Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r.

Ubezpieczony J. O. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 lipca 2018 r., którym uwzględniono apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w C. i zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 grudnia 2017 r., oddalając odwołanie od decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przeliczenia podstawy wymiaru emerytury górniczej według zarobków z lat 1963-1975. Wnoszący skargę zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem, a przez jego wydanie została wyrządzona szkoda, oraz wytknął naruszenie prawa materialnego.

Wniósł o stwierdzenie niezgodności wyroku z przepisami art. 6 k.c., art. 15, art. 110a, art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach i rentach, a także art. 233 § 1 i 2 i art. 328 § 2 k.p.c. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Złożył oświadczenie, że „wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe”, przy czym wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczył na kwo tę 30.264,00 zł. Sąd Apelacyjny w (…), po sprawdzeniu wartości przedmiotu zaskarżenia, ustalił ją jako różnicę między kwotą świadczenia pobieranego (4.184,69 zł) i dochodzonego (6.620,39 zł) za okres 12 miesięcy, od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 28 lutego 2 017 r., jako wynoszącą 29.228,40 zł.

Sąd Najwyższy, po rozważeniu, że w sprawach o wysokość świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotę 10.000 zł, środkiem zaskarżenia przysługującym stronie od wyroku sąd drugiej instancji jest skarga kasacyjna (por. art. 398 2 § 1 zdanie pierwsze a contrario k.p.c.), odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 lipca 2018 r. jako niedopuszczalną (art. 424 1 § 1 w związku z art. 424 8 § 2 k.p.c.).