Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2005 r.

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Andrzeja B. na decyzję Wojewody M. z dnia 29 lipca 2002 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na bezsporną okoliczność, iż sześciu uczestników postępowania nie żyje, nie wskazano następców prawnych jednego z nich, zaś w odniesieniu do pozostałych dwunastu uczestników nie są znane ich aktualne adresy. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, sprawie nie można nadać dalszego biegu i należało zawiesić postępowania na podstawie art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Andrzej B. domagał się jego uchylenia powołując się treść art. 124 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnoszącego zażalenie sprawa dotyczy prawa własności gruntu zmarłego /spadkodawcy Andrzeja B./ jak również jego własnego, co odpowiada treści przytoczonego przepisu. Ponadto w zażaleniu powołano się na brak możliwości ustalenia adresów uczestników postępowania a także zasadność ustanowienia dla nich kuratora. W razie nie uwzględnienia zażalenia Andrzej B. wnioskował wyłączenie jego skargi z "postępowania zbiorowego do indywidualnego rozpoznania", podnosząc, że nie reprezentuje innych osób zainteresowanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarżący nie dostrzega, że zawieszenie postępowania, z przyczyn wskazanych w art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jest obowiązkiem Sądu i następuje z urzędu. Niezastosowanie się zatem przez Sąd do tego obowiązku, mimo istnienia podstawy zawieszenia, mogłoby prowadzić do nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 par. 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albo naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 tejże ustawy/. Już tylko z tego względu zażalenie nie mogło być uwzględnione, skoro noszący zażalenie nie podważa ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Chybione są również wywody zażalenia powołujące się na treść art. 124 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że "Nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego". Tego rodzaju sytuacja w sprawie nie zachodzi. Otóż należy wyjaśnić, że cechą praw osobistych, związanych z osobą zmarłego, jest to, że są to prawa niemajątkowe, ściśle związane - w świetle art. 23 Kodeksu cywilnego - z osobą fizyczną, że razem z nią powstają i wygasają oraz nie mogą przechodzić na inne podmioty zarówno w drodze czynności prawnych jak i w drodze dziedziczenia. Tylko w takiej sytuacji znajduje zastosowanie powołany przepis art. 124 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wówczas, w razie śmierci strony, zachodzi przeszkoda do prowadzenia postępowaniach co prowadzi do umorzenia postępowania, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo własności nieruchomości, na które powołuje się wnoszący zażalenie, nie jest prawem osobistym, lecz majątkowym.

Jeśli chodzi o wywody dot. ewentualnego ustanowienie kuratora dla osób, których miejsce pobytu nie jest znane, to należy wyjaśnić, że czynności te należą do właściwości sądu orzekającego a więc Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i same przez się, nie podważają zasadności zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów, skoro zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia należało, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.