Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r. II SA/Ka 3403/01 oddalił skargę Tadeusza C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 listopada 2001 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 3 października 2001 r. (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 23 kwietnia 1996 r. (...) o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej działki nr 2092/3, 2092/4, 2094/3, 2094/7 i 2094/8 - położone w B. i będące własnością Tadeusza C. i Danuty C. - z nieruchomościami sąsiednimi.

Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że nie zachodzą określone w art. 156 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa przyczyny nieważności, w szczególności nie może być mowy, ani o rażącym naruszeniu art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ - gdyż podnoszony przez skarżącego zarzut sfałszowania protokołu z czynności ustalenia przebiegu granic mógłby być rozpatrywany wyłącznie w odrębnym postępowaniu wznowieniowym, - ani o tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją z 1996 r. ze sprawę rozstrzygniętą decyzją Naczelnika Gminy B. z dnia 20 marca 1989 r. (...), zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, mającą więc inny przedmiot i inny krąg podmiotów, czy też z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 28 lutego 1995 r. (...), której przedmiotem wprawdzie było wytyczenie granic nieruchomości skarżącego, lecz tylko zewnętrznych i od strony zachodniej, nie zaś od strony wschodniej i południowej, jak w decyzji z 1996 r.

Wnosząc skargę kasacyjną Tadeusz C. zarzucił:

"1. naruszenie prawa formalnego, a to art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec nie uchylenia decyzji będącej przedmiotem rozpoznawanej skargi, pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji z art. 156 Kpa; art. 156 Kpa przez stwierdzenie iż oparcie decyzji na protokole rozgraniczeniowym niezgodnym z rzeczywistym stanem rzeczy a w szczególności nieodpowiadającemu dokonanej czynności przez wskazanie nieprawdziwych danych osoby faktycznie dokonującej czynności nie stanowi rażącego naruszenia prawa a wyłącznie przesłankę dla wznowienia postępowania która nie jest konkurencyjna dla stwierdzenia nieważności decyzji z tej przyczyny.

2. naruszenie prawa materialnego, a to ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz., ust. nr 30 poz. 163 ze zm./ w stanie prawnym obowiązującym w dn. 23 kwietnia 1996 r. przez stwierdzenie, iż decyzja rozgraniczeniowa nie uchybia unormowaniom tejże ustawy".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że nie można podzielić poglądu, aby nie zachodziła przyczyna nieważności określona w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa ponieważ "w warunkach gdy sprawa dotyczy choćby częściowo tegoż samego przedmiotu i tych samych podmiotów co do których nastąpiło już prawomocne rozstrzygnięcie uznać należy jako rozstrzygnięcie sprawy w sprawie tożsamej z uprzednio rozstrzygniętą"; i nie można także podzielić poglądu, aby decyzja rozgraniczeniowa z 1996 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż stwierdzając istnienie przyczyn prowadzących do wznowienia postępowania rozgraniczeniowego sąd "niewątpliwie stwierdza tym samym, że decyzja taka jest decyzją rażąco naruszającą prawo".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że - jeżeli protokół rozgraniczeniowy nie odzwierciedla prawidłowego przebiegu czynności, "to oczywistym jest, iż decyzja rozgraniczeniowa została wydana w oparciu o czynność stanowiącą naruszenie prawa i to rażące", i doszło naruszenie art. 31 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, istniała więc przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Jeżeli nawet pominąć, że podstawy kasacyjne przytoczono nazbyt ogólnie, aby można je było ocenić - gdyż nie wskazano który przepis, czy to art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też art. 156 Kpa, czy wreszcie Prawa geodezyjnego i kartograficznego, został naruszony - jednak nie sposób podzielić poglądu iż - w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa - sprawą już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną jest także sprawa tylko w części dotyczącą tego samego przedmiotu i tych samych podmiotów, zatem nie ta sama, lecz poniekąd podobna.

Nietrafne jest również przekonanie, że prowadzące do wznowienia postępowania administracyjnego przyczyny daje się przedstawić jako rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 in fine Kpa.

Wznowienie bowiem oraz stwierdzenie nieważności są odrębnymi instytucjami o odmiennym celu i charakterze prawnym, z których pierwsza służy usuwaniu wad postępowania administracyjnego, natomiast druga usuwaniu z obrotu prawnego wadliwych decyzji administracyjnych; nie można więc wady decyzji - w istocie wady samego rozstrzygnięcia - dowodzić powołując się na wady postępowania.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.