Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie decyzją z dnia 7 czerwca 2000 r. ([...]),m wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r., nakazał E. K. rozebrać samowolnie wykonany obiekt budowlany o przeznaczeniu letniskowym znajdujący się na działce nr [...] w Borsku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania E. K. od w/w decyzji, decyzją z dnia 31 sierpnia 2000 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję E. K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, obiekt budowlany, którego nakazano rozbiórkę, powstał z latach 60-tych XX wieku i miał charakter pomieszczenia gospodarczego w rozumieniu przepisów rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa , Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38, poz. 197). W latach 1977-80 w wyniku prowadzonych prac budowlanych (modernizacyjnych), obiekt ten nabrał charakteru domku letniskowego. Inwestorami byli rodzice skarżącej.

Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów:

- art. 103 ust. 2 w związku z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.,

- § 4 ust. 1 pkt 5 wcześniej powołanego rozporządzenia z dnia 27 lipca 1961 r.,

- art. 7, 8, 10 § 1, 12 § 1 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy.

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 2470/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił, czyniąc jednocześnie w uzasadnieniu wyroku następujące ustalenia związane z zarzutami skargi.

W sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., dlatego też nie mógł mieć zastosowania przepis art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r. Z uwagi na obecny charakter przedmiotowego obiektu i jego wymiary, nie może on podlegać regulacji prawnej § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 27 lipca 1961 r., do której odwołuje się skarżąca. Tak więc zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, omawiany obiekt budowlany wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadnia nakazanie jego rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wcześniej nie wydano w sprawie żadnej decyzji legalizującej budowę, ani decyzji nakazującej rozbiórkę. Wszystkie te okoliczności uzasadniają oddalenie skargi.

W skardze kasacyjnej wniesionej w imieniu E. K., jej pełnomocnik adwokat J. K., zarzuca wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2004 r., naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2000 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik odwołuje się do innych przypadków wydania nakazów rozbiórki domków letniskowych w miejscowości [...], w których organ drugiej instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dalszej części uzasadnienia powołuje się na decyzję z dnia 29 grudnia 1987 r., z której rzekomo wynika , że "M. R.uzyskał decyzję legalizującą zabudowę jego gruntów leśnych domkami letniskowymi", z czego należy domniemywać, że decyzja ta nie pozwalałaby na

wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Z pisma wynika, że zostały do skargi załączone powołane wyżej decyzje, jednak w przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu aktach, ich brak.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako p.p.s.a.

W ocenie Sądu, zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Pełnomocnik skarżącej, zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędna jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w żaden sposób nie wykazał aby ten zarzut był uzasadniony. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie nawiązuje w żaden sposób do postawionego zarzutu, ani też nie wskazuje na wady zaskarżonego wyroku.

Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przypadek uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez organ drugiej instancji w innej sprawie, w rozpoznawanej sprawie nie może być żadnym argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, wskazując na ich bezzasadność.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.