Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2010 r.

Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2010 r., VII SA/Wa 1533/08, odmówił Z. W. umorzenia należności sądowej w kwocie 100 (sto) złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że prawomocnym zarządzeniem z dnia 2 listopada 2009 r. wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 października 2009 r., oddalającego jego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie zarządził ściągnięcie nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r., II OZ 397/10, oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 9 marca 2010 r.

Z. W. w piśmie z dnia 30 czerwca 2010 r. wystąpił z wnioskiem o umorzenie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł.

Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2010 r. wezwano skarżącego do złożenia uzupełniającego oświadczenia, obejmującego dane o jego stanie majątkowym i obecnie uzyskiwanych dochodach, a także o jego stanie rodzinnym oraz o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej z dłużnikiem (§ 7 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, Dz.U. nr 221, poz.2194., dalej "rozporządzenie").

Skarżący w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 13 lipca 2010 r. nie przytoczył żadnych okoliczności, które wskazywałyby że z uwagi na trudną sytuację majątkową, rodzinną czy wysokość dochodów nie jest w stanie uiścić należnej opłaty kancelaryjnej a ściągnięcie jej w drodze egzekucji spowodowałoby nadmierne obciążenia albo inne skutki.

Z tego względu Sąd odmówił umorzenia opłaty kancelaryjnej (art.229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.", w związku z § 3 rozporządzenia).

Z. W. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art.154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami (art.229 § 1 P.p.s.a.).

Należności sądowe mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodziną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki (§ 3 rozporządzenia).

Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do umorzenia należności sądowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skarżącemu umorzenia przedmiotowej należności sądowej. Skarżący wezwany do złożenia uzupełniającego oświadczenia (§ 7 pkt 3 rozporządzenia) obejmującego dane o jego stanie majątkowym i obecnie uzyskiwanych dochodach, a także o jego stanie rodzinnym oraz o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, co uniemożliwiało ustalenie, czy zachodzą przesłanki umorzenia należności (§ 3 rozporządzenia).

W tym stanie rzeczy zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.