Sygn. akt OSK 370/04
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Joanna Runge-Lissowska /spr./, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Eugeniusza F. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt II SAB 173/03 w sprawie ze skargi Eugeniusza F. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia 26 lipca 2001 r. (...) oraz roszczeń finansowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23.09.2003 r. II SAB 173/03, oddalił skargę Eugeniusza F. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, od którego domagał się nakazania podległym organom wypłaty należności finansowych, związanych z uchyleniem orzeczenia o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, należnych na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 37 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 370 ze zm./ oraz rozpoznaniu odwołaniu od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ dopuszczał skargę na bezczynność w sprawach wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4, jednakże aby ją można było uwzględnić i zobowiązać organ do załatwienia sprawy, w myśl art. 26 tej ustawy, musiał być to organ właściwy w sprawach w sprawie. Organem właściwym w sprawie płatności wymienionych w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o dyscyplinie wojskowej jest Wojewódzki Sztab Wojskowy w W., zaś płatności z tytułu zwolnienia ze służby, ekwiwalentu za urlop, nagrody jubileuszowej - Dowódca Jednostki Wojskowej (...), zgodnie z par. 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. nr 62 poz. 729 ze zm./, zaś co do nierozpoznania odwołania, to wyrok Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., przekazujący to odwołanie do rozpoznania Ministrowi nie został organowi doręczony - stwierdził Sąd.
Eugeniusz F. zaskarżył w całości wskazany wyrok Sądu, domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zwrotu kosztów postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez nierozpoznanie merytoryczne żadnego z roszczeń, a to: art. 98 pkt 1 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o dyscyplinie wojskowej, art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1 i 2 i art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy, a także przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 par. 1 pkt 8 w zw. z pkt 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ oraz art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu i art. 28 par. 1 i 2, art. 32 i art. 33 par. 1 tej ustawy.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, nieposiadając usprawiedliwionych podstaw, bowiem jej podstawy kasacyjne są całkowicie chybione.
Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ani prawa materialnego, ani procesowego, bowiem w postępowaniu ich nie stosował. Przepisów prawa materialnego z tego względu, że nie dotyczyły one właściwości organów wojskowych do załatwienia, zaś prawa procesowego z tej przyczyny, że nie obowiązywały one w dacie orzekania. Przepisy te weszły w życie z dniem 1.01.2004 r., a w postępowaniu przed sądem miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i na mocy jej art. 59, odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w nim wskazane i przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Tylko wykazanie w skardze kasacyjnej naruszenie tych przepisów postępowania i ciężaru tego naruszenia, tj. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, mogło stanowić o usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
To samo jeśli idzie o naruszenie przepisów prawa materialnego. Jako usprawiedliwione podstawy kasacji możnaby uznać tylko wykazane w sposób przewidziany w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, naruszenie tych przepisów prawa materialnego, które Sąd stosował.
Skarga na bezczynność organu nie mogła prowadzić do merytorycznego rozpoznania roszczeń skarżącego, ale tylko do zobowiązania organu właściwego w sprawie do załatwienia sprawy. Tylko wykazanie, iż Sąd błędnie uznał, iż Minister Obrony Narodowej nie był organem właściwym oraz, że odwołanie zostało mu doręczone, poprzez prawidłowe wskazanie w podstawach kasacyjnych z jakich przepisów to wynika, mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
