Sygn. akt II FPS 4/13
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski,
po rozpoznaniu w Izbie Finansowej na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2014 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 513/13 wydanym w sprawie ze skargi kasacyjnej "D." spółki z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Go 751/12 w sprawie ze skargi "D." spółki z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 9 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. postanawia: sprostować z urzędu niedokładność oraz oczywistą omyłkę zawartą w komparycji sentencji uchwały z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, w ten sposób, że:
1) wskazuje, że sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka jest autorem uzasadnienia poprzez umieszczenie stosownej wzmianki w nawiasie po nazwisku,
2) zwrot "po rozpoznaniu w Izbie Finansowej na rozprawie" zastępuje wyrażeniem "po rozpoznaniu w Izbie Finansowej na posiedzeniu jawnym".
Uzasadnienie
W uchwale z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie całej Izby Finansowej omyłkowo wskazał w komparycji sentencji, że przekazane do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne rozpoznał "na rozprawie". Tymczasem uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa, Sąd ten podejmuje na posiedzeniu jawnym, które jednak nie stanowi rozprawy w rozumieniu art. 90 § 1 Ppsa, gdyż jego przedmiotem nie jest rozpoznanie sprawy sądowo-administracyjnej, a jedynie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia prawnego. Ponadto Sąd nie wskazał w komparycji sentencji, że sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka jest autorem uzasadnienia uchwały.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 156 § 1-2 w zw. z art. 193 Ppsa.
