Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2010 r.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W.K. od postanowienia tego Sądu z dnia 30 listopada 2009 r. odrzucającego skargę strony. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego, mimo pouczenia go o przymusie adwokacko – radcowskim , co naruszało art. 175 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniósł W.K., reprezentowany przez radcę prawnego z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, iż pismo z dnia 9 grudnia 2009 r., które Sąd I instancji rozpoznał jako skargę kasacyjną, było w istocie jedynie wnioskiem o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Pełnomocnik strony podkreślił, że pismo to nie nosiło żadnych znamion skargi kasacyjnej, przede wszystkim nie spełniało jakiegokolwiek wymogu formalnego przewidzianego dla tego środka zaskarżenia. Ponadto w sprawie wydane zostało też postanowienie z dnia 14 kwietnia 2010 r. przywracające skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej, które stoi w jawnej sprzeczności z zażalonym orzeczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi P.p.s.a. stanowi, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba, że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Podmioty te zwolnione są od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego na mocy § 2 wskazanego przepisu. Zgodnie z art. 175 § 3 powołanej ustawy skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych, a także przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej.

Pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. W.K. zwrócił się wprawdzie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu (prawo to przyznane zostało skarżącemu postanowieniem za dnia 12 stycznia 2010 r.), jednakże w treści tego pisma skarżący wyraźnie użył słowa "KASACJA", powołał szereg sygnatur spraw toczących się z jego skarg, a także zawarł polemikę ze stanowiskiem Sądu, wyrażając pogląd, iż w sprawach tych nie istniały stwierdzone przez Sąd uchybienia, a składane przez stronę zażalenia były zasadne. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że pismo to – będące zarówno wnioskiem o przyznanie prawa pomocy jak i środkiem zaskarżenia – było skargą kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę.

Z akt sprawy nie wynika, aby W.K. był którymkolwiek z wymienionych w art. 175 podmiotów, zatem sporządzona przez niego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Podkreślenia wymaga też, że postanowienie z dnia 14 kwietnia 2010 r. o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dotyczyło środka zaskarżenia sporządzonego przez ustanowionego w sprawie radcę prawnego, z kolei postanowienie zaskarżone w drodze rozpoznawanego zażalenia dotyczyło skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez stronę. Nie stoją one więc z sobą w sprzeczności i w żaden sposób nie wykluczają się wzajemnie, wbrew stanowisku zawartemu w zażaleniu

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.