Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 5/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek M. F. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w sprawie ze skargi M. F. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że prawomocne odrzucenie skargi M. F. anulowało potrzebę uzupełniania braków tej skargi, a zgłoszony wniosek o uzupełnienie stwierdzonych uprzednio braków stał się w tych okolicznościach bezprzedmiotowy, ponieważ w chwili jego zgłoszenia strona nie miała już obowiązku uiszczenia wpisu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. F. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a.

Podkreślić jednakże należy, że zgodnie z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji prawomocne odrzucenie skargi, spowodowało, że nieaktualna stała się potrzeba przywrócenia wnioskowanego terminu, jeżeli wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona nie złożyła ponownie skargi i nie objęła jej tym wnioskiem. Przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sytuacji, kiedy skarga została odrzucona, nie doprowadziłoby bowiem do uchylenia takiego postanowienia, które zakończyło postępowanie w sprawie. Jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniosek o przywrócenie terminu wszczyna wyłącznie postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu, nie dotyczy natomiast głównego postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, bez wniesienia środka prawnego jakim jest skarga jest przedwczesny, gdyż w chwili jego zgłoszenia strona nie miała już obowiązku uiszczenia wpisu.

Niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika z faktu, iż odrzucenie skargi anulowało potrzebę uzupełniania braków tej skargi, a zgłoszony wniosek o uzupełnienie stwierdzonych uprzednio braków stał się w tych okolicznościach bezprzedmiotowy, ponieważ w chwili jego zgłoszenia strona nie miała już obowiązku uiszczenia wpisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie oddalił.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. - sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do § 3 tego przepisu jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Z mocy art. 166 p.p.s.a. przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio do postanowień.

W niniejszej sprawie w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2011 roku błędnie wpisano datę postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wpisując "8 grudnia 20110 r." zamiast "8 grudnia 2010 r.".

W związku z tym, że zaistniała oczywista omyłka pisarska, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1, 2 i 3 w związku z art. 166, i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji.