Postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lipca 2016 r.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 maja 2015 r., wniesiona przez powoda, została oparta wyłącznie o zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pozostają one w związku z przebiegiem postępowania dowodowego przed sądem drugiej instancji. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424 1 jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste.

Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), którego przedmiotem było powództwo w sprawie o rozwód. Uzasadnienie zarzutów skargi powoda i stanowisko Sądu Apelacyjnego wyrażone w uzasadnieniu jego wyroku nie wskazują na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania znajdujących zastosowanie w sprawie i powołanych przez skarżącego, w stopniu oczywistym i rażącym oraz nie dają jednoznacznie podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok jest orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424 1 k.p.c.

Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w świetle art. 424 9 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. aj 3