Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 grudnia 2017 r.

Sąd Okręgowy w T ., postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r., uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy o rozwód (pkt I) oraz wystąpił do Sądu Najwyższego w W. celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania niniejszej sprawy (pkt II). Wskazał, że obie strony mieszkają na terenie Belgii. W piśmie z dnia 8 września 2017 r. powódka podniosła, że będzie przebywała w Polsce w dniach od 26 do 30 września 2017 r., zaś po tej dacie wyjeżdża do Belgii, gdzie podejmie nową, stałą pracę.

Z tych względów żaden z sądów polskich, stosownie do art. 41 k.p.c., nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, co uzasadnia wystąpienie do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przed wydaniem wyżej opisanego postanowienia Sąd Okręgowy w W., postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt III C […] (k. 22), stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w T ., jako wyłącznie właściwemu. Zgodnie z art. 200 § 2 k.p.c., sąd któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Już tylko z tej przyczyny należało odmówić oznaczenia sądu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 45 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1976 r., II CO 3/76, OSNC 1977, nr 2, poz. 30 oraz z dnia 11 lipca 2002 r., IV CO 8/02, nie publ.). Poza tym przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w T. nastąpiło z tej przyczyny, że powódka w chwili wniesienia pozwu miała stałe miejsce zamieszkania w K. , co uzasadniało ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 zdanie drugie in fine k.p.c. Późniejsza zmiana miejsca zamieszkania powódki pozostaje bez wpływu na właściwość miejscową sądu (art. 15 § 1 k.p.c.).

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji. aw aj