Sygn. akt II OZ 335/16
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz
po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1261/15 odrzucające sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1261/15 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej
oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1261/15 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu M. B. przyznania prawa pomocy.
W dniu 10 lutego 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1261/15 na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił sprzeciw.
Sąd wskazał, że postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy doręczono skarżącemu w dniu 20 stycznia 2016 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza upływał w dniu 27 stycznia 2016 r. Skarżący złożył sprzeciw osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 10 lutego 2016 r., a więc 14 dni po upływie terminu.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie zmianę poprzez przyznanie prawa pomocy.
Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 243 p.p.s.a. poprzez nieprzyznanie mu prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 stycznia 2016 r. (k. 50 akt sądowych). Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem z dniem 27 stycznia 2016 r. Skarżący złożył sprzeciw osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 10 lutego 2016 r., a więc po terminie.
Podkreślenia wymaga, że z uwagi na odrzucenie sprzeciwu na skutek uznania przez Sąd I instancji, że został on wniesiony po terminie, przedmiotem postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest wyłącznie dokonanie oceny, czy Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo zastosował art. 259 § 2 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu opisuje natomiast swoją sytuację zdrowotną i finansową, która w jego ocenie uzasadnia przyznanie prawa pomocy, nie kwestionując ustaleń Sądu I instancji co do niedochowania terminu do wniesienia sprzeciwu. Wskazać należy, że w sytuacji wniesienia sprzeciwu po terminie, Sąd był zobligowany do jego odrzucenia. Nie mógł zatem przystąpić do oceny sytuacji materialnej skarżącego w kontekście przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
