Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt II OZ 993/16 uwzględnił zażalenie Z. K. i K. K., uchylając zaskarżone przez stronę postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 447/15 o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi Z. K. i K. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia.

Pismem z dnia 14 listopada 2016 r. Z. K. i K. K. wnieśli o uzupełnienie powyższego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego oraz o ustosunkowanie się do kwestii zmiany przepisów w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu (art. 157 § 1a P.p.s.a.). Przepisy te - stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. - mają odpowiednie zastosowanie również w przypadku postanowień. Wprawdzie oba przywołane przepisy zostały zamieszczone w dziale III P.p.s.a. (Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym), ale na mocy art. 193 P.p.s.a. znajdują odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie art. 193 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni, co pociąga za sobą w świetle art. 142 § 1 P.p.s.a. obowiązek doręczenia stronom takiego rozstrzygnięcia z urzędu.

Z powyższych unormowań wynika zatem, że termin do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dla danej strony postępowania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia jej orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Niedokonanie omawianej czynności procesowej w terminie (uchybienie terminowi) będzie miało miejsce zarówno wtedy, gdy strona zwróci się o uzupełnienie orzeczenia z przekroczeniem czternastodniowego terminu, jak i wtedy, gdy złoży wniosek przedwcześnie - wystąpi z wnioskiem o uzupełnienie orzeczenia, które nie zostało jej jeszcze doręczone.

W realiach rozpatrywanej sprawy doręczenie pełnomocnikowi Z. K. i K. K. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r. nastąpiło w dniu 14 października 2016 r. Oznacza to, że czternastodniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie tego orzeczenia upłynął z dniem 28 października 2016 r. Wniosek zaś został wniesiony przez stronę w dniu 14 listopada 2016 r., w związku z czym należało uznać go za spóźniony i z tego też powodu podlega odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1 i 1a w zw. z art. 166 i art. 193 P.p.s.a.

Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby wniosek skarżących został złożony w terminie, to nie mógłby on zostać uwzględniony poprzez orzeczenie o zwrocie skarżącym kosztów postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego między stronami wobec braku podstawy prawnej do wydania tego rodzaju orzeczenia. Podstawy do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie z zażalenia na postanowienie w szczególności nie mogą stanowić przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Regulują one bowiem kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.