Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 9/11, na podstawie art. 178 w zw. art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odrzucił zażalenie A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego i celowego specjalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału IV zarządził wpisanie do repertorium sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2010 r., nr (...) oraz wezwał pełnomocnika strony skarżącej – A. D. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi i pouczył o treści art. 35 § 1 P.p.s.a.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2011 r. A. D. oświadczył: "w trybie art. 28, 30 ... K.p.a. przysługuje mi zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych, jestem właściwie umocowany w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 9/11". Jednocześnie zażądał wydania kopii zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 stycznia 2011 r.

W dniu 25 stycznia 2011 r. Sąd przesłał A. D. kopię zarządzenia, a następnie pismem z dnia 2 lutego 2011 r. wezwał Z. D. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie (osobiście), tj. nadesłanie odpisu skargi oryginalnie podpisanej lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 2 lutego 2011 r. A. D. wniósł zażalenie na bezprzedmiotowe jego zdaniem, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 stycznia 2011 r.

Odrzucając zażalenie z dnia 8 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 stycznia 2011 r., jest niedopuszczalne.

Na powyższe postanowienie A. D. wniósł zażalenie (zatytułowane "skarga"). Podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, tj.: art. 25, art. 26. art. 49, art., 52, art. 53 i art. 54 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;

2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a.;

3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;

4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;

5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

7) odrzucenie skargi kasacyjnej;

8) odrzucenie zażalenia;

9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;

10) ukaranie grzywną.

Zażalenie przewidziane w ustawie jest dopuszczalne także na zarządzenie przewodniczącego: w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, o czym stanowi w art. 49 § 2 P.p.s.a. oraz w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 P.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na inne zarządzenie przewodniczącego niż wymienione w powołanych przepisach ustawy.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r. odrzucając zażalenie na zarządzenie z dnia 11 stycznia 2011 r. nie naruszył obowiązującego prawa, tym samym nie naruszył art. 25, art. 26, art. 49, art., 52, art. 53 i art. 54 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.