Sygn. akt I OZ 522/11
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący:Sędzia NSA Janina Antosiewicz
po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygnatura akt VII SO/Wa 11/11 o wezwaniu strony do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M.K. o wymierzenie grzywny Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy
oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 marca 2011 r., Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał M.K. do uiszczenia wpisu od skargi o wymierzenie grzywny Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a., za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K., nie stawiając zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu naruszenia prawa i podnosząc, że nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów.
Rozpoznając zażalenie na zaskarżone zarządzenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie ma ono usprawiedliwionych podstaw.
Wniesione przez stronę zażalenie jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zażaleniu M.K. nie zarzucił zaskarżonemu zarządzeniu naruszenia prawa, a tylko taka przesłanka mogłaby spowodować jego uchylenie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.
Na marginesie zauważyć należy, iż stronie, która nie jest w stanie ponieść częściowych lub jakichkolwiek kosztów postępowania z uwagi na sytuację materialną, przysługuje w myśl art. 243 §1 przywołanej ustawy prawo do zwrócenia się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, które zgodnie z art. 245 § 1 tej ustawy przyznane może być zakresie całkowitym lub częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i ewentualne ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, który jest przesłany stronie po zwróceniu się ze stosownym żądaniem. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych, co wynika z art. 243 § 1 powołanej ustawy.
Dodać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny pouczył żalącego się o powyższych uprawnieniach, jednakże w oświadczeniu z dnia 11 maja 2011 r. zrezygnował on z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał nadania biegu wnioskowi.
