Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r.

U Z A S A D N I E N I E

W skardze kasacyjnej, wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, Helena i Zbigniew M. zaskarżyli wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2003 r., SA/Bd 1654/03, którym Sąd oddalił skargę Haliny i Zbigniewa M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 20 grudnia 2002 r. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w sprawie opłaty adiacenckiej.

Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 134 Kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Halinę i Zbigniewa M. od decyzji Zarządu Miasta B. z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej. Organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącym w dniu 30 lipca 2002 r., a wobec tego odwołanie wniesione 14 sierpnia 2002 r. zostało wniesione po upływie czternastu dni. W skardze do sądu administracyjnego na to postanowienie skarżący nie kwestionowali wniesienia odwołania w dniu 14 sierpnia 2002 r., a podnosili jedynie, że tak niewielkie uchybienie terminu nie powinno pozbawiać ich prawa do rozpoznania odwołania. Oddalając skargę Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa.

W skardze kasacyjnej jako podstawę kasacyjną skarżący wskazali przepis art. 129 par. 2 Kpa, którego naruszenie polegało na tym, że błędnie przyjęto, iż odwołanie zostało wniesione w dniu 14 sierpnia 2003 r., a więc z uchybieniem terminu, podczas gdy odwołanie to zostało wniesione w dniu 13 sierpnia 2003 r., co wynika z księgi korespondencji prowadzonej przez kancelarię Urzędu Miasta B. oraz z odpisu odwołania znajdującego się w posiadaniu skarżących, na którym jest prezentata wskazująca dzień 13 sierpnia 2003 r. jako datę wpływu odwołania do Urzędu Miasta.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podniesione zarzuty sprowadzają się to kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, które były podstawą wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez skarżących odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Z akt administracyjnych wynika w sposób pewny, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącym w dniu 30 lipca 2002 r. oraz że odwołanie zostało wniesione w dniu 14 sierpnia 2002 r. Również skarżący w skardze wniesionej do sądu administracyjnego nie kwestionowali tych faktów. W tym stanie rzeczy całkowicie niezrozumiały i bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 129 par. 2 Kpa, ponieważ Sąd nie miał żadnych podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia. Skarżący w istocie rzeczy powołują się na inne okoliczności faktyczne sprawy, które nie wiadomo z jakich przyczyn przytaczają dopiero w skardze kasacyjnej, powołując się zresztą na znajdujący się w ich posiadaniu dowód w postaci odpisu odwołania z prezentatą Urzędu Miasta w B. wskazującą datę 13 sierpnia 2003r r., którego nie przedstawili Sądowi. Dowolność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika także z tego, że niewątpliwe jest, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącym w dniu 30 lipca 2002 r., podczas gdy skarżący twierdzą, że odwołanie wnieśli w terminie, ponieważ "faktycznie wpłynęło ono w dniu 13.08.03".

W tym sanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, oddalił skargę kasacyjną.