Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2005 r.

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2004r., Nr 359/2004, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie z dnia 27 maja 2004r., Nr [...], nakazującej inwestorowi przedłożenie inwentaryzacji zrealizowanych robót budowlanych w budynku usytuowanym na nieruchomości położonej w Działoszynie przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Działoszynie, użytkowanym jako cukiernio - kawiarnia wraz z opinią o stanie technicznym budynku i uzgodnieniami wynikającymi z przepisów prawa, projektu budowlanego uwzględniającego zmiany i przeróbki mające na celu jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wraz z opiniami i uzgodnieniami wynikającymi z przepisów prawa, uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej obowiązku przedłożenia projektu budowlanego uwzględniającego zmiany i przeróbki mające na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem wraz z opiniami i uzgodnieniami wynikającymi z przepisów prawa, zobowiązując jednocześnie T. S. do wykonania projektu budowlanego uwzględniającego zmiany i przeróbki mające na celu jego doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami w wypadku, gdy na taką konieczność będzie wskazywała wcześniej wykonana opinia techniczna.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, T. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę jednocześnie wnosząc o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła argumenty merytoryczne skierowane przeciwko rozstrzygnięciom organów nadzoru budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005r. II SA/Łd 856/04 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W artykule art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ powoływanej dalej jako p.p.s.a. wskazano, iż wniesienie do Sądu skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Oznacza to, iż podstawą wstrzymania wykonania aktu lub czynności wskazanej w § 1 powołanego wyżej przepisu mogą być istotne, niekorzystne z punktu widzenia skarżącego następstwa jej wykonania.

Skarżąca nie wskazała natomiast żadnych okoliczności świadczących

możliwości powstania skutków wymienionych w powołanym przepisie, a

tym samym, w ocenie Sądu, nie uprawdopodobniła, że zachodzą ustawowe

przesłanki niezbędne do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

W tym miejscu podnieść także należy, iż podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi nie może być ocena jej zgodności z prawem, gdyż oceny takiej sąd administracyjny dokonuje dopiero wydając wyrok (art. 132 p.p.s.a.).

W zażaleniu na to postanowienie T. S. wniosła o jego zmianę lub uchylenie podnosząc, że skargę napisała sama tak, jak potrafiła ponieważ nie było ją stać na radcę prawnego. Fakt braku uzasadnienia do wstrzymania wykonania decyzji wynikał wyłącznie z nieznajomości prawa, a nie z niewłaściwego podejścia do sprawy. W związku z powyższym ponownie wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji WINB w Łodzi do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd, a powyższe uzasadnia tym, iż:

.Zaprzestanie prowadzenia działalności na określony czas z uwagi na

przebudowę i remont obiektu pozbawi ją i rodzinę źródła dochodu, jak

również narazi na duże koszty z tym związane, których nie będzie w stanie

sfinansować. 2.Opracowanie dodatkowych projektów i inwentaryzacji

powykonawczych narazi ją również na dodatkowe koszty, co w

konsekwencji może spowodować zlikwidowanie całkowite prowadzonej

działalności.

Zatem uważa, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej i rodzinie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zawarte w art. 61 § 3 cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostały oparte na nieostrych pojęciach "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków".

Przepis art. 61 tego Prawa został przy tym tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując: wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.

Tymczasem w skardze na decyzję ostateczną, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej

podjęcie określonych czynności skarżąca nie wskazała tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Do tego należy mieć na względzie, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrujący zażalenie, baczyć musi jedynie czy Sąd I instancji dokonał poprawnej oceny tych okoliczności, które skarżąca przedstawiła we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jeśli, jak w niniejszym przypadku, przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały wówczas przez skarżącą wykazane decyzja o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej okazać się musi zasadna. Zażalenie natomiast nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Wobec tego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.