Sygn. akt II OZ 4/10
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący:Sędzia NSA Małgorzata Stahl
po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń B. S., D. D., C. M., J. K., J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 420/06 odrzucające zażalenie D. D., B. S. i C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 sierpnia 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na załącznik nr 3 w przedmiocie opinii Komisji do Spraw Ochrony Powierzchni przy Wyższym Urzędzie Górniczym z dnia [...] września 2004 r. do uchwały Rady Miejskiej w Lublinie z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od sporządzenia planu dla terenu górniczego "[...]" i "[...]" w granicach terenu chronionego miasta Lubina postanawia:
1. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II OZ 4/10, II OZ 5/10, II OZ 6/10 i prowadzić je pod wspólną sygn. II OZ 4/10;
2. oddalić zażalenia B. S., D. D., C. M. i J. K.,
3. odrzucić zażalenie J. G.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 420/06, odrzucił zażalenie D. D., B. S. i C. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 sierpnia 2009 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na załącznik nr 3 do uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia [...] października 2004 r. w sprawie odstąpienia od sporządzenia planu dla terenu górniczego "[...]" i "[...]" w granicach terenu chronionego miasta Lubina.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zażalenie zostało wniesione w niniejszej sprawie przez osoby nieuprawnione. Sprawa bowiem toczy się ze skargi J. K., natomiast z akt administracyjnych nie wynika, by wnoszący zażalenie uczestniczyli w tym postępowaniu jako strona, uczestnik postępowania na prawach strony, czy też zgłosili swój udział w postępowaniu. Wobec powyższego Sąd odrzucił zażalenie powołując się na art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego: B. S., J. K., J. G., D. D. i C. M.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenia D. D., B. S., C. M. i J. K. nie zasługują na uwzględnienie, zaskarżone bowiem postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Wskazać należy, że - jak wynika z art. 243 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. - w sprawach dotyczących przyznania prawa pomocy, co dotyczy niniejszego postępowania, stroną jest jedynie osoba ubiegająca się o przyznanie tego prawa, gdyż postępowanie to dotyczy tylko interesów prawnych osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy (por. H. Knysiak-Molczyk, Prawo pomocy, PS 2003, Nr 11-12, s. 91). Skoro krąg podmiotów w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do strony występującej z takim wnioskiem, to prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy przysługuje tylko tym osobom, które z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiły. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy wnoszący zażalenie brał udział w toczącym się postępowaniu i w jakim charakterze.
Z powyższych względów wniesienie w niniejszej sprawie przez D. D., B. S., C. M. i J. K. zażaleń na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2009 r. w sprawie z wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy było niedopuszczalne, co zasadnie doprowadziło do ich odrzucenia przez Sąd I instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., oddalił zażalenia.
Natomiast odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegało zażalenie wniesione przez J. G. Zauważyć bowiem należy, że nie był on stroną w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem, tym samym nie był upoważniony do jego zaskarżenia. A zatem wniesienie zażalenia przez J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2009 r. było niedopuszczalne, wobec czego podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.
