Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2004 r.

K. Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w T. Oddział - Zakład Gazowniczy w R. w skardze kasacyjnej zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1200/03, którym uwzględniono skargę K. i E. D. i stwierdzono nieważność decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 9 maja 2003 r. zezwalającej Spółce na wejście na nieruchomość K. i E. D., położoną w R., oznaczoną jako działka nr [...], celem wykonania robót związanych z budową sieci gazowej. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 124 w związku z art. 112 ust.l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), ponieważ stosownie do tych przepisów można w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez zezwolenie na zakładanie lub przeprowadzenie na nieruchomości określonych urządzeń, jednakże dotyczy to tylko nieruchomości położonych na obszarze przeznaczonym w planach miejscowych na cele publiczne. Zdaniem Sądu z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że działka K. i E. D. według planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie projektowanego budownictwa jednorodzinnego, a wobec tego nie są to cele publiczne w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, wyczerpującym dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze kasacyjnej jako podstawy kasacyjne zostały wskazane:

1) naruszenie art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270) powodujące nieważność postępowania, o której mowa w

art. 183 § 2 pkt 2 tej ustawy, ponieważ za K. Spółkę w toku

postępowania sądowego występowała osoba, która nie była

należycie umocowana do jej reprezentowania,

2) naruszenie art. 106 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu

przed sadami administracyjnymi, poprzez zaniechanie

przeprowadzenia dowodu w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości

wynikających z zestawienia decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu z decyzją organu pierwszej instancji

wydaną w tej sprawie, w której stwierdza się, że gazociąg został

zaprojektowany zgodnie z założeniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego S. w

pasie drogowym drogi publicznej,

3) naruszenie art. 124 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez wadliwą

wykładnie tych przepisów i przyjęcie stanowiska, że ograniczenie

sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w tych

przepisach może dotyczyć wyłącznie nieruchomości, które znajdują

się na obszarach przeznaczonych w planie zagospodarowania na

cele publiczne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje:

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania, z przyczyn o których mowa w art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jest uzasadniony. Wskazany przepis stanowi, że nieważność postępowania zachodzi, gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany.

Na tą podstawę nieważności wskazano w skardze kasacyjnej, podnosząc, że występujący w toku postępowania sądowego jako pełnomocnik Spółki A. W. nie mógł być pełnomocnikiem Spółki w postępowaniu sądowym i nie został przez nią umocowany do występowania przed Sądem jako pełnomocnik Spółki (stanowi to naruszenie art. 35 § 1 i 2 oraz art. 37 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z akt sprawy wynika, że za wnoszącą skargę kasacyjną Spółkę przed sądem pierwszej instancji' działał wyłącznie A. W., który był zawiadamiany o czynnościach sądowych, składał pisma w postępowaniu sądowym i brał udział w rozprawie, pomimo że nie dołączył do akt sprawy wymaganego pełnomocnictwa. Z dołączonego do akt sprawy dokumentu zatytułowanego pełnomocnictwo (k. 31 akt sądowych) wynika zaś, że K. Spółka Gazownictwa w T. Oddział - Zakład Gazowniczy w R. upoważniła A. W. do występowania w postępowaniu administracyjnym. W dokumencie tym zamieszczono stwierdzenie, że to pełnomocnictwo ustaje z chwilą zakończenia postępowania. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wnoszący skargę kasacyjną podniósł ponadto, że A. W. jest prezesem Spółdzielni, która ubiega się doprowadzenie gazu do budowanych przesz Spółdzielnię budynków.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że A. W. nie był należycie umocowanym pełnomocnikiem strony, co uzasadnia stwierdzenie, że zachodzi nieważność postępowania, w którym został wydany zaskarżony wyrok, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu nieważności postępowania sprawia, że nie jest celowe odniesienie się do pozostałych podstaw kasacyjnych wskazanych w skardze kasacyjnej, ponieważ zawarte w nich zarzuty powinny być w pierwszej kolejności rozważone przez Sąd pierwszej instancji.

Na podstawie art. 207 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżących K. i E. D. na rzecz wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, o których mowa w art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ skarżący w żadnej mierze nie przyczynili się do powstania okoliczności, które były przyczyną nieważności postępowania sądowego.