Sygn. akt OSK 417/04
SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Grzegorza K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 1675/03 w sprawie ze skargi Grzegorza K. na trzy decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia 26 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11.12.2003 r. I SA 1675/03 oddalił skargę Grzegorza K. na trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 26.06.2003 r. o numerach: (...) utrzymujące w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w przedmiocie przyznania Grzegorzowi K. zasiłków celowych na miesiąc maj 2003 r. w wysokości 70 zł. na koszty związane z wyjazdem do sanatorium, za miesiąc maj tego samego roku w wysokości 120 zł. i za miesiąc kwiecień 2003 r. również w wysokości 120 zł. na podstawowe potrzeby.
Sąd powołując art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ stwierdził, że organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, w ramach którego jest przyznawany zasiłek celowy, z mocy tego przepisu.
W skardze kasacyjnej Grzegorz K. zarzucił naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdy jego zdaniem, wysokość przyznanych zasiłków celowych świadczy o nie przeprowadzeniu przez organy pomocy społecznej postępowania co do rzeczywistych potrzeb. Skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania spraw zasiłków do ponownego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ stanowiący, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej, daje podstawę organowi pomocy społecznej do działania w ramach uznania administracyjnego. Uznanie to nie może być dowolne, co znaczy, że w odniesieniu do tej formy pomocy społecznej przyznanie zasiłku i jego wysokość uzależnione jest z jednej strony od potrzeb wnioskującego o ten zasiłek, z drugiej - od możliwości finansowych organu pomocy społecznej, na którą składają się tak posiadane środki finansowe, jak i konieczność zaspokojenia potrzeb wszystkich podopiecznych.
W taki też sposób Sąd ocenił działanie organów i wydane w sprawie zasiłków celowych decyzje i wobec tego zaskarżonemu wyrokowi nie można postawić zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
