Sygn. akt I OZ 1923/16
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 60/16 o odmowie uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 12 września 2016 r. w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 12 września 2016 r., którym odrzucono jego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Domagając się uzupełnienia postanowienia K. J. wskazał, iż Sąd błędnie odczytał przedmiot jego skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki uzupełnienia orzeczenia, bowiem Sąd orzekł o całości skargi, odrzucając ją jako niedopuszczalną, a zakres uzupełnienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., nie zgadzając się z wykładnią art. 157 P.p.s.a., jakiej dokonał Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art 157 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, które to przepisy stosuje się odpowiednio także do postanowień, w myśl art. 166 P.p.s.a. Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r., uzupełnienia którego domagał się K. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił jego skargę, uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć, rozstrzygnął także o całości skargi, brak było zatem jakichkolwiek podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Wskazać należy też, że jeśli skarżący nie zgadzał się z orzeczeniem Sądu I instancji, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tymże orzeczeniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
