Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. Sąd Okręgowy w T., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie K. M. od wydanej na wniosek z dnia 20 marca 2017 r. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. z dnia 18 maja 2017 r. w przedmiocie odmowy - na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r. , poz. 887) i § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia em erytalno-rentowe (Dz.U. Nr 237, poz. 1412) - przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy za okres od października 2003 r. oraz wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do prący w związku z wypadkiem przy pracy.

Ubezpieczony wniósł „wynikającą z art. 424 1 § 2 k.p.c.”, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego orzeczenia, opartą na „zarzutach nie znających precedensu w polskim prawie, a będących efektem przekłamywania i mataczenia faktami merytorycznymi zawartymi we wniesionej przez Powoda skardze na Decyzję Naczelnika Wydziału ZUS o/ T. M. S. , który z obowiązku wznowienia wypłaty zaległej renty inwalidzkiej w związku z wypadkiem przy pracy od października 2003 r. na podstawie prejudykatu Sądów TK i SN, oraz pisma Departamentu Świadczeń Emerytalno - Rentowych z dnia 6 kwietnia 2017 r. - Decyzją z 18 maja 2017 r. odmawia - prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy za okres od października 2003 r. w oparciu o art. 114 ust. 1 Ustawy z 17 grudnia 1998 r. - i nakazuje - wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy - prawa które mój Klient nabył decyzją ZUS o/C. w dniu 27 maja 1983 r., znak RpP- (…) ”.

Powołując się „na powyższą podstawę skargi”, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, domagając się zażądania od ZUS o/ T. przedstawienia niepodważalnych podstaw powołania art. 114 ust. 1 Ustawy z 17 grudnia 1998 r. z FUS - wynikających z wykładni TK zawartej w wyroku z 28 lutego 2012 r.” .

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która przysługuje co do zasady od orzeczeń sądów drugiej instancji (art. 424 1 § 1 k.p.c.). Prawomocne orzeczenie sądu pierwszej instancji można objąć skargą tylko w wyjątkowych wypadkach określonych w art. 424 1 § 2 k.p.c. W związku z tym skarga, odnosząca się do wyroku Sądu Okręgowego wydanego w pierwszej instancji powinna - jak wskazano w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. - zawierać argumenty wskazujące na występowanie wyjątkowego wypadku uzasadniające wniesienie skargi. Jest to samoistny element konstrukcyjny, którego niewypełnienie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006 nr 6, poz. 113). O niespełnianiu wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k.p.c. decyduje także brak elementu koniecznego do uznania pisma ubezpieczonego za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż nie domagał się stwierdzenia tej okoliczności (art. 424 5 § 1 pkt 6 k.p.c.), lecz uchylenia wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2012 r., III C NP 13/12, niepubl.).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 424 8 § 2 k.p.c.).