Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2005 r.

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2003 r. sygn. akt II S.A./Po 233/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalił skargę T. i Z. G. i E. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Kostrzynie Wielkopolskim z dnia 4 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego .

W dniu 30 marca 2004 r. (data nadania przesyłki pocztowej )T. i Z. G. oraz E. D. wnieśli sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego , który to postanowieniem z dnia 6 października 2004 r .odrzucił ją jako nie sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym .

Następnie pismem z dnia 2 listopada 2004 r. pełnomocnik skarżących adwokat B. O. zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i jednocześnie tego samego dnia wniosła skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 1 lipca 2003 r. sygn. akt II S.A./Po 233/03 .

Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu uzasadniono tym , iż przy ogłoszeniu wyroku z dnia 1 lipca 2003 r. Sąd I instancji nie udzielił skarżącym wskazówek ani co do możliwości wniesienia środka odwoławczego ani tym bardziej co do sposobu i terminu jego wniesienia .Dlatego też skarżący , którzy nie korzystali z fachowej pomocy prawnej i nigdy nie działali przez wyznaczonego pełnomocnika procesowego nieświadomi procedur w tym zakresie osobiście wnieśli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego . Skarżący nie zostali bowiem pouczeni przez Sąd I instancji nie tylko o możliwości zaskarżenia powołanego wyżej wyroku ale także o możliwości wniesienia po 1 stycznia 2004 r. środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej . Tym samym skarżący znaleźli się w szczególnej sytuacji .Sąd administracyjny nie udzielił skarżącym występującym bez adwokata i radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych ani nie pouczył ich o skutkach prawnych tych czynności oraz skutkach zaniedbań do czego jest szczególnie zobowiązany . Zaś nie pouczenie strony o przysługującym jej środku prawnym stanowi naruszenie przepisów proceduralnych .

Natomiast we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżając w całości wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu / sygn. akt II S.A./Po 233/03 / z dnia 1 lipca 2003 r. na zasadzie art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zarzucono mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie nie wskazując przy tym konkretnej normy prawa materialnego , której zarzut ten dotyczy. Wyłącznie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni przepisu art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga kasacyjna została wniesiona na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz . 1271 ze zm. ) a więc w trybie szczególnym . Wraz ze skargą zgłoszono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia .

Z mocy regulacji zawartej w art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. strona może (w przypadkach określonych w tym przepisie) wnieść w terminie do dnia 31 marca 2004 r. skargę kasacyjną. Jest to regulacja szczególna w stosunku do regulacji zawartej w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonej dalej jako p.p.s. dotyczącymi skargi kasacyjnej (art. 173-193). Ta odmienność przejawia się w tym między innymi, że skarga kasacyjna wniesiona na podstawie art. 101 – Przepisów wprowadzających ustawy reformujące sądownictwo administracyjne , oprócz wymagań określonych w przepisach p.p.s. zawiera dodatkowe wymaganie w postaci nie upłynięcia terminu do wniesienia rewizji nadzwyczajnej. W okresie przejściowym skarga kasacyjna określona w art. 101 Przepisów wprowadzających, funkcjonuje więc niejako zamiast rewizji nadzwyczajnej istniejącej w sądownictwie administracyjnym do 1 stycznia 2004 r.

Jak wiadomo, wniesienie rewizji nadzwyczajnej było ograniczone sześciomiesięcznym terminem, który nie podlegał przywróceniu, bo jego upływ powodował oddalenie przez Sąd Najwyższy rewizji nadzwyczajnej.

Określony w art. 101 Przepisów wprowadzających termin do dnia 31 marca 2004 r. aczkolwiek zawarty w przepisach postępowania, jest inny niż termin dla dokonania czynności procesowej, jaką jest wniesienie skargi kasacyjnej unormowanej w p.p.s. Odmienność wynika nie tylko ze względu na długość terminu z art. 101 i z art. 177 p.p.s., ale przede wszystkim dlatego, że art. 101 zawiera kalendarzowe określenie terminu – do dnia 31 marca 2004 r. Do tak określonego terminu nie mogą zaś mieć zastosowanie przepisy p.p.s. o przywróceniu terminu (art. 86 i nast.).

Z tego względu w tej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej opartej na art. 101 Przepisów wprowadzających, podlega – jako niedopuszczalny – odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.).

W konsekwencji podlega również odrzuceniu skarga kasacyjna, jako wniesiona po upływie terminu określonego w art. 101 przepisów wprowadzających (art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.) .

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji orzeczenia .