Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2008 r.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie wniesione przez D. W., M. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że postanowienie z dnia 4 lutego 2008 r. doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 13 lutego 2008 r. Z kolei z akt sprawy wynika, że zażalenie wysłane zostało do Sądu w dniu 6 marca 2008 r., a zatem po upływie ustawowego terminu wskazanego w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Fakt ten zdaniem Sądu pierwszej instancji uzasadniał odrzucenie tegoż zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako że wniesione zostało po terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. W., M. W., M. W. i J. W. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 7,8,9,10,139 k.p.a. oraz nieważność orzeczeń organów administracji oraz Sądu z mocy art. 183 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Rozpatrując zasadność wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia zwrócić uwagę należy na sposób ustalenia początku biegu terminu do wniesienia zażalenia D. W., M. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r. Faktem jest, iż wskazani skarżący uzyskali pomoc prawną w ramach prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 lutego 2007 r. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jednak poprzez sformułowanie pełnomocnictwa skarżący ograniczyli sobie dostęp do korzystania z pomocy prawnej z urzędu do czynności związanych ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 13 marca 2007 r., którym odrzucono skargę jednego z uczestników postępowania – J. W. z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Treść pełnomocnictwa wyraźnie wskazuje, iż ma ono właśnie taki ograniczony zakres. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że pismem z dnia 19 października 2007 r. pełnomocnik skarżących – adw. E. N. poinformowała Sąd, iż odmówiła sporządzenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Tym samym jej dalsze czynności związane z prowadzeniem przedmiotowej sprawy utraciły rację bytu. Świadczy o tym również fakt, iż wszelkie pisma i środki odwoławcze w niniejszej sprawie wnoszone były dotychczas osobiście przez skarżących.

Powyższej okoliczności nie uwzględnił Sąd pierwszej instancji ustalając początek biegu terminu do wniesienia zażalenia skarżących od dnia otrzymania postanowienia sądowego z dnia 4 lutego 2008 r.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że w warunkach przedmiotowej sprawy brak doręczenia orzeczenia sądowego skutkował w tym zakresie nieważnością postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Skoro bowiem strony skarżące nie otrzymały postanowienia Sądu na adres, które traktować należało jako adres do doręczeń w rozumieniu art. 46 § 2 p.p.s.a., a przekazanie tegoż postanowienia skarżącym zależało jedynie od woli ustanowionego dla nich adwokata z racji tego, iż nie był on umocowany do innych czynności niż określone w treści pełnomocnictwa, to przyjąć trzeba, że strony pozbawione zostały możności obrony swych praw.

Z uwagi na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił skarżone postanowienie w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.