Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1933/10 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia (...) stycznia 2002 r. znak: (...).

Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2012 r. A. S. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o uzupełnienie lub wykładnię powyższego postanowienia o następujące kwestie:

1. dlaczego NSA przyjął określoną dowolnie datę i właśnie tą datę za początek biegu siedmiodniowego terminu. Orzeczenie (...) Sądu Okręgowego w Warszawie stało się prawomocne z dniem 28 lipca 2010 r., Sąd Okręgowy przesłał informacyjne wyrok w sprawie pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r., adwokat przesłał skarżącemu odpis wyroku pismem z dnia 2 września 2010 r., ustanowiona postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 5 października 2010 r. celem wniesienia kasacji pełnomocnik z urzędu odmawia wniesienia kasacji 24 listopada r., a Rzecznik Praw Obywatelskich i Prokurator Generalny również odmówili wniesienia kasacji. Zatem należy dokonać uzupełnienia i wykładni postanowienia I OZ 991/11 w zakresie przyjętej daty. Zastosowanie w tym zakresie mają poglądy Sądu Najwyższego zawarte w wyroku o sygn. akt II PK 225/10 z 9 marca 2011 r. w którym to Sąd Najwyższy wypowiedział tezę, że należy przywrócić stronie termin właśnie dlatego, ze pozostawała aktywna w dochodzeniu swoich praw. Nawet przyjmując stanowisko odnośnie terminów z powołaniem wykładni ścieśniającej, wyjątkowości przypadku należy stwierdzić, że data spóźniona to najwcześniej 24 listopada 2011 r. Ponadto NSA nie uzasadnia swojego domniemania o naruszeniu 7 dniowego terminu przez złożenie skargi 14 września 2010 r. - od kiedy i na jakiej podstawie prawnej w sądach " domniemywa się" i " przypuszcza" na kim ciąży ciężar dowodu w takim przypadku - na tym który domniemywa i przypuszcza.

2. dlaczego NSA uchyla się od określenia w realiach sprawy co jest "wyjątkowym przypadkiem". Otóż wyjątkowym przypadkiem jest fakt, iż organ, sędziowie, sądownictwa powszechnego i administracyjnego, oraz prokuratorzy i pełnomocnicy występujący w postępowanieu K/83/99 nie tylko nie udzielają niezbędnych pouczeń skarżącemu/powodowi, ale też wprowadzają go w błąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o dokonanie wykładni lub uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11 nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd, który wydał postanowienie rozstrzyga w formie postanowienia wątpliwości co do jego treści. Należy wskazać, że wykładnia postanowienia, której podlega zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści postanowienia i gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny. Podkreślić dodatkowo należy, że wykładnia treści postanowienia może zmierzać jedynie do usunięcia istniejących wątpliwości, nie może natomiast prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia, czy reinterpretacji uzasadnienia albo jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis powyższy stosuje się na mocy art. 166 ww. ustawy także do postanowień.

Należy stwierdzić, że zarówno sentencja, jak i uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. nie budzą wątpliwości powodujących konieczność dokonania wykładni. W sprawie niniejszej uzasadnienie postanowienia w sposób jasny i czytelny wskazuje przyczyny oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odrzucające wniosek o przywrócenie terminu. Tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek dokonywania wykładni przedmiotowego postanowienia. Dokonanie wykładni ww. postanowienia w oparciu o kwestie przytoczone przez skarżącego w złożonym wniosku wykraczałoby poza instytucję ustanowioną w art. 158 P.p.s.a., ponieważ prowadziłoby do merytorycznych zmian treści prawomocnego rozstrzygnięcia, co należy uznać za niedopuszczalne. Skarżący żąda bowiem wprost zmiany uzasadnienia postanowienia poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podnoszone przez skarżącego wątpliwości nie dotyczą więc treści uzasadnienia, tylko zmierzają do niedopuszczalnej polemiki z prawomocnym orzeczeniem. Z kolei żądanie dokonania wykładni wyroku w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Z powyższych przyczyn nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 156 §1, 157 §1 w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek oddalić.