Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r.

Z.W. wnioskiem zawartym w skardze na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...] wystąpił o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Marii Wieczorek-Zalewskiej oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: Marty Laskowskiej-Pietrzak i Joanny Cyc-Malec od orzekania w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym postanowieniem odmówił uwzględnienia ww. wniosku. Jak wskazał w uzasadnieniu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uzasadniające wyłączenie wskazanych we wniosku sędziów z mocy ustawy. Ponadto w oświadczeniach złożonych w tej sprawie wskazani sędziowie podnieśli, że nie istnieją okoliczności wskazane w art. 18 § 1 p.p.s.a., ani też tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie. Sąd podkreślił, że również sam wnioskodawca nie wykazał jakiejkolwiek przyczyny, która uzasadniałaby wniosek. Tym samym Sąd uznał, że nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł Z.W. podnosząc, że Sąd orzeka zawsze na jego niekorzyść, a wobec wskazanych przez niego we wniosku sędziów zachodzi poważne zastrzeżenie co do orzekania tylko po myśli organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym postanowieniu, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego NSA Marii Wieczorek-Zalewskiej oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: Marty Laskowskiej-Pietrzak i Joanny Cyc-Malec. W sprawie nie występują bowiem żadne okoliczności uzasadniające wyłączenie sędziów z mocy samej ustawy. Brak jest także przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji wyłączenia sędziów w oparciu o art. 19 p.p.s.a. Samo podejmowanie przez wymienionych we wniosku sędziów niekorzystnych, w odczuciu skarżącego, rozstrzygnięć w innych sprawach toczących się z jego udziałem nie stanowi podstawy do wyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie. Przesłanką taką nie jest również subiektywne przekonanie skarżącego o braku bezstronności sędziego. Przyczyny wyłączenia muszą mieć charakter obiektywny i znajdować potwierdzenie w podnoszonych przez stronę okolicznościach faktycznych. W niniejszej zaś sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Dodatkowo sędziowie, których dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji złożyli wymagane w art. 22 § 2 p.p.s.a. oświadczenie. W świetle zaś utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienia NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OZ 389/16, I OZ 390/16, I OZ 391/16).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów oraz w rozpoznawanym zażaleniu brak jest wskazania okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość oświadczeń złożonych przez sędziów w niniejszej sprawie. W konsekwencji stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że złożony w sprawie wniosek o wyłączenie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.