył, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postępowanie z wniosku T.R. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż rozpoznawany wniosek jest już czwartym złożonym w sprawie, przy czym pierwszy wniosek, jaki skarżący złożył 4 sierpnia 2014 r. załatwiony został negatywnie postanowieniem z 23 października 2014 r. z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, z jaką strona chce zwrócić się do sądu. Zdaniem Sądu rozpoznawanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym samym co do tej pory zakresie, było zbędne.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T.R., wskazując na swoją złą sytuację materialną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a", stanowi, iż w razie gdy rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w myśl art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., nr 658). Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skarżący zwracał się już wcześniej z trzema wnioskami o przyznanie prawa pomocy, przy czym pierwszy z nich rozpoznany został postanowieniem z dnia 23 października 2014 r., w którym Sąd – na podstawie art. 247 P.p.s.a. – odmówił przyznania prawa pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi, która miałaby być złożona w niniejszej sprawie. Kolejne wnioski nie były także uwzględniane. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, iż złożony w sprawie czwarty wniosek dotyczył kwestii już rozstrzygniętej, zatem zbędnym było jego rozpoznanie, a postanowienie o umorzeniu postępowania w tym zakresie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .
