Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2017 r.

Wyrokiem z 25 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację pozwanej […] Fundacji […] w N. od wyroku Sądu Rejonowego w S. , którym zasądzono od pozwanej na rzecz powódki K. S. tytułem nagrody jubileuszowej kwotę 5.014,64 zł z odsetkami. Od wyroku Sądu Okręgowego z 25 kwietnia 2016 r. strona pozwana wniosła 8 grudnia 2016 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Pismem z 16 maja 2017 r. (które wpłynęło do Sądu Najwyższego 19 maja 2 017 r.) strona pozwana cofnęła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego i wniosła o umorzenie postępowania wywołanego tą skargą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepisy działu o skardze na bezprawność (art. 424 1 – 424 12 k.p.c.) nie zawierają odrębnego uregulowania dotyczącego cofnięcia skargi. Z mocy art. 424 12 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami tego działu, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna może zostać cofnięta przez samą stronę, a cofnięcie nie wymaga zgody strony przeciwnej (art. 398 21 k.p.c.). To samo dotyczy skargi na bezprawność. Cofnięcie skargi stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania wywołanego jej wniesieniem oraz orzeczenia o kosztach procesu jak przy cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 398 21 k.p.c. i art. 424 12 k.p.c.). W rozpoznawanej sprawie powódka nie złożyła wniosku o zwrot kosztów poniesionych w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na bezprawność.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy zobligowany był do umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi, o czym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 424 12 k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c. i w związku z art. 391 § 2 k.p.c. aw