Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2008 r.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił Z. W. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie może być przyznane stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż skarżący w dniu 9 stycznia 2008 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z zażaleniem na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach, wniesionym w trybie art. 37 kpa. Skarga na nierozpoznanie przez organ II instancji wniesionego zażalenia, złożona przez Z. W., jest w ocenie Sądu niedopuszczalna, bowiem zażalenie o jakim mowa w art. 37 kpa nie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 141 - 144 kpa. Jest to jedynie środek dyscyplinujący, a zarówno wydane w wyniku wystąpienia z tym środkiem orzeczenie jak i ewentualna bezczynność w przedmiocie jego rozpoznania nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zażalenie na to postanowienie wniósł Z. W., domagając się jego zmiany bądź uchylenia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w tym samym dniu wydane zostało postanowienie odrzucające jego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a ustanowienie dla niego adwokata z urzędu koniecznym jest do sporządzenia skargi kasacyjnej od tego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnym jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 247 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie może być przyznane stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie Z. W. wystąpił ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie nierozpoznania jego zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N..

Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skarga na nierozpoznanie zażalenia wniesionego do organu administracyjnego wyższego rzędu na niezałatwienie sprawy jest niedopuszczalna. Zażalenie to nie jest bowiem środkiem zaskarżenia, który powodowałby merytoryczne rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia, na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Stwierdzić także należy, iż nierozpoznanie takiego zażalenia przez organ wyższego rzędu nie jest bezczynnością o jakiej stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 przywołanej ustawy, a zatem nie jest bezczynnością w przedmiocie wydania postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym kończącym postępowanie albo rozstrzygającym sprawę co do istoty. Organ wyższego rzędu, po rozpoznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, jeśli uzna je za zasadne wyznacza jedynie organowi I instancji kolejny termin do załatwienia sprawy. Nie rozstrzyga więc samej sprawy co do jej meritum. Zasadnym więc było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do oczywistej bezzasadności skargi Z. W., a postanowienie odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, z uwagi na tę przesłankę, w pełni odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/